Ο χρυσός κανόνας του παπλώματος

Η συγκυρία ήταν αναμφίβολα με το μέρος του. Και ήταν επειδή εάν το ένα που μπορεί να απολαύσει ένας μόλις δύο μηνών Πρωθυπουργός είναι οι δημοσκοπήσεις όπως αυτές που βλέπουν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες μέρες, το άλλο είναι μια ομιλία στη ΔΕΘ. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με άλλα λόγια, κινείται στο ασφαλές περιβάλλον της περιόδου χάριτος είτε διαβάζει τα γκάλοπ στο Μέγαρο Μαξίμου είτε επισκέπτεται τη Θεσσαλονίκη για τη Διεθνή Εκθεση.

Θα τον αδικούσε όμως κανείς εάν έλεγε πως στο Βελλίδειο Κέντρο εκμεταλλεύτηκε το μομέντουμ για να εκφωνήσει έναν πανηγυρικό του ίδιου και της κυβέρνησής του. Ο Μητσοτάκης δεν περιέγραψε έναν θρίαμβο – τον προσωπικό του θρίαμβο – ενώ απέφυγε να χρησιμοποιήσει το βήμα της ΔΕΘ με τον τρόπο που έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές στο παρελθόν: σαν το σημαδεμένο σημείο του χάρτη όπου όχι μόνο υπάρχει θαμμένος ένας θησαυρός αλλά και που μπορεί κανείς να τον μοιράσει απλόχερα.

Η ομιλία που εκφώνησε ήταν στο ίδιο μοτίβο με όλες τις εκείνες που είχε εκφωνήσει είτε ως εν αναμονή πρωθυπουργός είτε ως εκλεγμένος. Ολες αυτές οι ομιλίες μοιάζουν να γράφτηκαν με την αγωνία να μην φανεί πως ο ίδιος και η κυβέρνησή του απλώνουν τα πόδια τους πέρα από εκεί που φτάνει το πάπλωμα. Το μήνυμα φαίνεται να αφορά όλα τα ακροατήρια. Αφορά το ακροατήριο εσωτερικού στο μέτρο που ο Μητσοτάκης δεν θέλει να καλλιεργήσει ψεύτικες προσδοκίες. Αφορά όμως και το ακροατήριο εξωτερικού όπου εκεί ο Μητσοτάκης θέλει να φανεί αξιόπιστος. Το προϊόν που εκθέτει ο ίδιος στη διεθνή έκθεση, πολιτικό προϊόν ασφαλώς, είναι ακριβώς αυτό: η αξιοπιστία.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ακολούθησε τόσο πιστά τον χρυσό κανόνα του παπλώματος στη Θεσσαλονίκη ώστε προσφέρθηκε να λογοδοτήσει σε έναν χρόνο από το ίδιο βήμα. Η ομιλία δεν είχε βάθος τετραετίας, το περιεχόμενο περιορίστηκε στο τρέχον έτος. Σε έναν χρόνο από τώρα, είπε, θα ανεβεί στο βήμα της ΔΕΘ για τον απολογισμό.

Από αυτήν την άποψη, περισσότερο από μια ομιλία, ο Πρωθυπουργός εισήγαγε στη ΔΕΘ ένα στυλ. Χωρίς να σημαίνει πως όσα είπε δεν προσφέρονται για κριτική, με πρώτα ασφαλώς τα εργασιακά που η αντιπολίτευση θα απλώσει σαν βούτυρο στο ψωμί της, το στυλ είναι αυτό της αποπολιτικοποιημένης ομιλίας. Ο Μητσοτάκης δεν ανέβηκε στο βήμα για να τσακωθεί με τον ΣΥΡΙΖΑ – δεν τσακώθηκε ούτε με τον ΣΥΡΙΖΑ που κυβέρνησε έως τις 7 Ιουλίου ούτε με τον ΣΥΡΙΖΑ που τον αντιπολιτεύεται από τις 7 Ιουλίου και μετά.

Εχει τη σημασία του ότι ο Μητσοτάκης δεν τσακώθηκε με ένα κόμμα που ακόμη και από τη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης συνήθιζε ως κυβέρνηση να αντιπολιτεύεται την αντιπολίτευση. Η επιλογή ωστόσο δεν οφείλεται σε κάποιο είδος πολιτικής γενναιοδωρίας. Η λογική είναι πως δεν μπορείς να κάνεις επενδυτικό restart περιφέροντας την «καμένη γη» στη διεθνή εμπορική έκθεση της χώρας σου. Οπως δεν πείθεις κανέναν επενδυτή περιγράφοντας έναν παράδεισο που δεν υπάρχει – τον συγκινείς ακόμη λιγότερο εάν περιγράψεις τον παράδεισο με κενού περιεχομένου συνθήματα.

Καμία «Ελλάδα του αύριο» λοιπόν, κανένα «Νέο ξεκίνημα». Και τα πόδια μέσα στο πάπλωμα.