Η λιποψυχία {LF}του Μιχαΐλοβιτς

Αλυσίδες συναισθήματος. Οι βαρύτερες, οι δυνατότερες, οι ασφαλέστερες. Ενα αόρατο εργαλείο εγκλωβισμού που στήνει παγίδες πίσω από βέλο υποκρισίας και ρηχών σκέψεων.

Ο Σίνισα Μιχαΐλοβιτς διεγνώσθη με λευχαιμία. Το δημοσιοποίησε. Συγκίνησε. Οπως θα συγκινούσε κάθε άνθρωπος που καλείται να ανέβει τον γολγοθά του. Ο Μιχαΐλοβιτς είναι ταυτόχρονα και προπονητής μιας επαγγελματικής ομάδας ποδοσφαίρου στην Ιταλία, της Μπολόνια. Η οποία χρειάζεται το 100% της απόδοσης των συνεργατών της για να μπορεί να αντεπεξέλθει στις πολλές υποχρεώσεις της. Είναι προφανές πως ο Μιχαΐλοβιτς δεν μπορεί να δώσει αυτά που απαιτεί κάθε επαγγελματική ομάδα. Παραιτήθηκε; Οχι. Μπορεί η Μπολόνια να τον απολύσει; Τυπικά, ναι. Η πραγματικότητα ωστόσο είναι εντελώς διαφορετική.

Ο Σέρβος πέρασε αλυσίδες ευαισθησίας στην ομάδα του. Την ανέβασε σε μια σκηνή, ενώπιον ενός τεράστιου κοινού, χωρίς τη θέλησή της. Και το μόνο που περιμένει αυτός ο κόσμος από την Μπολόνια είναι να δείξει το ανθρώπινο πρόσωπό της.

Ποιος όμως απ’ όλους αυτούς θα νοιαστεί για την ομάδα αν τον Μάιο υποβιβαστεί στη Serie B γιατί ήταν ακέφαλη προπονητικά σε όλη τη σεζόν;

Ο Μιχαΐλοβιτς παρουσιάστηκε στους παίκτες του την Κυριακή καταβεβλημένος, ύστερα από 41 ημέρες χημειοθεραπειών σε νοσοκομείο.

Προκάλεσε ένα νέο, μεγαλύτερο κύμα συμπάθειας εκατομμυρίων ανθρώπων, ανάμεσά τους και πολλών εκπροσώπων του Τύπου, για τη γενναιότητα να σπεύσει στο πλευρό των ποδοσφαιριστών του στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος.

Πώς μπορεί να αισθάνθηκαν οι αθλητές βλέποντας έναν καταβεβλημένο άνθρωπο που ουσιαστικά έχει χάσει κάθε επαφή με την ομάδα να τους δίνει συμβουλές για το πώς να αγωνιστούν;

Μήπως τελικά έχουμε μπερδέψει τη γενναιότητα με τον συναισθηματικό εκβιασμό;

Τόλμη είναι να μπορείς να προσφέρεις ελευθερία στη λήψη των αποφάσεων. Ο Μιχαΐλοβιτς ήταν πάντοτε γενναίος. Στην πιο κρίσιμη μάχη της ζωής του λιποψυχεί και αδικεί τον εαυτό του περνώντας αλυσίδες ευαισθησίας σε μια ομάδα που πολεμά στο πλευρό του.