Στα ζάρια

Θα γίνει ο Ντόμινικ Κάμινγκς ο νέος Βαρουφάκης; Αυτό αναρωτιόταν τις προάλλες ένας αρθρογράφος της Guardian, σημειώνοντας πως όταν ο Μπόρις Τζόνσον βρεθεί μπροστά στις απτές συνέπειες της εκβιαστικής του πολιτικής – από ύφεση ως αύξηση της τιμής των καυσίμων – θα κάνει στροφή 180 μοιρών και θα διώξει τον στενό του σύμβουλο, όπως έκανε ο Αλέξης Τσίπρας το 2015 με τον υπουργό Οικονομικών.

Θα γίνει ο Ματέο Σαλβίνι ο νέος Τσίπρας; Με τίποτα, απαντά στο Politico ο Μάρκο Καμπομενόζι, νέος επικεφαλής της αντιπροσωπείας της Λέγκας στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Από τότε που ο Σαλβίνι τράβηξε την πρίζα από την κυβέρνησή του, το κόμμα του έχει χάσει 5 μονάδες. Αλλά δεν το μετανιώνει ούτε θα υιοθετήσει μια πιο μετριοπαθή γραμμή. «Αυτή η ανάγκη να γίνουν κατεστημένο χαρακτηρίζει τους φίλους μας στα Πέντε Αστέρια, όχι εμάς», λέει ο Καμπομενόζι.

Σχολή φτιάξαμε τελικά. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι αυτό δεν ξεκίνησε επί κυβερνήσεων Τσίπρα, αλλά νωρίτερα, όταν άρχισε να καταρρέει το ΠΑΣΟΚ. Ο όρος που επικράτησε στην πολιτική αγορά ήταν «πασοκοποίηση» και από τότε στοιχειώνει όλα τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης. Καιρός ήταν λοιπόν να εμπλουτιστεί το λεξιλόγιο και με τον φόβο που κατατρύχει τους πρωταγωνιστές του άλλου στρατοπέδου, του λαϊκιστικού, αριστερούς και δεξιούς: «βαρουφακοποίηση».

Ο ίδιος ο αρχηγός του ΜέΡΑ25 διαρρηγνύει τα ιμάτιά του. «Δεν είμαι Μπόρις», γράφει στο Project Syndicate, θυμίζοντας πως όταν ο σημερινός βρετανός πρωθυπουργός προπαγάνδιζε το Brexit, εκείνος αλώνιζε τη Βρετανία ζητώντας από τους ψηφοφόρους να αντισταθούν στις σειρήνες. «Το μόνο μάθημα που φαίνεται να έμαθε ο Τζόνσον από μένα», συνεχίζει, «είναι πως δεν πρέπει ποτέ να ξεκινάς μια διαπραγμάτευση αν δεν είσαι προετοιμασμένος να αποχωρήσεις χωρίς συμφωνία».

Την ημέρα λοιπόν που αίρονται επιτέλους οι κεφαλαιακοί έλεγχοι τους οποίους ο ίδιος με την τυχοδιωκτική του πολιτική κατέστησε αναπόφευκτους, ο Γιάνης Βαρουφάκης έρχεται να μας θυμίσει με κυνικό τρόπο ότι αν την τελευταία στιγμή ο πολιτικός του προϊστάμενος, που τον επέλεξε και τον στήριξε για ένα εξάμηνο, δεν σωφρονιζόταν, θα επερχόταν σύγκρουση της χώρας μας με την ΕΕ που θα οδηγούσε μοιραία στο Grexit. «Οχι, όχι, εγώ δεν ήθελα να βγούμε από την Ευρώπη, και εξαιτίας αυτού έχασα αμέτρητους φίλους στην Αριστερά», γράφει. «Ομως η εντολή που λάβαμε από το δημοψήφισμα ήταν να πούμε στην Ευρώπη: δεν θέλουμε το Grexit, αλλά στην ανάγκη είμαστε έτοιμοι γι’ αυτό».

Για όποιον ακόμη δεν έχει καταλάβει, ο άνθρωπος ήθελε να παίξει την τύχη της Ελλάδας στα ζάρια. Κι αν δεν του έβγαινε, όπως ήταν προφανές σε όποιον γνώριζε στοιχειωδώς τον τρόπο που λειτουργεί η Ευρώπη, θα γύριζε το βράδυ στο σπίτι του και θα έλεγε υπερήφανος στη γυναίκα του: «Αγάπη μου, έκλεισα τη χώρα».