Ταλαιπωρία από τις καθυστερήσεις στις πτήσεις

Πληθώρα καταγγελιών για σημαντικές καθυστερήσεις στις πτήσεις στον ελληνικό εναέριο χώρο και κυρίως στο αεροδρόμιο της Αθήνας, καταγράφονται στην κορύφωση της φετινής τουριστικής περιόδου.

Συνολικά, από τις αρχές του χρόνου έως και το τέλος Ιουλίου, καταγράφηκαν πάνω από 30.000 καθυστερήσεις και ματαιώσεις πτήσεων σε όλα τα ελληνικά αεροδρόμια. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα περισσότερα από 3,2 εκατομμύρια ταξιδιώτες να αντιμετωπίσουν κάποιο πρόβλημα με την πτήση τους.

Στέλεχος εταιρείας handling που δραστηριοποιείται στον Διεθνή Αερολιμένα «Ελευθέριος Βενιζέλος», αναφέρει ότι «το πρόβλημα άρχισε να εντείνεται από τον Ιούλιο, ενώ κορυφώθηκε μέσα στον Αύγουστο».

Ενδεικτικό της κατάστασης που επικράτησε στο δίμηνο Ιουλίου – Αυγούστου είναι το γεγονός ότι περίπου 7 στις 10 πτήσεις παρουσίαζαν καθυστερήσεις, προκαλώντας αλυσιδωτά προβλήματα στη λειτουργία του αεροδρομίου και στη ροή των δρομολογίων. Οι μεγαλύτερες καθυστερήσεις ήταν της τάξης των 45 έως 60 λεπτών, ωστόσο, υπήρξαν και περιπτώσεις πιο μακράς ταλαιπωρίας.

Πέρα από το «Ελευθέριος Βενιζέλος», που σύμφωνα με το EuroControl είναι το τρίτο στη λίστα αεροδρόμιο με τις περισσότερες καθυστερήσεις πτήσεων στην Ευρώπη, πολύ σοβαρά προβλήματα καθυστερήσεων καταγράφηκαν το τελευταίο διάστημα και στο αεροδρόμιο της Μυκόνου

.

ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ. Καθυστερήσεις στις πτήσεις παρουσιάζονται και σε άλλα αεροδρόμια της Ευρώπης. Μάλιστα, πέρυσι υπερδιπλασιάστηκαν σε συνολικά 19,1 εκατ. λεπτά, καθώς οι αεροπορικές εταιρείες και οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας δεν πέτυχαν τους στόχους απόδοσης της ΕΕ, σύμφωνα με στοιχεία του Eurocontrol, που συντονίζει τους εθνικούς οργανισμούς διαχείρισης της εναέριας κυκλοφορίας. Η μέση καθυστέρηση ανά πτήση ήταν 1,73 λεπτά το 2018, έναντι του στόχου επιδόσεων της ΕΕ για μισό λεπτό.

Το καλοκαίρι του 2019 η κατάσταση χειροτέρευσε, καθώς το σύστημα ελέγχου της εναέριας κυκλοφορίας δεν σημείωσε πρόοδο, κυρίως για δύο λόγους:

– Από τη μία υπήρχαν καθυστερήσεις και προβλήματα στα δρομολόγια λόγω των απεργιών, της έλλειψης προσωπικού και της έλλειψης ικανοτήτων.

– Από την άλλη, υπάρχει ένα «κατακερματισμένο» εθνικό σύστημα ελέγχου της εναέριας κυκλοφορίας, όπου κάθε χώρα ελέγχει τον δικό της εναέριο χώρο, αντί το Air Traffic Control να λειτουργεί συγκεντρωτικά για ολόκληρο τον ευρωπαϊκό εναέριο χώρο.