«ΕΓΩ ο Βαρουφάκης!»

Φορώντας το πανάκριβο μαύρο κοστούμι του και με ένα ύφος εκατό καρδιναλίων να λάμπει στο πρόσωπό του – να λάμπει όσο και το πάντα σούπερ καλογυαλισμένο, γυμνό κρανίο του – ο Γιάνης Βαρουφάκης, για μια ακόμη φορά έδειχνε σουπερστάρ, όταν το περασμένο Σάββατο το βράδυ περπατούσε πάνω στο κόκκινο χαλί της αίθουσας Σάλα Γκράντε στο Λίντο της Βενετίας.

Ο Βαρουφάκης ήταν εκεί μαζί με τη σύζυγό του, εικαστικό Δανάη Στράτου, για την πρεμιέρα της ταινίας «Ενήλικοι στην αίθουσα» του Κώστα Γαβρά, εκτός συναγωνισμού στο 76ο Φεστιβάλ. Λίγο πριν από την πρεμιέρα, στο ξενοδοχείο Excelsior, ο Βαρουφάκης έμοιαζε να είναι το πρόσωπο που ξεχώριζε περισσότερο ενώ αντάλλασσε χειραψίες με όλους όσοι ήθελαν να τον χαιρετήσουν στο μίνι πάρτι του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Τα αστραφτερά δόντια του έκαναν σχεδόν απειλητικό το χαμόγελό του, κάποια στιγμή μου πέρασε από το μυαλό ότι από το δικό του θα πρέπει να περνούσε η σκέψη «επιτέλους δικαιώνομαι».

Ομως πάντα έτσι δεν συνέβαινε με τον Γιάνη Βαρουφάκη; Ποιος δεν θυμάται τις κρίσιμες εκείνες ημέρες του 2015, όταν ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας, ο πρώτος επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ, έκανε σέξι και τρέντι επικοινωνιακά κολπάκια μπροστά στους φακούς της τηλεόρασης, σ’ εκείνη την περίφημη πρώτη συνέντευξη Τύπου με τον πρόεδρο του EuroGroup Γερούν Ντεϊσελμπλούμ; Το μέλλον της Ελλάδας παιζόταν κορόνα – γράμματα, όμως και πάλι ήταν η προσωπική προβολή του Βαρουφάκη που πάνω απ’ όλα τον ενδιέφερε.

Ποιος λαός και κουραφέξαλα; Ποια ανεργία; Ποιες επιχειρήσεις που κλείνουν; ΕΓΩ. ΕΓΩ!!

Αυτή η σχεδόν εμμονική ανάγκη προσωπικής προβολής βέβαια, φάνηκε και με την έκδοση του βιβλίου του «Ανίκητοι ηττημένοι», στο οποίο ο Γιάνης Βαρουφάκης περιέγραφε, μέσα από τη δική του οπτική, όλο το παρασκήνιο των κρίσιμων εκείνων μηνών, ημερών, ωρών, λεπτών για την Ελλάδα. Τι γινόταν στις συσκέψεις; Τι μαγειρευόταν στην κουζίνα; Και εφόσον αυτό ακριβώς το βιβλίο ήταν που ο σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς επέλεξε για να βασίσει το σενάριο της ταινίας του, αναπόφευκτα, ο Γιάνης Βαρουφάκης (με το πρόσωπο του Χρήστου Λούλη) έγινε ο κεντρικός ήρωας, ο ΑΠΟΛΥΤΟΣ πρωταγωνιστής της «υπόθεσης Ελλάδα», ο άνθρωπος – κλειδί της χώρας μας που στόχο είχε να δουλέψει για το καλό αυτής της ταλαίπωρης χώρας. Εγιναν όμως έτσι τα πράγματα; Γιατί εμείς άλλα θυμόμαστε από την εποχή εκείνη. Εμείς θυμόμαστε ότι ο άνθρωπος – κλειδί έσπασε μέσα στην κλειδαρότρυπα που λέγεται Ευρώπη. Και μετά ήρθε η κατρακύλα.

ΣΥΓΧΩΡΟΧΑΡΤΙ. Ενα βιβλίο όπως το «Ανίκητοι ηττημένοι» όμως, η έκδοση του οποίου έγινε λίγο μετά τη θητεία του Βαρουφάκη και χωρίς φυσικά η οικονομική κρίση να έχει τελειώσει, αναπόφευκτα δεν μπορεί παρά να μιλά υπέρ αυτού που το υπογράφει, υπέρ των κινήσεών του, υπέρ των αποφάσεών του. Επομένως, η απόφαση του Γαβρά να ασχοληθεί με το συγκεκριμένο βιβλίο για την ταινία του, κινδυνεύει να καταλήξει σε μια αγιογραφία του Βαρουφάκη, χωρίς αυτή να είναι απαραιτήτως η επιλογή του σκηνοθέτη. Εντάξει, η ταινία δεν είναι αγιογραφία, όμως και πάλι, αυτό που ο Κώστας Γαβράς έκανε, άθελά του ίσως, ήταν να δώσει «συγχωροχάρτι» στον Γιάνη Βαρουφάκη, προβάλλοντας με τόσο έντεχνο τρόπο το βιβλίο του. Φυσικά, ο διεθνής σκηνοθέτης ήταν πάντοτε με την πλευρά του λαού. Η ταινία κλείνει πολύ πικρά λέγοντας ότι η κρίση συνεχίζεται και πως ο Ελληνας εξακολουθεί, ηρωικά, να επιβιώνει.

Αντιθέτως, ο Βαρουφάκης, υπεύθυνος για την ταλαιπωρία εκατομμυρίων Ελλήνων, ουδόλως φαίνεται να ταλαιπωρείται. Δίνει διαλέξεις ως εξπέρ, ίδρυσε δικό του κόμμα για να εισχωρήσει εκ νέου στην πολιτική και να που επίσης περπατά πάνω σε κόκκινα χαλιά μεγάλων διεθνών κινηματογραφικών φεστιβάλ. Και όλα αυτά, με την ίδια αλαζονεία και την ίδια αποχή από τη στοιχειώδη σεμνότητα που πάντα τον διέκριναν.