«Καλλιτέχνες» μιας νέας εποχής{CR}

Τα χρόνια που πήγαινα εγώ σχολείο, και για πολλά αργότερα, οι σχολικές δραστηριότητες, εκτός διδακτέας ύλης, ήταν κατά κανόνα καλλιτεχνικές. Το θέατρο και η λογοτεχνία όμως ήταν οι πιο δημοφιλείς. Τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, στα «θεατρικά εργαστήρια» που στήναμε μέσα στις τάξεις και στην ανάγνωση του «Ζητείται ελπίς» από τον ίδιο τον Αντώνη Σαμαράκη, προσπαθούσαμε να ανακαλύψουμε και να κατανοήσουμε, υποτίθεται, τις μεγάλες αλήθειες αυτού του κόσμου.

Θεωρούσα τον εαυτό μου τυχερό που, μέσα από το σχολείο, πήρα, εκείνη την εποχή, εκείνα τα ερεθίσματα. Τα οποία καλλιέργησαν το ενδιαφέρον μου για το θέατρο, την αγάπη μου για τους μεγάλους – έλληνες και ξένους – συγγραφείς, μου έδειξαν τον δρόμο για την «ποιητική» ερμηνεία της περιπέτειας του Ανθρώπου. «Ημασταν τυχερές», λέγαμε αργότερα με τις συμμαθήτριές μου, που τύχαμε αυτής της παιδείας από ένα σχολείο, το Αρσάκειο, κάθε άλλο παρά συντηρητικό (όπως το θεωρούσαν τότε).

Αρχικά, είχαμε δίκιο. Αδικο, τουλάχιστον εγώ, είχα από τότε που, εγκλωβισμένη στη γενιά και τη νιότη μου, άρχισα να ξινίζω καθώς τα χρόνια περνούσαν και μαθαίναμε σιγά σιγά να μπουσουλάμε στην τεχνολογική επανάσταση της καθημερινότητάς μας. Τα νέα παιδιά, οι μαθητές, είχαν πια γνώσεις και πειραματίζονταν σε πεδία που για μένα ήταν τέρα ινκόγκνιτα. Και συνήθως – ανθρώπινο είναι – ό,τι αδυνατούμε να κατανοήσουμε, σε πρώτη φάση το σνομπάρουμε. Ευτυχώς όμως μπορούμε να επαναπροσδιορίζουμε τη νιότη μας κρατώντας ανοιχτό το μυαλό και την καρδιά μας στο καινούργιο. Διαβάζοντας στο θέμα της Κατερίνας Ροββά για τα επιτεύγματα αυτών των παιδιών (από το Δημοτικό κιόλας), αναλογίζομαι μήπως η τεχνολογία είναι, για τους νέους, μια μορφή τέχνης. Διότι απαιτεί από τον «καλλιτέχνη» τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά. Βαθιά αγάπη και αφοσίωση στο αντικείμενο, ευαισθησία, έμπνευση και φαντασία και, κυρίως, το «έργο» τους να βοηθήσει τους ανθρώπους. Στην ψυχή ή στο σώμα τους (άρα, στη δεύτερη περίπτωση, και στην ψυχή τους).