Ο ελεήμων εγωισμός και η αλαζονική συγκίνηση

Τώρα που αυξάνονται οι ροές και διαψεύδονται οι ισχυρισμοί για αποτελεσματική πολιτική, έναντι της «ιδεοληπτικής» του ΣΥΡΙΖΑ, είναι εξαιρετικά εύκολο να αντιστρέψει κανείς τη χαιρέκακη και συχνά εμπαθή αντιπολίτευση της ΝΔ προς την παρελθούσα κυβέρνηση, πάνω στο θέμα του Προσφυγικού. Δύο μήνες μετά τις εκλογές και την επιλογή της «αποτελεσματικότερης πολιτικής», οι ροές αυξάνονται δραματικά, η δυσφορία του κόσμου επίσης, η δυστυχία των προσφύγων, μεταναστών ακόμα περισσότερο. Ομως αποδεικνύεται ότι απλώς οι διάφοροι πολιτικοί σπεκουλαδόροι, έλεγαν ανοησίες, όταν ισχυρίζονταν ότι έχουν τις λύσεις στο τσεπάκι. Σε ένα πολυεθνικό πρόβλημα που πέρα από την ανθρωπιστική του διάσταση, μετασχηματίζεται σε γεωπολιτικό και υποβάλει γεωστρατηγικές, δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις και λαγοί από καπέλα.

Το Προσφυγικό θα εξελιχθεί περαιτέρω σε ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα που θα συν-προσδιορίζει τα πολιτιστικά χαρακτηριστικά του μέσου πολίτη, άρα θα ορίζει σε μεγάλο βαθμό τα πολιτικά χαρακτηριστικά της πολιτικής σκηνής. Ο πολίτης «παραγγέλνει» την πολιτική και το ύφος άσκησής της.

Οι νησιώτες για πολλά χρόνια θεωρούν ότι έχουν επιλεγεί ως «στρατόπεδα» ανάσχεσης των προσφυγικών ροών. Οι κάτοικοι της ηπειρωτικής χώρας, φοβούνται ότι θα τους βρει το παρεμφερές «κακό». Ο σχηματισμός και η εγκατάσταση μιας τέτοιας αντίληψης, πολύ σύντομα φθείρει οποιονδήποτε προσπαθεί να ασκήσει πολιτικές με βάση τα ευρωπαϊκά ανθρωπιστικά πρωτόκολλα. Ενα βήμα πλησιέστερα στο 1933…

Μερικοί θεωρούν ότι η τεχνική «αποκλεισμού» του Σαλβίνι, του Τζόνσον, η οριακή επικράτηση στις εκλογές – λόγω «Πρασίνων» – του δημοκρατικού τόξου στα γερμανικά κρατίδια, η απομόνωση του Ορμπαν, αποτελούν νίκες της δημοκρατικής Ευρώπης που εξουδετερώνουν τη λαϊκιστική ακρότητα. Και δεν βλέπουν ότι ο εγωισμός ενός εθνοαπομονωτισμού, συγχρωτίζεται με τον εξουσιαστικό εγωισμό ενός ανθρωπισμού κατακρημνισμένου στην ελεημοσύνη (και στις καριέρες ή περιουσίες που στήνονται) και δεν βλέπουν ότι η κοινοβουλευτικά τεχνική περίφραξη του ακροδεξιού, δεν αποτελεί και κοινωνική αποδυνάμωση της Ακροδεξιάς. Μιας δομικής, υπόσκαφης, πολιτισμικής Ακροδεξιάς, που δεν έχει σχέση με τον εντοπίσιμο μπρουταλισμό, και τις ομάδες κρούσης, αλλά με την αναμορφούμενη κοσμοθεώρηση του μέσου πολίτη.

Οσο το Προσφυγικό το αντιμετωπίζουμε ως ένα διογκωμένο σύνολο από ρηχά περιστατικά ανθρωπιστικής κρίσης (που μάλιστα αρκεί η συγκίνησή μας για να επουλωθούν) και δεν τολμούμε να δούμε το πολιτικό υπόστρωμα που οργανώνει το πρόβλημα, τόσο οι κοινωνικοί αυτοματισμοί και ο νεοφασισμός, θα επεκτείνονται και θα βαθαίνουν. Υπάρχει και ένα άλλο σκέλος στη μεταναστευτική και προσφυγική αντίφαση. Το Πακιστάν π.χ. κάνει πυρηνική πολιτική, υπερεξοπλίζεται, χρηματοδοτεί οργανώσεις κρούσης στο εξωτερικό και παράλληλα εξάγει «πλεονάζον» εργατικό δυναμικό, που εκ των πραγμάτων πιέζει το σύστημα στην Ευρώπη και ταΐζει πολιτικά την κ. Λεπέν: «έρχονται και σου παίρνουν τη δουλειά», λέει στους φτωχούς, η τελευταία, δυστυχώς, πείθοντας μεγάλο τμήμα της ανασφαλούς εργατικής τάξης και των πιεσμένων μικροαστών. Η δε Τουρκία κάνει διαπραγματευτική και ισχυρά επεμβατική μόχλευση δια του Προσφυγικού. Η αφαίρεση των πολιτικών προλεγόμενων από την ανάλυση και ο περιορισμός στην (εγωπαθή) συμπόνια, διογκώνει το πρόβλημα και τις πολιτικές επιπτώσεις.