Πόσο σε θέλω

Οι δικοί του, οι φίλοι του, οι συνεργάτες του, οι θαυμαστές του, οι ακροατές του, ακόμη όμως και αυτοί που δεν τα βρήκαν ποτέ με το έντεχνο τραγούδι, που δεν ανήκαν στο κοινό του ενώθηκαν από χθες σε αυτόν τον κύκλο της θλίψης για τον ξαφνικό θάνατο του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Γιατί άραγε; Διότι ήταν ένας τύπος που, στα εξήντα τρία του χρόνια, περιέσωζε στο έπακρο μια παιγνιώδη εφηβεία; Διότι ήταν ένας μετριοπαθής άνθρωπος που εκτόνωνε τις κόντρες, εντός και εκτός της δουλειάς του; Διότι δεν παρίστανε κάτι άλλο από αυτό που ήταν; Διότι όλοι έχουμε, κάποια στιγμή, παραδοθεί σε έστω και ένα τραγούδι του; Διότι, ως λαός, αγαπάμε τη μουσική; Διότι μέχρι το προηγούμενο βράδυ τον ακούγαμε στο σποτ να διαφημίζει τη φιλανθρωπική συναυλία που θα έδινε σήμερα στο Ηρώδειο μαζί με τον Νίκο Πορτοκάλογλου; Διότι ήταν ένας από αυτούς που μια υπερβατική συνθήκη σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν θα πεθάνουν ποτέ;

Για όλα αυτά μαζί και για το καθένα χώρια. Αλλά και για κάτι ακόμη. Οι στίχοι που διάλεγε για τα τραγούδια του (τόσο «δεμένοι» με τη μουσική που οι περισσότεροι πίστευαν ότι τους είχε γράψει ο ίδιος) είχαν μπει και εγκατασταθεί στην καθημερινή μας γλώσσα. Οχι μόνο ως σλόγκαν αλλά κουβαλώντας και την ουσία τους. Το «Τι ζητάω, τι ζητάω, μια ευκαιρία στον Παράδεισο να πάω» του Γιάννη Γεωργακόπουλου ως κραυγή, επενδυμένης με χιούμορ, απόγνωσης. Το «Εκεί στο Νότο» του Ισαάκ Σούση που σώζει συχνά εμάς τους δημοσιογράφους από την αμηχανία του τίτλου. (Οπως και ο «Μικρός Τιτανικός» του Μιχάλη Γκανά). Το «…Είσαι τόσο καλός κατά λάθος» από το «Ελα ψυχούλα μου» πάλι του Σούση.

Κυρίως όμως ο Λαυρέντης απενοχοποίησε, μαζί με τον Γιάννη «Μπαχ», τις κραυγές των καψουροτράγουδων εντάσσοντάς τις στο έντεχνο, κάνοντας έτσι την καψούρα επανάσταση. Και εμάς να ουρλιάζουμε με το χέρι σηκωμένο σε γροθιά «Πόσο σε θέλω». Και μόνο γι’ αυτό, τον ευχαριστούμε.