Αρχή Ινδίκτου

^«Χειμώνιασε και φεύγουν τα πουλιά…». Με σκωπτικό μάλλον στόμφο απήγγελλε η μαμά μου το ποίημα του Γεωργίου Δροσίνη, ξυπνώντας με στις εξίμισι το πρωί. Ξεχνούσε τους ενδιάμεσους στίχους και έφτανε σε εκείνον που ίσως και να τον ένιωθε γραμμένο για την ίδια: «Και η σουσουράδα κάτω στην ακρογιαλιά δεν τρέχει, δεν πηδά, δεν καμαρώνει». Ουδόλως συμμεριζόμουν εγώ τη διάθεσή της. Aισθανόμουν φρικτά. Aρνιόμουν να συμβιβαστώ με το γεγονός ότι και στη Δευτέρα Δημοτικού – όπως και πέρυσι, στην Πρώτη – απαγορευόταν να πάω στο σχολείο με τα ξύλινα τσόκαρά μου παρά έπρεπε να φορέσω κλειστά παπούτσια.

Τα σχολεία άνοιγαν στις 21 Σεπτεμβρίου, στο φθινοπωρινό ηλιοστάσιο. Τα πολυκαταστήματα μάς γάνιαζαν – όπως και σήμερα – τα αφτιά διαφημίζοντας σάκες, κασετίνες, κυρίως δε ποδιές, οι οποίες ήταν τότε υποχρεωτικές για κορίτσια κι αγόρια. Κάποια χρονιά το «Μινιόν» (στα Χαυτεία, απέναντι από το πορνοσινεμά «Αλάσκα», το πρώτο σημείο στην Αθήνα όπου λειτούργησαν κυλιόμενες σκάλες), πάτησε χάμω τους ανταγωνιστές του. Λάνσαρε ποδιές σχεδιασμένες από τον κορυφαίο Γιάννη Τσεκλένη, απαραμίλλου δηλαδή κομψότητος. Το ΠΑΣΟΚ έκοψε τα φτερά του «Μινιόν» απελευθερώνοντας ενδυματολογικά τους μαθητές. Το προοδευτικό πόπολο αγαλλίασε – ελάχιστοι διορατικοί επισήμαναν τον κίνδυνο να καταλήξουν τα σχολεία πασαρέλες, να επιδεικνύουν οι έφηβοι την οικονομική δυνατότητα των γονιών τους ή τα δικά τους προχωρημένα ήθη.

Το νέο έτος ξεκινάει – τυπικά – την 1η Ιανουαρίου. Τότε ωστόσο οι άνθρωποι κάθε άλλο παρά νιώθουν ότι κάνουν μια καινούργια αρχή. Τους απασχολούν τα κιλά που πήραν και τα λεφτά που ξόδεψαν τις γιορτές. Κρυώνουν και γκρινιάζουν για την τιμή του πετρελαίου θέρμανσης. Τους βγάζει εκτός εαυτού η κίνηση στους δρόμους, η οποία γίνεται απελπιστική έτσι και ρίξει μια βροχή.

Οχι. Ο καινούργιος χρόνος ταυτίζεται εντός μας με την εκπνοή του θέρους. Κάτι ήξερε η αρχαία Εκκλησία που – όπως και οι Ρωμαίοι – όρισε ως Πρωτοχρονιά την 1η Σεπτεμβρίου, «Αρχή Ινδίκτου». Και οι Εβραίοι που τη γιορτάζουν στις 29 του ίδιου μήνα – στη γη του Ισραήλ τα φύλλα αργούν κάπως να κιτρινίσουν. Η επιστήμη έχει εξάλλου αποφανθεί. Ο,τι κι αν ισχυρίζεται η λογοτεχνία και ο κινηματογράφος, οι ερωτικότερες ώρες για το είδος μας – τότε που η λίμπιντο εκτινάσσεται – είναι τα απομεσήμερα του φθινοπώρου. Η φύση κάνει σοφά τα κουμάντα της: τα παιδιά που θα συλληφθούν τον Σεπτέμβριο, θα γεννηθούν τον Ιούνιο, θα έχουν άρα όλο το καλοκαίρι εμπρός τους για να θρέψουν.

Στη δήθεν απελευθερωμένη, τάχα μεταενοχική κοινωνία μας, το σεξ δεν απασχολεί τη δημόσια σφαίρα παρά όταν παρεκκλίνει από τον κανόνα και γίνεται αφετηρία σκανδάλων. Ως σοβαροί πολίτες οφείλουμε περί άλλα να τυρβάζουμε.

Να αδημονούμε για την Εκθεση της Θεσσαλονίκης, όπου ο Πρωθυπουργός θα εξαγγείλει το σχέδιό του και ο αρχηγός της αντιπολίτευσης θα εξαπολύσει μύδρους, θα εκτοξεύσει κεραυνούς, μπαγιάτικους ή μη…

Να σχολιάζουμε την αμφίεση των πρώτων κυριών, οι οποίες συνοδεύουν τους συζύγους τους στις επίσημες συναντήσεις – εάν είχα εργοστάσιο παιχνιδιών θα λάνσαρα την κούκλα Μαρέβα και την κούκλα Περιστέρα με τις μικροσκοπικές τους γκαρνταρόμπες – ανάρπαστες θα γίνονταν – στην Ελλάδα, όλοι οι άντρες είναι κατά φαντασίαν προπονητές ποδοσφαίρου και όλες οι γυναίκες κατά φαντασίαν στυλίστριες…

Να καβγαδίζουμε για την ταινία του Γαβρά που κανένας μας δεν έχει ακόμα δει, σάμπως η ιλαροτραγωδία του 2015 μπορεί να ξαναγραφτεί, από κάποιον μάλιστα ο οποίος δεν την έζησε στο πετσί του μα την παρακολούθησε από απόσταση ασφαλείας…

Να χύνουμε κροκοδείλια κατά βάθος δάκρυα για την κατάντια της Γηραιάς Αλβιώνος – τον ξεπεσμό τής πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας, τον σπαραγμό της μεταξύ σφύρας και άκμονος, ανάμεσα στον ανεκδιήγητο Μπότζο και στον απολιθωμένο Κόρμπιν…

Ως σοβαροί πολίτες, ενήλικοι στο δωμάτιο, θα στείλουμε τα βλαστάρια μας στο σχολείο, θα κατεβάσουμε σιγά σιγά τα χειμωνιάτικα, θα ανεχτούμε – ή θα πανηγυρίσουμε – την αυστηρή απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους, εφόσον βεβαίως εφαρμοστεί. Θα παρακολουθήσουμε τις νέες σειρές στο Διαδίκτυο ή τα καινούργια σίριαλ στην τηλεόραση. Οι θεατρόφιλοι θα διχαστούν ανάμεσα στις μεγάλες παραγωγές και στις προχωρημένες – «off Browdway» – παραστάσεις. Οι σινεφίλ θα σπεύσουν στις Νύχτες Πρεμιέρας. Πολλά από τα ειδύλλια του καλοκαιριού θα διαλυθούν, αλλά θα αντέξουν. Οι ηλικιωμένοι – και οι πιο επιμελείς μεσήλικοι – θα πραγματοποιήσουν το ενιαύσιο τσεκάπ τους. Οι γηραιότεροι θα πιάσουν το γνωστό τροπάρι, «δεν τον βγάζω τον χειμώνα»…

«Ξέρεις τι σημαίνει να ξυπνάς ένα πρωί και να είσαι ενενήντα;» μού είπε κάποτε ο Μίκης Θεοδωράκης. «Μάλλον ποτέ δεν σε ένοιαξε το πέρασμα τού χρόνου» του απάντησα. «Πάντοτε σε συνάρπαζε η εναλλαγή των εποχών».