Ο σπασμένος καθρέφτης του Τσίπρα

Η κυβέρνηση τρέχει με ασυνήθιστη (για τα ελληνικά δεδομένα) ταχύτητα και απρόσμενη (για τα ελληνικά δεδομένα) προσήλωση.

«Σαν έτοιμη από καιρό».

Η αφασία της αντιπολίτευσης είναι εξίσου απροσδόκητη. Σχεδόν δύο μήνες μετά τις εκλογές συμπεριφέρονται σαν να μη συνέβη τίποτα.

Σαν να μην έχασαν τις εκλογές – μια κωμικοτραγική άρνηση της πραγματικότητας που δείχνει νοητική ακαταστασία…

Σαν να μην υπάρχουν λόγοι που έχασαν τις εκλογές – ο μόνος που βρήκαν είναι «τα ΜΜΕ της ολιγαρχίας» κι ενδεχομένως το κακό μάτι!

Σαν να μην τρέχει τίποτα που έχασαν τις εκλογές.

Πρώτη φορά συναντώ ηττημένους τόσο ευχαριστημένους με τον εαυτό τους. Και τόσο ανέτοιμους για μια ήττα την οποία όλοι (πλην των ιδίων) προεξοφλούσαν. «Απρόσμενο αποτέλεσμα» το χαρακτηρίζουν – απρόσμενο φυσικά γι΄αυτούς, οι υπόλοιποι το είχαμε σιγουράκι…

Αν δεν απατώμαι πάντως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το πρώτο κόμμα παγκοσμίως που υπόσχεται να γίνει κάτι άλλο από εκείνο που αποδοκιμάστηκε, παρόλο που ο ίδιος θεωρεί ότι κακώς ή συμπτωματικά αποδοκιμάστηκε.

Αν όμως τα έκανε καλά, τότε γιατί αποδοκιμάστηκε; Και γιατί να αλλάξει;

Η ουσία του ζητήματος βρίσκεται φυσικά στην αποδοχή, την ερμηνεία και την κατανόηση της ήττας. Διαφορετικά ελάχιστα ενδιαφέρει αν ενός μπερδεμένου κι ακατανόητου πράγματος ηγείται ο αγνώριστος Τσίπρας ή ο γνώριμος Σκουρλέτης, κάποιος Πασόκος από το πανέρι ή ο Τζακ Αντεροβγάλτης αυτοπροσώπως. Οποιος κι αν ηγηθεί, το αποτέλεσμα θα είναι ίδιο.

[Τηρουμένων των αναλογιών πιο ενδιαφέρουσα βρίσκω την περίπτωση του Τζακ Αντεροβγάλτη αλλά δεν ξέρω αν γίνεται…]

Μια διαδικασία προσγείωσης κι αυτογνωσίας δεν είναι φυσικά εύκολη υπόθεση. Ενδεχομένως να αποδειχτεί τραυματική κι οδυνηρή. Θυμίζω ότι ο πανηγυρικά ηττημένος σε τέσσερις διαδοχικές κάλπες πρωθυπουργός κόμπαζε προεκλογικά (δις) ότι «δεν υπάρχει περίπτωση ούτε μία στο εκατομμύριο να χάσω τις εκλογές».

Περιτριγυρισμένος από στρατιές παρακρατικών κι έκθαμβων παρατρεχάμενων πίστεψε ότι είχε κατακτήσει κάποιο θεόσταλτο imperium έναντι του Μητσοτάκη, τη στιγμή που ο ίδιος ήταν το καλύτερο δώρο που η μοίρα επεφύλαξε στον αρχηγό της ΝΔ.

Για την πλάκα του θέματος θυμίζω τις φανφάρες ότι ο «Κούλης» βιώνει «διαρκείς πολιτικές ήττες απέναντι στον Τσίπρα», ότι «θα υποκύψει στα τραύματά του» κι ότι η ΝΔ θα αλλάξει αρχηγό μετά την ήττα της στις ευρωεκλογές – τις οποίες κέρδισε με 9,5 μονάδες!..

Παράκρουση, θα μου πείτε. Ή έστω παραλήρημα μυαλών διαταραγμένων από τα αντικαταθλιπτικά.

Ευτυχώς όμως η πολιτική είναι υπόθεση πραγματικών μεγεθών και συσχετισμών. Δεν είναι διαγωνισμός ψώνιων. Ο Τσίπρας έπεσε θύμα των κλακαδόρων του. Ενός σπασμένου καθρέφτη που τον έδειχνε σπουδαίο κι άχαστο.

Κι όχι μόνο των κλακαδόρων, να είμαστε δίκαιοι. Υπήρξαν και σοβαροί άνθρωποι που έλεγαν ότι ο πρώην πρωθυπουργός «πιάνει πουλιά στον αέρα» (Αλιβιζάτος) ή ότι «τον Μητσοτάκη τον έχει για μπρέκφαστ» (Μουζέλης).

Αλλοι πάλι τον αποθέωναν για τις Πρέσπες που ήταν ο τάφος του, βάφτιζαν τον τυχοδιωκτισμό κάθε κωλοτούμπας «πολιτικό ρεαλισμό» που αξίζει να επιβραβευτεί κι ανέχτηκαν όποιο σούργελο παρατάχτηκε στο πλευρό του.

Θα αναφέρω ένα πρόσφατο περιστατικό. Αρχές Μαΐου, μια παρέα ελλήνων επιχειρηματιών βρέθηκε στο Παρίσι όπου τυχαία έπεσαν πάνω στον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ.

Αντάλλαξαν τις συνηθισμένες φιλοφρονήσεις και δυο κουβέντες για τη γενική κατάσταση. Πλησίαζαν άλλωστε ευρωεκλογές.

Τι τους εντυπωσίασε; Οτι ο Γιούνκερ έδειξε να απορεί με το ρεύμα απόρριψης της κυβέρνησης και κυρίως με την κατακραυγή εναντίον του Τσίπρα, τον οποίο θεωρούσε περίπου «καλύτερο πρωθυπουργό της Ελλάδας».

Δεν ξέρω αν το είπε ακριβώς έτσι, αλλά αυτό ήταν το νόημα μιας απορίας που μου μεταφέρθηκε πιστεύω με ακρίβεια. Οι έλληνες συνομιλητές του πάντως φρίκαραν. Φυσικά τότε δεν είχε αποκαλυφθεί ακόμη το επονείδιστο ντιλ Γιούνκερ -Τσίπρα για το Μακεδονικό που εξηγεί πολλά (Ελένη Βαρβιτσιώτη – Βικτωρία Δενδρινού, Η τελευταία μπλόφα. Το παρασκήνιο του 2015, οι συγκρούσεις, το Plan B, εκδόσεις Παπαδόπουλος).

Ακόμη κι έτσι όμως τέτοιο μέγεθος αμοραλισμού και πολιτικής ανοησίας στην κορυφή του ευρωπαϊκού συστήματος τρομάζει. Πάλι καλά βεβαίως που η δημοκρατία έχει θεραπευτικές ικανότητες. Οι εκλογές διαλύουν τις ψευδαισθήσεις και η διακυβέρνηση τις αυταπάτες.

Σήμερα ο Τσίπρας έχει φύγει, ο Γιούνκερ κουνάει μαντίλι, ο Μοσκοβισί ψάχνει δουλειά, η Μέρκελ τελειώνει, ο Ντεϊσελμπλούμ απέτυχε να ανακυκλωθεί στο ΔΝΤ, όλη η κομπανία της συμφοράς πληρώνει τις μεθοδεύσεις, τις αυταπάτες και κυρίως τον κυνισμό της. Δεν θα μας λείψουν.

Οπως είναι φυσιολογικό οι σχέσεις της νέας κυβέρνησης με τη νέα Κομισιόν θα μπουν σε νέες βάσεις.

Ηδη ο Μητσοτάκης απέφυγε επιμελώς να συναντήσει τους απερχόμενους – αρκετά παιχνίδια έπαιξαν. Ακόμη και στην πόρτα της εξόδου έκαναν την απρέπεια ο μεν Μοσκοβισί να ευχαριστήσει την επομένη των εκλογών τον… ηττημένο (!), η δε Κομισιόν να βγάλει ανακοίνωση για τον ένα (!) χρόνο από  την ολοκλήρωση του προγράμματος με επαίνους για τους φευγάτους και υποδείξεις για τους σημερινούς. Αδιόρθωτοι.

Τώρα όλοι καλούνται να συνειδητοποιήσουν ότι δεν άλλαξε απλώς η κυβέρνηση αλλά η κατάσταση.

Το 1958 και μετά την επιστροφή στην εξουσία του στρατηγού Ντε Γκολ, ο Αλέν Περεφίτ είχε πει πως «αν δεν κάνουμε πολλές μαλακίες ήλθαμε για 25 χρόνια». Επεσε έξω οριακά. Η κυριαρχία της γαλλικής Κεντροδεξιάς κράτησε είκοσι τρία χρόνια έως το 1981.

Αντιστοίχως σήμερα ο Μητσοτάκης ήλθε στην εξουσία με πολιτικό ορίζοντα που υπερβαίνει την τετραετία.

Και μεταξύ μας αυτό είναι το θεμελιώδες χαρακτηριστικό της νέας κατάστασης. Το οποίο η αντιπολίτευση θα μπορέσει να αντιμετωπίσει μόνο αν το κατανοήσει.

Οσο όμως συμπεριφέρεται σαν να μην αποδοκιμάστηκε, όσο αναμοχλεύει ζητήματα που κρίθηκαν στις εκλογές από την ψήφο του ελληνικού λαού, όσο κάνει σημαία τον Πολάκη, τη Θάνου, το άσυλο ή τις «μωρομάνες» στα Εξάρχεια, η κυβέρνηση θα τρίβει τα χέρια της και το χρονόμετρο θα γράφει.

Οσο δηλαδή η αντιπολίτευση επιστρατεύσει παλιομοδίτικα αριστερά ανακλαστικά, τόσο ο Μητσοτάκης θα στρογγυλοκάθεται στο κέντρο διασφαλίζοντας μια μακρόχρονη ηγεμονία.

«Αν φυσικά δεν κάνει πολλές μαλακίες» – θα προσέθετε ο Περεφίτ…