Η ΑΕΚ έχει απόψε το βράδυ ευρωπαϊκό ραντεβού. Το ξεκαθαρίζω εξ αρχής: Η ευρωπαϊκή χρονιά του Δικέφαλου είναι ήδη πετυχημένη, ειδικά σε σύγκριση με κάποιες από τις προηγούμενες τραγικές ευρωπαϊκές χρονιές. Το αν θα μπορέσει αυτή η ομάδα να κάνει την απόλυτη υπέρβαση θα το μάθουμε σε λίγες ώρες.
Για να το καταφέρει όμως αυτό, θα πρέπει η ομάδα του Μάρκο Νίκολιτς να κάνει κάτι που δεν έχει κάνει άλλη γηπεδούχος αντίπαλος της Ράγιο Βαγιεκάνο στο Conference League. Να μη δεχθεί δηλαδή γκολ από την ισπανική ομάδα.
Η Ράγιο έχει δώσει πέντε αγώνες μακριά από το γήπεδό της. Έχει ως αποτελέσματα τρεις νίκες, μία ισοπαλία και μία ήττα. Κοινός παρονομαστής σε όλα αυτά τα παιχνίδια ότι κατάφερε να σκοράρει έστω μία φορά. Κόντρα στη Νέμαν Γκρόντνο επικράτησε με 1-0. Με τη Χάκεν αναδείχθηκε ισόπαλη με σκορ 2-2. Στην Μπρατισλάβα προηγήθηκε αλλά ηττήθηκε με 2-1. Στην Πολωνία κόντρα στη Γιαγκελόνια επικράτησε με 2-1 και στην Τουρκία απέναντι στη Σαμσουνσπόρ έκανε το ίδιο με σκορ 3-1.
Γίνεται λοιπόν εύκολα αντιληπτό πως για να έχει τύχη η ΑΕΚ θα πρέπει να μην επιτρέψει στη Ράγιο να κάνει αυτό που ξέρει καλά. Να σκοράρει. Εννιά γκολ σε πέντε εκτός έδρας ματς είναι σχεδόν δύο ανά αγώνα. Και αν αυτό το δείγμα δεν είναι ενδεικτικό, σε 16 εκτός έδρας ματς στην Πριμέρα Ντιβιζιόν έχει σκοράρει 12 φορές σε εφτά αγώνες.
Προσέξτε τώρα κάτι σημαντικό: Στα εννιά παιχνίδια που δεν σκόραρε γνώρισε οκτώ ήττες! Ωστόσο μόνο τέσσερις φορές δέχθηκε τρία ή περισσότερα τέρματα. Όσα δηλαδή χρειάζεται η ΑΕΚ για να επαναλάβει το θαύμα του 1977 με την ΚΠΡ.
Το παιχνίδι στην «Αγιά-Σοφιά» θα είναι η απόλυτη παρτίδα σκάκι και από τις δύο πλευρές. Τα «λευκά» έχουν τον πρώτο λόγο, αλλά για τα «μαύρα» ισχύει το ρητό «η ελπίδα πεθαίνει τελευταία». Για να υπάρχει ελπίδα όμως όλα τα «πιόνια» θα πρέπει να είναι αποφασισμένα να θυσιαστούν. Μόνο έτσι έρχονται οι υπερβάσεις.
