Ηταν απλά μια πρόβα

Υπερασπίστηκε την κυβέρνησή του. Μίλησε για το περιβάλλον, για τις επενδύσεις, για τη Συμφωνία των Πρεσπών, για το μετρό της Θεσσαλονίκης. Ηταν αρκούντως βαρετός για να περάσει απαρατήρητος.

Τι ζητούσε ο Αλέξης Τσίπρας στη ΔΕΘ; Φαίνεται πως η παρουσία του είχε μόνο έναν σκοπό: από εδώ και πέρα, να μπορεί να λέει πως έκανε την αυτοκριτική του. Η ατολμία και η κακή επικοινωνία κόστισαν. Η κυβέρνηση, είπε, δεν έσπασε «τα παράκεντρα εξουσίας» που βρήκε στα υπουργεία, τις τράπεζες, τις ελεγκτικές αρχές και στη δικαιοσύνη. Μια καλοφτιαγμένη εκδοχή του «έχουμε την κυβέρνηση, αλλά όχι την εξουσία», εξίσου διχαστική με την πρώτη, φταίει που ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε τις εκλογές. Στην πραγματικότητα, ο Τσίπρας μίλησε για ένα θεσμικό παρακράτος – αν όντως υπήρχε κάτι τέτοιο και δεν κατάφερε να το ξεριζώσει, η κυβέρνησή του ήταν αποτυχημένη. Αν πάλι είναι όλα μέρος του ίδιου αφηγήματος που τον έφερε στην εξουσία, τότε σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει από το 2015. Μόνο η επικοινωνία που, όπως φαίνεται, βελτιώνεται.

Η ΔΕΘ ήταν κατατοπιστική και για τον τρόπο που ο Τσίπρας έχει επιλέξει να προσεγγίσει την Κεντροαριστερά – ως «γέφυρα» ανάμεσα στην παραδοσιακή Αριστερά και τη Σοσιαλδημοκρατία. Οταν μιλούσε για την Ευρώπη, όπου ξεκάθαρα πλέον φιλοδοξεί να αναλάβει τον ρόλο του μεσολαβητή ανάμεσα στο PES και την Ευρωπαϊκή Αριστερά, ακουγόταν, όντως, πιο σοσιαλδημοκράτης. Κάθε φορά όμως που οι ερωτήσεις τον τραβούσαν στο εσωτερικό, απαξίωνε την ίδια Κεντροαριστερά που του έδωσε ύπαρξη στο εξωτερικό. Πότε δηλώνοντας πως αυτή «έχει ξεπεραστεί πολιτικά» στην Ελλάδα και πότε μιλώντας αποκλειστικά για σύγκλιση της βάσης, χωρίς καμία αναφορά στο Κίνημα Αλλαγής. Τα δύο πρόσωπα του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ συμβιβάστηκαν στον νέο όρο που επινόησε, διακηρύσσοντας πως το κόμμα του θέλει να εκφράσει τη «μεγάλη δημοκρατική, προοδευτική παράταξη της Αριστεράς». Με αυτόν τον τρόπο άφησε ευχαριστημένο τόσο το εσωκομματικό μέτωπο όσο και τους «συντρόφους» της Προοδευτικής Συμμαχίας. Οι τελευταίοι, πάντως, ίσως ήδη θα έπρεπε να ανησυχούν. Αν κανείς συνδυάσει τα τάχα ιστορικά παραδείγματα που χρησιμοποιήθηκαν για την ανάγκη διαχωρισμού της ελληνικής πολιτικής ζωής με όρους Αριστεράς και Δεξιάς με τις ατάκες του Πάνου Σκουρλέτη περί «συριζοποίησης» των προοδευτικών δυνάμεων, είναι σαφές πως ο νέος ΣΥΡΙΖΑ που οικοδομείται δεν έχει διαφορές από τον παλιό. Και ανοιχτά πλέον, «εσείς έρχεστε σε εμάς» ή, όπως είπε ο Τσίπρας, μετά την ανισορροπία που έφερε το ΠΑΣΟΚ, η προοδευτική παράταξη επιστρέφει στην Αριστερά – στην όποια Αριστερά πιστεύει πως ανήκει ο ΣΥΡΙΖΑ, έπειτα από την περασμένη τετραετία στην εξουσία.

ΕΙΔΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ. Το ΠΑΣΟΚ, βέβαια, δεν είναι τόσο ξεπερασμένο όταν ο ίδιος θέλει να παραλληλιστεί με τον Ανδρέα Παπανδρέου. «Μπορεί να κάνει ό,τι θέλει ο κ. Μητσοτάκης, ειδικά δικαστήρια, ό,τι του ταιριάζει», ανέφερε στην ερώτηση για τη Novartis, δημιουργώντας συνειρμούς που παρέπεμπαν στο «βρώμικο ’89». Το επιχείρημα περί ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής μοιάζει παράδοξο – κανείς δεν έχει ξεχάσει το σόου με τις δέκα κάλπες που στήθηκαν επί ΣΥΡΙΖΑ εντός της Βουλής, για πολιτικούς αντιπάλους της κυβέρνησης, με κατηγορίες αμφιβόλου εγγυρότητας, οι οποίες για τους περισσότερους έχουν ήδη μπει στο αρχείο. Είναι όμως απαραίτητο για το νέο προφίλ που χτίζεται, ενόψει των διεργασιών στον χώρο. Γιατί, στην ουσία της, αυτό ήταν η ΔΕΘ για τον Τσίπρα. Μια πρόβα για τη συνέχεια.