Το Ιράν {LF}και η δυτική συμμαχία

Πριν από τη σύνοδο της G7 στο Μπιαρίτς, το ερώτημα ήταν ποιος θα προκαλούσε τη μεγαλύτερη αναταραχή, ο πρόεδρος Τραμπ ή ο Μπόρις Τζόνσον. Τελικά, τον μεγαλύτερο θόρυβο τον προκάλεσε κάποιος που δεν επρόκειτο να είναι εκεί: ο ιρανός υπουργός Εξωτερικών Ζαβάντ Ζαρίφ.

Παρόλο που τα μέσα ενημέρωσης ασχολήθηκαν περισσότερο με τους εμπορικούς πολέμους, τις φωτιές στον Αμαζόνιο και τον κίνδυνο ενός «no-deal Brexit», οι πιο σημαντικές συζητήσεις ήταν αυτές για το Ιράν. Η τύχη της πυρηνικής συμφωνίας του 2015 θα καθορίσει όχι μόνο το κατά πόσον θα ξεσπάσει ένας ανταγωνισμός πυρηνικών όπλων στην πιο εύφλεκτη περιοχή του κόσμου, αλλά και το αν θα επιβιώσει η δυτική πολιτική συμμαχία.

Στο Μπιαρίτς, ο γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν άνοιξε τον δρόμο για την αποκλιμάκωση. Υπάρχουν όμως αρκετοί παράγοντες που μπορεί να εκτροχιάσουν αυτή την πορεία. Η κυβέρνηση Τραμπ παραμένει πεισμένη ότι όσο μεγαλύτερη πίεση ασκεί στο Ιράν, τόσο το καλύτερο. Πολλοί από τους σκληροπυρηνικούς του Ιράν, από την άλλη πλευρά, θεωρούν ότι η χώρα δεν έχει κερδίσει τίποτα από την τήρηση της συμφωνίας και ότι είναι προς το συμφέρον της να προκαλεί προβλήματα. Αυτή η λογική οδήγησε την ιρανική ηγεσία να προβεί σε διάφορες κινήσεις, όπως η σύλληψη ενός βρετανικού τάνκερ στα στενά του Ορμούζ τον περασμένο μήνα.

Η αυξανόμενη επιθετικότητα του Ιράν προκαλεί ανησυχία στο Ισραήλ, που επιτίθεται εναντίον ιρανικών στόχων στο Ιράκ και τη Συρία. Ο κίνδυνος είναι τώρα το Ιράν ή οι «αντιπρόσωποί» του στη Μέση Ανατολή να διασχίσουν την κόκκινη γραμμή.

Η ικανότητα της Ευρώπης να εξακολουθεί να στηρίζει τη συμφωνία παρά τις αμερικανικές πιέσεις έχει προκαλέσει αίσθηση. Ακόμη και η βρετανική κυβέρνηση παραμένει ευθυγραμμισμένη με τη θέση της ΕΕ. Αλλά αυτό μπορεί να αλλάξει. Αν το Ιράν καταλάβει κι άλλο βρετανικό πλοίο και συλλάβει ομήρους, ο Τζόνσον μπορεί να υιοθετήσει τη γραμμή του Τραμπ.