Ραντεβού με έναν παλιό γνώριμο

Το βράδυ της Τετάρτης, όταν ο Ολυμπιακός και η Τότεναμ θα παρατάσσονται στο χαλί του Γ. Καραϊσκάκης προκειμένου να δώσουν τον πρώτο τους αγώνα για τη φάση των ομίλων του εφετινού Τσάμπιονς Λιγκ, δεν αποκλείεται στις εξέδρες να βρεθεί και ένας παλιός γνώριμος του εγχώριου ποδοσφαιρικού οικοσυστήματος: ο Ντάνιελ Λίβι.  Στους νεότερους, μπορεί να μη λέει τίποτα το όνομα του ανθρώπου που γεννήθηκε πριν από 57 χρόνια στο Εσεξ. Σε αρκετούς, όμως, κυρίως σε φίλους της ΑΕΚ, δεν μπορεί να περνά απαρατήρητη μια φυσιογνωμία που ναι μεν έχει αλλάξει, ωστόσο επιμένει κάτι να τους θυμίζει. Μια εποχή πολύ δύσκολη για την ομάδα τους. Τα τέλη της δεκαετίας του ’90.

Τότε, η ΑΕΚ έπεφτε στα χέρια της ENIC, μιας πολυεθνικής, μιας εταιρείας από τις πολλές που είχε ο Τζο Λιούις. Του λόγου του έβλεπε την ομάδα σαν παιχνίδι, έμενε στις Μπαχάμες και έδωσε το… κλειδί της Ενωσης στον τότε άγουρο παράγοντα και μάνατζερ, τον ηλικίας 37 ετών Ντάνιελ Λίβι. Η όψη του με το μαύρο μαλλί και το μάλλον συντηρητικό ντύσιμο, έφερνε αμέσως στον νου έναν άνθρωπο – λογιστή. Το αν είχε η ΑΕΚ ανάγκη τέτοιον ιδιοκτήτη, το έμαθαν όλοι χρόνια μετά: προφανώς και όχι. Με συνέπεια η όλη επένδυση να καταλήξει στα βράχια και να μην ωφεληθεί καμία πλευρά. Ο Λίβι, απόλυτος άρχων της εταιρείας εκείνα τα χρόνια, ερχόταν πολύ σπάνια στα μέρη μας και προτιμούσε να διοικεί την ομάδα από το Λονδίνο. Εκεί ήταν ή έδρα του. Μάλιστα, ακόμη και τα ραντεβού με τους ανθρώπους που είχε ορίσει εδώ, εκεί τα έκανε! Απέφευγε τα πολλά πολλά και κυρίως να παρακολουθεί αγωνιζόμενους τους ποδοσφαιριστές. Για εκείνον όλα ήταν αριθμοί και οικονομικά στοιχεία. Η ENIC μπήκε στη ζωή του ελληνικού ποδοσφαίρου όταν ο Μιχάλης Τροχανάς αποφάσισε να φύγει από το προσκήνιο παραχωρώντας τις μετοχές του και έφυγε την ώρα που έδινε τη σκυτάλη (μάνατζμεντ) σε μια άλλη απρόσωπη εταιρεία, τη Netmed. Η ENIC είχε στόχο το κέρδος, δεν πόνταρε στο συναίσθημα. Ο Λίβι, ολότελα άπειρος και άβγαλτος, ατύχησε στις επιλογές του. Αργότερα, για να φτάσουμε στα χρόνια που ο Βρετανός διοικεί την Τότεναμ, αποδείχθηκε πως όχι μόνο έχει μάθει και διαθέτει την τεχνογνωσία να ηγείται ενός μεγέθους όπως είναι τα Σπιρούνια, αλλά και προοδεύει επειδή δεν αφιερώνει χρόνο δια… τηλεφώνου, αλλά δίνεται σε κάτι με ψυχή και σώμα. Εχοντας προσεγγίσει προπονητές όπως ήταν ο Αντρέ Βίλας Μπόας και όπως είναι ο Μαουρίτσιο Ποτσετίνο, βγάζοντας από τον κουμπαρά δεκάδες εκατομμύρια για να ανέβει επίπεδο η Τότεναμ και να φτιάξει σύγχρονες εγκαταστάσεις, αντιλαμβάνεσαι τον τρόπο που μεγαλώνει μια ομάδα: μόνο αν την αγαπά ο ιδιοκτήτης της, αν είναι σε μόνιμη βάση παρών στα εύκολα και στα δύσκολα και κυρίως αν αυτός προσφέρει με όλες του τις δυνάμεις. Συμβαίνει και στα μέρη μας – είναι το παράδειγμα του Ολυμπιακού. Του αντιπάλου της Τότεναμ την ερχόμενη Τετάρτη. Μιας αγγλικής ομάδας που, ας τονιστεί, έχει στα ηνία της ένας άνθρωπο που δεν θέλει πλέον να ακούει για ΑΕΚ, που έχασε πολλά χρήματα από άστοχες επιλογές και βέβαια είδε το μετοχικό ποσοστό της ελληνικής ομάδας που αγόρασε να εξαφανίζεται, λόγω της υπαγωγής της ΠΑΕ στο άρθρο 44 του 2004. Επαθε κάνοντας το… αγροτικό του σε ελληνική ΠΑΕ και έμαθε. Το διαπιστώνουμε τώρα.