Χωρίς συμμαθητές

Αυτά τα παιδιά των νησιών της άγονης γραμμής. Των απομονωμένων χωριών. Των ακριτικών σχολείων. Τα παιδιά που δεν έχουν με ποιον να παίξουν στο διάλειμμα. Τα παιδιά και οι δάσκαλοί τους. Οι μικροί ήρωες της ελληνικής Παιδείας. Σαν να έρχονται από μακριά. Από ιστορίες, διηγήσεις και φωτογραφίες μίας άλλης εποχής. Αυτά τα παιδιά που μπορεί να μην είναι ξυπόλητα και κουρεμένα γουλί όπως εκείνα στα ασπρόμαυρα στιγμιότυπα που εξωραϊζουν τη φτώχεια επενδύοντάς την με νοσταλγία, που είναι καλοντυμένα και ξέρουν να χειρίζονται υπολογιστή, που έχουν πρόσβαση στο Διαδίκτυο, διασώζουν ακέραια έως τις ημέρες μας την αταβιστική ανάγκη για μάθηση. Αυτήν που προχωράει τον κόσμο μας.

Είμαστε, σίγουρα, μια χώρα με εδαφικές ιδιαιτερότητες, κυρίως λόγω των πολλών νησιών. Κατοικημένοι βράχοι, αποκλεισμένες κοινωνίες, μικρές εξορίες ανθρώπων που δίνουν ιδέες για νουβέλες, μυθιστορήματα και σήριαλ, στην πραγματικότητα όμως η καθημερινότητά τους δεν έχει τίποτα το ειδυλλιακό και το ρομαντικό. Συνηθίσαμε να γκρινιάζουμε για τους αγχωτικούς ρυθμούς της μεγαλούπολης, για το μποτιλιάρισμα στους δρόμους, για τις ασφυκτικές συνθήκες συνύπαρξης με επιθετικούς και αρνητικούς ανθρώπους αυτό όμως που θα μας ενοχλήσει περισσότερο είναι το να βρεθούμε σε ένα μαγαζί όπου δεν μπορούμε να μπούμε στο wifi. Πρεμιέρα της σχολικής χρονιάς και οι γονείς άρχισαν ήδη να διαμαρτύρονται για το ότι πρέπει να πηγαινοφέρνουν τα παιδιά τους στα εξωσχολικά μαθήματα. Και κάποιοι σκέφτονται πόσο ωραία θα ήταν να περνούσαν όλον τον χρόνο στο νησί των αλτέρνατιβ διακοπών τους χωρίς να συνειδητοποιούν ότι ο χειμώνας εδώ είναι πολύ σκληρός.

Και ύστερα έρχεται η εικόνα της αλήθειας. Ο δάσκαλος απέναντι σε έναν, δύο, τρεις, τέσσερις το πολύ μαθητές. Τα παιδιά που στο πρώτο κουδούνι της χρονιάς δεν θα συναντήσουν τους συμμαθητές τους διότι, απλά, δεν έχουν. Και που δεν τους νοιάζει αν, στην παρέλαση, ο σημαιοφόρος θα είναι ο πιο καλός ή ο πιο τυχερός διότι δεν υπάρχει άλλος.