«Ανήλικοι στο Διαδίκτυο»

Λύσσα και κακό στα δίκτυα κοινωνικής ενημέρωσης και ξεσαλώματος με την ταινία του Κώστα Γαβρά.

Απόψεις, λίβελοι, ύμνοι, καταδίκες, αγιογραφίες και ου συμμαζεύεται.

Λεπτομέρεια. Κανείς σχεδόν – πλην ελαχίστων κριτικών – δεν έχει δει την ταινία.

Η άποψη, όμως, άποψη. Φανατική, μαχητική και λυσσαλέα.

Τι είναι αυτό που σπρώχνει έναν άνθρωπο στη μέση του καιρού να αλαφιάζεται, να τσιτώνει και να φωνασκεί για ένα έργο τέχνης που αγνοεί; Τι παραλογισμός είναι αυτός; Τι οίστρος, τι μύγα τους τσιμπάει και ξεσπαθώνουν σαν αφιονισμένοι;

Ο Μποστ είχε δώσει μιαν απάντηση, στη «Φαύστα», λέγοντας.

«Δια ταύτα τα φαινόμενα υπάρχουν ορισμοί.

Καλούνται δε εις Αίγυπτον αντικατοπτρισμοί».

Και συνεχίζει απτόητος εξηγώντας με σαφήνεια.

«Οι βεδουίνοι πάντοτε στας έρημους εκτάσεις

απαραιτήτως καθ οδόν παρατηρούν οάσεις».

Και για να μη δημιουργούνται παρεξηγήσεις αποσαφηνίζει παρενθετικά το όλον θέμα.

«Οάσεις ονομάζομεν λωρίδας επιμήκης

με κελαρύζοντα νερά και άφθονους φοινίκοις».

Μάλλον αυτό θα είναι. Αλλιώς δεν εξηγείται.

Σε πολλές δε αναρτήσεις, δεν αρκεί μόνο η στιβαρή γνώμη του μέλλοντος θεατή αλλά προχωράει απτόητος και με το «Αστε ντούε», σε προτάσεις για το τι πρέπει να σκηνοθετεί ένας δημιουργός και πώς.

Με λίγα λόγια πρέπει απαραιτήτως να υπάρχει μια προαυτολογοκρισία και μετά να προχωρήσει σιγά σιγά, και πάντα αυτολογοκρινόμενος, μέχρι να φτάσει στο «Μοτέρ. Ηχος. Κλακέτα. Πάμε».

Το θέμα είναι πώς θα γνωρίζει εκ των προτέρων ο συγγραφέας, σκηνοθέτης, παραγωγός, τι είναι αυτό που με κανέναν τρόπο δεν θέλει να μη δει ο μέλλον μη-θεατής.

Ασε που δεν είναι ένα συγκεκριμένο πλήθος με σταθερή γνώμη που κυβερνά τον Κυβερνοχώρο. Κάθε άλλο. Μαζί με τη σύνθεση του όχλου που μεταβάλλεται καθημερινώς, αλλάζουν συνεχώς και οι απόψεις.

Δηλαδή να ανακεφαλαιώσουμε μπας και βρούμε καμιάν άκρη.

Δεν ξέρεις ούτε από τι να φυλάγεσαι ούτε από ποιους.

Δεν γνωρίζεις ούτε τι πρέπει να αποφύγεις, ούτε ποιους να μην εξαγριώσεις.

Αν αυτό δεν είναι φίμωση, θα ήθελα να με πληροφορήσει κάποιος τι ακριβώς είναι.

Πάντως για «ελευθερία της έκφρασης» δεν το κόβω.

Βέβαια όλο αυτό το τουρλουμπούκι σε σχέση με την ταινία μη νομίσεις, δεν κρατάει για πολύ. Ηδη με την ίδια ζέση δοθήκαν από χθες σ’ ένα άλλο φλέγον θέμα. Εξίσου καλλιτεχνικό αλλά και με μια πινελιά γκουρμεδιάς:

«Τι τρώγαν στο Μέγαρο Μαξίμου επί ΣΥΡΙΖΑ, και τι επί Νέας Δημοκρατίας».

Μεθαύριο θα γίνει θέμα το χρώμα των μαλλιών μιας αοιδού, την άλλη αν πρέπει να συναναστρέφονται οι βίγκαν τους κρεατοφάγους και την παράλλη αν πρέπει να αναγράφεται το θρήσκευμα στους τίτλους της ταινίας.

«Στο μεταξύ η ζωή μας λιγοστεύει».

Καλή διασκέδαση, και συγγνώμη για την ενόχληση.

Δεν ήταν στις προθέσεις μου.

Ειλικρινά.