Η τέχνη της κοινοτοπίας

Σήμερα υπάρχει στο πρόγραμμα κάτι σπάνιο: η Εθνική ομάδα του μπάσκετ (στην Κίνα) και η Εθνική ομάδα του ποδοσφαίρου (στο Τάμπερε) παίζουν τα ρέστα τους για να μείνουν ζωντανές η πρώτη στο Μουντομπάσκετ και η δεύτερη στο κυνηγητό μιας θέσης στα τελικά του Euro του 2020. Η ομάδα του Θανάση Σκουρτόπουλου αγωνίζεται κόντρα στη Νέα Ζηλανδία. Η Εθνική ποδοσφαίρου παίζει με αντίπαλο τη Φινλανδία, την οποία δεν έχει κερδίσει ποτέ εκτός έδρας. Τα παιχνίδια έχουν διαφορετική βαρύτητα: η Εθνική του μπάσκετ είναι φαβορί απέναντι στους Νεοζηλανδούς, η Εθνική του ποδοσφαίρου είναι τόσο κακή αυτό τον καιρό που φαβορί θα είναι μόνο στο ματς με το Λιχτενστάιν, που θα γίνει την Κυριακή στο ΟΑΚΑ. Η ομοιότητα των δύο παιχνιδιών έγκειται στο ότι όποια από τις δύο Εθνικές μας δεν κερδίσει χάνεται.

Φαντασία

Ομολογώ ότι δεν μπορώ να φανταστώ την Εθνική του μπάσκετ να χάνει από τους Νεοζηλανδούς, αλλά μάλλον έχω πρόβλημα φαντασίας διότι δεν μπορούσα να τη φανταστώ να χάνει και από τους Βραζιλιάνους – τελικά έχασε. Ενα από τα προβλήματα που έχει αυτή η ομάδα είναι ότι με τους Βραζιλιάνους έμοιαζε κομμάτι αδιάβαστη. Φάνηκε να μη γνωρίζει τι κάνουν οι Βραζιλιάνοι στην επίθεση, ενώ είναι απολύτως βέβαιο ότι δεν είχε σοβαρές λύσεις όταν ο Βαρεζάο και οι υπόλοιποι δυσκόλεψαν την τροφοδοσία του Γιάννη Αντετοκούνμπο. Παλιά, τον καιρό που ήταν ομοσπονδιακός ο Παναγιώτης Γιαννάκης π.χ., ματς όπως αυτό με τη Βραζιλία η Εθνική μας τα προετοίμαζε από την έναρξη της προετοιμασίας. Ο Γιαννάκης ήξερε ότι στον όμιλο υπάρχει ένα τουλάχιστον ματς που η ομάδα πρέπει να κερδίσει οπωσδήποτε για να προκριθεί κι έριχνε σε αυτό το βάρος του. Τώρα κάτι τέτοιο δεν έγινε και πληρώθηκε ακριβά. Φταίει ο Σκουρτόπουλος; Νομίζω όχι. Απλά οι παίκτες που απαρτίζουν την τωρινή Εθνική μου φαίνεται ότι αρνούνται να δείξουν ιδιαίτερη προσοχή σε αντιπάλους που θεωρούν του χεριού τους. Αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος με τη Νέα Ζηλανδία: πάλι θα αντιμετωπίσουν μια μεγάλη άγνωστη κι αν δεν φέρουν το ματς στα μέτρα τους θα υπάρξει πανικός.

Εύκολα

Οι Νεοζηλανδοί είναι χειρότεροι από τους Βραζιλιάνους: έχασαν από τη Σελεσάο σχετικά εύκολα. Αλλά ήξεραν από την αρχή πως απέναντι στη δική μας ομάδα θα διεκδικήσουν την πρόκριση: θα εμφανιστούν σίγουρα καλά προετοιμασμένοι – ας ελπίσουμε ότι δεν έχουν δυνατότητες να δημιουργήσουν προβλήματα. Το λέω γιατί οι Βραζιλιάνοι δεν κέρδισαν απλά την Εθνική μας: έδειξαν και ένα τρόπο για το πώς πρέπει κανείς να την αντιμετωπίσει. Αν αλλάζεις διαρκώς παίκτες πάνω στον Γιάννη και μπλοκάρεις τις πάσες σε αυτόν, το μόνο που κάνουν οι παίκτες της Εθνικής μας είναι να σουτάρουν από μακριά. Και δεν είναι δεδομένο πως θα το κάνουν επιτυχημένα.

Μυστήριο

Η Εθνική ποδοσφαίρου από την άλλη είναι ένα μυστήριο – καθόλου γοητευτικό μάλιστα. Ο Τζόνι Φαν Σιπ ξεκίνησε αποκλείοντας τον Κώστα Μήτρογλου, δηλαδή το μοναδικό σέντερ φορ με πείρα που έχει αυτή η ομάδα. Δεν κάλεσε και τον Τάσο Μπακασέτα, μολονότι στο πρωτάθλημα Τουρκίας τα πάει μια χαρά. Φαίνεται ότι θα ποντάρει σε νυν και πρώην παίκτες του ΠΑΟΚ, αφού ως βασικοί θα αγωνιστούν στην επίθεση ο Κουλούρης, ο Πέλκας και ίσως ο Λημνιός – ο Μάνταλος και ο Φορτούνης είναι τραυματίες. Ο Φαν Σιπ και ο συνεργάτης του Αρον Βίντερ υπήρξαν τρομεροί ποδοσφαιριστές: πήραν μέρος μάλιστα και στην προπόνηση της Εθνικής και εντυπωσίασαν! Προπονητική πείρα δεν έχουν, αλλά αν καταφέρουν να κερδίσουν τους παίκτες ως προσωπικότητες τίποτα δεν αποκλείεται: το μεγαλύτερο πρόβλημα που είχε η Εθνική μας στο ξεκίνημα των προκριματικών είναι ότι οι πιο πολλοί από τους ποδοσφαιριστές της δεν είχαν δυνατότητα επικοινωνίας με τον Αγγελο Αναστασιάδη. Δεν ήθελαν ούτε πατέρα, ούτε θείο, ούτε παππού, αλλά έναν προπονητή που να κατανοεί τα θέλω τους.

Διαφορές

Η Εθνική ποδοσφαίρου και η Εθνική μπάσκετ έχουν τεράστιες διαφορές, μοιάζουν όμως σε ένα πράγμα: αυτοκαταστράφηκαν, όταν σταμάτησε το σερί των επιτυχιών τους – δεν μπόρεσαν να επανέλθουν στον δρόμο τους ύστερα από μια αποτυχία. Η Εθνική του ποδοσφαίρου από το 2004 μέχρι το 2014 ήταν παρούσα σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις. Δεν προκρίθηκε στο Πανευρωπαϊκό του 2016 κι έκτοτε πήρε την κατιούσα: μετρά τρεις αποτυχίες στη σειρά. Η Εθνική του μπάσκετ από το 1987 μέχρι το 2009, στα πιο πολλά από τα μεγάλα τουρνουά που πήρε μέρος πλασαρίστηκε στην πρώτη πεντάδα – ακόμα κι όταν δεν αγωνίστηκε για κάποιο μετάλλιο ήταν άκρως ανταγωνιστική και γνώριζε αποκλεισμούς από τα ημιτελικά σε δραματικά ματς έχοντας σχεδόν πάντα απέναντί της υπερδυνάμεις του παγκόσμιου μπάσκετ. Μετά το 2009 και το αργυρό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό της Πολωνίας δεν σήκωσε κεφάλι ποτέ και δεν έφτασε ποτέ κοντά σε μετάλλιο. Το πρόβλημα της Εθνικής ποδοσφαίρου είναι ότι αλλάζοντας συνεχώς προπονητές έχασε την ταυτότητά της: οι παράγοντες που διαχειρίζονται σήμερα τις τύχες της είναι μαθητευόμενοι μάγοι. Το πρόβλημα της Εθνικής μπάσκετ είναι ότι οι παίκτες της συμπεριφέρονται σαν να είναι αυτοί που κέρδισαν το Ευρωπαϊκό του 1987 και του 1995 και έπαιξαν τελικό στο Παγκόσμιο της Ιαπωνίας. Δεν είναι αυτοί: ήταν κάποιοι άλλοι. Που απλά φορούσαν την ίδια φανέλα, για την οποία έδιναν την ψυχή τους.

Κοινό

Κοινό χαρακτηριστικό των δυο ομάδων είναι βέβαια και τα μπανάλ λόγια που λένε οι προπονητές τους σε κάθε ευκαιρία. Και καλά ο Σκουρτόπουλος Ελληνας είναι και την τέχνη του «να μη λες τίποτα το σημαντικό» τη γνωρίζει. Ο Φαν Σίπ, όμως, πως διάβολο κατάλαβε ότι μέρος της δουλειάς του ομοσπονδιακού σε αυτή τη χώρα είναι να λέει κοινοτοπίες; Η συνέντευξη που έδωσε χθες πριν από το ματς με του Φινλανδούς μοιάζει γραμμένη από έλληνα προπονητή της Σουπερλίγκα που μιλάει παραμονές του ματς για καρδιές, βελτιώσεις και όρκους νίκης. «Είναι προνόμιο να παίζεις για την Εθνική» είπε. Τρομερό! Προφανώς κάποιοι πίστευαν ότι είναι πρόβλημα…

Πέτροβιτς

Το τι λένε οι προπονητές μαρτυρά και την προσωπικότητά τους. Ο κροάτης προπονητής της Βραζιλίας Αλεξάντερ Πέτροβιτς είπε στο τέλος του ματς πως «ο 37χρονος Βαρεζάο άρχισε στις κλωτσιές τον Γιάννη και τον έδειρε μπροστά στον κόσμο». Οι δικοί μας είπαν ότι η δήλωση είναι αλαζονική. Στην πραγματικότητα ο Κροάτης εξήγησε πως προετοίμασε το ματς: το έκανε πείθοντας με απλά λόγια τους παίκτες του πως αν σταματήσουν τον σταρ της Εθνικής μας δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα και πως για να το κάνουν πρέπει, αν χρειαστεί, να τον δείρουν. Και έτσι κι έγινε. Διότι αν κάνεις κατανοητό στους παίκτες τι θες, μπορεί να το δεις και να γίνεται…