Novartis: Επιχειρήθηκε σπίλωση αντιπάλων

Η περιβόητη υπόθεση Novartis θυμίζει αυτό που έλεγε ο φιλόσοφος Μαξ Σέλερ. Δηλαδή ότι «αναφύεται μια πραγματική τραγωδία όταν η ιδέα της Δικαιοσύνης οδηγεί στην καταστροφή των υψηλότερων αξιών». Και δεν υπάρχει χειρότερο μέγεθος, όταν με το πρόσχημα της εξυπηρέτησης της ιδέας της κάθαρσης διασύρεται ανελέητα η αξιοπρέπεια των πολιτικών αντιπάλων μιας κυβέρνησης!

Και τώρα που η δικογραφία της Novartis έφθασε στη Βουλή, ήρθε πλέον η ώρα της αλήθειας για να μάθουμε αν πράγματι υιοθετήθηκε μια τέτοια αξιοθρήνητη μεθοδολογία «σπίλωσης» από μέλη της προηγούμενης κυβέρνησης της πρώτη φορά Αριστεράς (αλλά και ενδεχόμενα και από κάποιους εισαγγελικούς λειτουργούς).

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα ήθελα να κάνω τις ακόλουθες παρατηρήσεις:

Το δίλημμα (ή το ψευτοδίλημμα), εάν θα συσταθεί εξεταστική ή κοινοβουλευτική επιτροπή για τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης, δεν έχει τόση σημασία. Τι εννοώ;

Για να μη δοθεί η ολέθρια εντύπωση στην κοινή γνώμη ότι η εκάστοτε κοινοβουλευτική πλειοψηφία «κάνει τυραννικά» ό,τι θέλει, θα πρέπει επιτέλους να γίνει το εξής:

Μετά, δηλαδή, τη διατύπωση των οποιωνδήποτε κατηγοριών (όπως ηθική αυτουργία σε κατάχρηση εξουσίας εναντίον του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα), θα πρέπει να συσταθεί το «γνωμοδοτικό Συμβούλιο των Δικαστών» το οποίο θα ελέγξει τη νομική βασιμότητα των ανωτέρω κατηγοριών που θα διατυπώσουν τα κόμματα (άρθρο 2 του Ν. 3961/2011).

Το Συμβούλιο τούτο συγκροτείται από έναν αντεισαγγελέα του ΑΠ και από δύο εισαγγελείς Εφετών. Και τι θα πετύχουμε με κάτι τέτοιο; Την αποτροπή διατύπωσης αβάσιμων κατηγοριών απλώς για να αντληθούν στενά κομματικά οφέλη!

Πάντως, πέραν των ανωτέρω, το προέχον μέγεθος είναι το εξής: Ο εξονυχιστικός έλεγχος των σοβαρών καταγγελιών τις οποίες διατύπωσε ο αντεισαγγελέας του ΑΠ κ. Αγγελής. Και απομονώνω από τις καταγγελίες αυτές ένα μόνο σημείο: «Κουμάντο… δεν έκαναν οι εισαγγελείς Διαφθοράς, αλλά ο Ρασπούτιν» («Καθημερινή», 12/9).

Και οι καταγγελίες τούτες – αν βεβαίως ευσταθούν – σκιαγραφούν (με ποινικούς όρους) την ηθική αυτουργία σε κατάχρηση εξουσίας την οποία διέπραττε ο περίφημος Ρασπούτιν, αλλά και την κατάχρηση εξουσίας την οποία έκαναν όλοι εκείνοι οι οποίοι είχαν τη δικονομική εξουσία δίωξης ή ανάκρισης στην υπόθεση αυτή (άρθρο 239 του ΠΚ)!

Τέλος, υπάρχουν και πολλά αναπάντητα ερωτήματα: Γιατί λ.χ. έγινε η επιλογή ορισμένοι μάρτυρες να καταθέτουν «ανώνυμα»; Μήπως γιατί φοβούνταν κάποιοι ότι θα «δολοφονηθούν» ή θα «εκβιαστούν» από τους πολιτικούς που κατηγορούσαν; Γιατί κάτι τέτοιο – αν ισχύει – συνιστά μια αληθινή παράνοια! Ή μήπως για να ενοχοποιούν τους πολιτικούς (χωρίς αντίκρουση);

Ολα αυτά πρέπει να διερευνηθούν ώστε να υλοποιηθεί ο αριστοτελικός ορισμός για τη Δικαιοσύνη «τα οφειλόμενα εκάστω αποδιδόναι» (να δώσουμε στον καθένα αυτό που του αξίζει)!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ (kalfelis@law.auth.gr)