Γκρίζοι

Η τραπεζική αργία και τα capital control ήταν η πρώτη συνέπεια της προκήρυξης του τυχοδιωκτικού δημοψηφίσματος από τον Αλέξη Τσίπρα, στις 26 Ιουνίου 2015. Η κυβέρνηση, τότε, προσπάθησε να υποβαθμίσει το κλείσιμο των τραπεζών με το γνωστό τροπάριο που επαναλήφθηκε από πολλούς και χθες: και τι μας νοιάζει που επιβλήθηκαν τραπεζικοί περιορισμοί, ο λαός δεν έχει λεφτά.

Οι περισσότεροι μπορεί όντως να μην είχαμε λεφτά, αλλά οι τράπεζες, που τις απαξίωνε ο λόγος της ριζοσπαστικής Αριστεράς, δεν είναι μόνο αποθήκες ρευστότητας. Κυρίως, είναι εγγύηση μιας ομαλής κοινωνικής ζωής, η εγγύηση του πολιτισμού μας. Δουλεύουμε, αμειβόμαστε, καταναλώνουμε, διεκδικούμε, ταξιδεύουμε – όλα αυτά τα μπορούμε επειδή λειτουργεί το τραπεζικό σύστημα. Ο,τι στερηθήκαμε ήταν η συνέπεια αυτού που λειτουργούσε και έπαψε να λειτουργεί.

Θυμάμαι, το διάστημα μετά την επιβολή των capital control. Oσοι δουλεύαμε στις εφημερίδες προετοιμαζόμασταν για τη μέρα όπου δεν θα ήταν δυνατή η εισαγωγή χαρτιού. Eνα επάγγελμα κι ένα Μέσο όπως ο γραπτός Τύπος που περνάει κρίση έβλεπε το τέλος του να πλησιάζει.

Αλλά υπήρχαν ακόμα πιο σοβαροί κίνδυνοι. Πολλοί άρχισαν να αντιμετωπίζουν έντρομοι την πιθανότητα να μην έχουν πρόσβαση στα βασικά φάρμακά τους. Και πώς θα ζούσαν; Με τους σχεδιασμούς του Καμμένου, ο οποίος υποσχόταν ότι θα φτιάχνει γενόσημα ο στρατός;

Ευτυχώς, γλιτώσαμε και το χάος και τον στρατό του Καμμένου. Δεν αποφύγαμε όμως την ταλαιπωρία και το άγχος.

Οι εταιρείες δεν απέφυγαν την ταλαιπωρία στις συναλλαγές τους με το εξωτερικό – και πολλές πλήρωσαν αυτές τις δυσκολίες. Οι γονείς που είχαν παιδιά στο εξωτερικό έπρεπε να σκαρφιστούν κόλπα για να εξαγάγουν χρήμα. Και όλοι, πλην της εξοχότητος ενός Βαρουφάκη, εξευτελιστήκαμε στις ατελείωτες ουρές στα ΑΤΜ για τα 60 ευρώ μετρητά της ημερήσιας ανάληψης.

Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ υπονόμευσαν συστηματικά όχι μόνο τη σιγουριά της κοινωνικής ζωής αλλά ακόμα και την υποτυπώδη καταναλωτική άνεση όσων είχαν μάθει να απολαμβάνουν τις ευκολίες του πλανητικού χωριού. Στερηθήκαμε τη δυνατότητα παραγγελίας ενός ξένου βιβλίου, ενός ρούχου, μιας ηλεκτρονικής μηχανής. Δυσκόλεψε η ζωή όσων ταξίδευαν. Η Ελλάδα των capital control ξαναπροσέγγισε το παρελθόν των στερήσεων και της απομόνωσης.

Το σύστημα Τσίπρα ήταν ανέκαθεν εχθρός της εξωστρέφειας και των μικρών απολαύσεων. Είναι μεγάλη κατάκτηση ότι ηττήθηκε ο γκρίζος κόσμος που μας είχε ετοιμάσει, ότι πρόσωπα όπως ο Στουρνάρας και ο Μητσοτάκης, οι πρώτοι αποσυνάγωγοι σε εκείνον τον γκρίζο κόσμο, πήραν τη θριαμβευτική ρεβάνς. Κι ακόμα πιο μεγάλη κατάκτηση ότι, μετά την εκλογική ήττα του, καταργήθηκαν τα capital control και συνετρίβη η κουλτούρα της μιζέριας. Ελπίζω οριστικά.