Η Βουλή και η επιδίωξη {LF}της κανονικότητας

Είναι γεγονός πως μας αρέσει η λεξιθηρία. Κυνηγάμε λέξεις. Να μερικές λέξεις – θηράματα: Ανοικοδόμηση, ανόρθωση, εξυγίανση, αλλαγή, εκσυγχρονισμός, επανίδρυση, σωτηρία (κοινωνική). Λέξεις που γοήτευσαν αλλά και απογοήτευσαν. Και μέσα απ’ αυτή τη διαδοχή ελπίδων και αποδοκιμασιών, η χώρα ατενίζει νέα λέξη στόχο, που δεν είναι ούτε ηχηρή ούτε πλουμιστή. Είναι όμως χρησιμότατη! Είναι η κανονικότητα! Είναι αυτό που έχει να κάνει με ό,τι συμβαίνει σε κάθε πολιτισμένη ευρωπαϊκή χώρα όπου τα νοσοκομεία, τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, η αστυνομία, τα δικαστήρια, η διοίκηση, κατά βάση ανταποκρίνονται στον ρόλο τους.

Τι μας συμβαίνει όμως, τι μας λείπει και η κανονικότητα είναι στόχος; Μας λείπει η ικανότητα να συνταχθούμε πολιτικά και να έχουμε μία υγιή εξέλιξη της πολιτικής μας ζωής. Οπως το περιέγραφε παλαιότερα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής «η Ελλάς δεν έχει παρά ένα μόνο πρόβλημα – το πολιτικό. Από την ορθή επίλυση του πρωταρχικού, του κεφαλαιώδους αυτού προβλήματος εξαρτάται η επίλυση όλων των άλλων μερικότερων προβλημάτων».

Πώς εκδηλώνεται αυτή η αδυναμία να συνταχθούμε πολιτικά; Πώς η δημαγωγία και τα πολιτικά πάθη υπονομεύουν την εθνική προσπάθεια; Να ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: Το 1959 υπήρξε έτος καμπής για την Ελλάδα. Η Κύπρος έγινε ανεξάρτητο κράτος και οι κυβερνητικές προσπάθειες στράφηκαν κατά κύριο λόγο στην οικονομική μας ανάπτυξη.

Στις 14-15 Δεκεμβρίου 1959 ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντουάιτ Αϊζενχάουερ πραγματοποίησε επίσκεψη στην Αθήνα. Επίσκεψη κρίσιμη, γιατί μόλις μία ημέρα πριν ο Μακάριος είχε εκλεγεί με 67% πρώτος πρόεδρος της Κύπρου και η πορεία της νήσου προς την ανεξαρτησία έπρεπε να διαφυλαχτεί, η ασφάλεια και η οικονομική σταθερότητα της Ελλάδος έπρεπε να τύχουν εγγυήσεων και η εισδοχή μας στην κοινή αγορά να υποστηριχθεί. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ μίλησε στη Βουλή των Ελλήνων στις 14-12-1959 και η ομιλία αυτή έμεινε αναπάντητη από τον πρωθυπουργό της χώρας. Γιατί όμως; Να τι γράφει σε σχετικό σημείωμά του ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής: «Ετοίμαζα την απάντησή μου οπότε ο πρόεδρος της Βουλής με πληροφόρησε ότι ο κ. Παπανδρέου του διεμήνυσε εξ ονόματος της αντιπολιτεύσεως ότι αύτη έχει την αξίωση να μιλήσουν και οι αρχηγοί της. Σε απάντησή μου δε ότι αυτό δεν ήτο σύνηθες αλλά ούτε και φρόνιμο, ούτοι εδήλωσαν ότι τότε δεν πρέπει να μιλήσει και ο πρωθυπουργός απειλήσαντες με αποχώρηση εν εναντία περιπτώσει. Για να αποφύγω τη γελοιοποίηση της χώρας αποφάσισα να αφήσω αναπάντητο τον πρόεδρο των ΗΠΑ, αλλά είχα μεγάλη δυσκολία προκειμένου να εξηγήσω τους λόγους της παραλείψεώς μου χωρίς να αποκαλύψω την αθλιότητα της πολιτικής μας ζωής» (Αρχείο Κωνσταντίνου Καραμανλή, τόμος 4, σελίς 227).

Ενα επεισόδιο μικροπρέπειας στη δημόσιά μας ζωή, που σήμερα βλέποντάς το, καταλαβαίνουμε την αδυναμία να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Σήμερα, εξήντα χρόνια μετά, η Βουλή των Ελλήνων καλείται να αποτελέσει τον κοινοβουλευτικό πυλώνα της αναζήτησης της κανονικότητας. Αυτό έχει δύο πτυχές. Την τυπική και την ουσιαστική. Η τυπική έχει να κάνει περισσότερο με τον κανονισμό λειτουργίας της Βουλής, η δεύτερη πτυχή όμως έχει να κάνει με το εάν όλοι μας έχουμε αναθέσει στον εαυτό μας τον ρόλο του σκαπανέα της κανονικότητας. Αν δηλαδή οι της πλειοψηφίας επιδιώξουμε μέσα από σωστούς νόμους την οικοδόμηση μιας διατηρήσιμης ανάπτυξης της χώρας και οι της μειοψηφίας εάν επιδιώξουμε μία άλλη κριτικά δοσμένη, εκδοχή αυτού του στόχου.

Η Βουλή ξεκίνησε να νομοθετεί πριν από 40 ημέρες. Εχουμε ήδη διαφωνίες και αποχωρήσεις. Εχουμε όμως και ένα νομοθετικό έργο πλούσιο. Οι αρχικοί πυρετώδεις ρυθμοί νομοθέτησης που έπρεπε να καλύψουν προθεσμίες ή να αποτρέψουν επιπτώσεις χαλαρώνουν. Και ενώ η τήρηση του κανονισμού της Βουλής είναι σταθερός γνώμονας, αυτό που τελικά θα μας κρίνει στο Κοινοβούλιο είναι και κάτι βαθύτερο. Αν θα χειριστούμε με τη σοβαρότητα των περιστάσεων τον ρόλο μας. Αν θα συμβάλει η Βουλή ακόμη και με την αυστηρή κριτική που εκπέμπει στην καλυτέρευση της νομοθεσίας, στην έξοδο από την κρίση τελικά. Αν θα είναι δηλαδή η Βουλή ζωντανό θεσμικό εργαστήρι προόδου ή αρένα περιττών καβγάδων.

Ολα δηλαδή θα κριθούν από το αν η 14-12-1959 είναι τόσο κοντά μας ή τόσο μακριά μας!

Ο Κώστας Αν. Τασούλας είναι Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων