Νεκρή πόλη

Εχω περάσει, πριν από το 1974, διακοπές στην Αμμόχωστο. Μνήμες παιδικές, κάποιες θολές, οι περισσότερες αποσπασματικές αλλά, έστω και ως «φωτογραφία», έντονες όπως είναι πάντα έντονες οι παιδικές καλοκαιρινές μνήμες. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, θέρετρα σαν την Αμμόχωστο δεν υπήρχαν στην Ελλάδα. Τα πανύψηλα ξενοδοχεία κατά μήκος μίας παραλίας που, τότε, μου φαινόταν ατέλειωτη μού έφερναν στο νου εικόνες από τόπους μακρινούς και εξωτικούς που έβλεπα στο βιου μάστερ. Ακαπούλκο, Μαϊάμι, Κόπα Καμπάνα. Στην κεντρική παραλιακή λεωφόρο κυκλοφορούσαν υπερπολυτελή αυτοκίνητα σαν αυτά από τα οποία κατέβαινε η Λάσκαρη, στα χορευτικά των μιούζικαλ του Δαλιανίδη. Και εκεί έζησα κάποιες πρωτόγνωρες, συναρπαστικές εμπειρίες όπως, για παράδειγμα, το ότι έφαγα, για πρώτη φορά, χοτ ντογκ.

Οσο γοητευτικά και αν είναι τα ραντεβού με τη γεωγραφία της μνήμης, δεν ήθελα να πάω εκεί σήμερα ούτε από δημοσιογραφικό ενδιαφέρον. Θεωρώ ότι θα είναι τραυματική η απόλυτη ανατροπή των στερεότυπων.

Συνηθίσαμε να γκρινιάζουμε για την αχαλίνωτη τουριστικοποίηση των παιδικών μας παραδείσων. Για τις ερημικές παραλίες των εφηβικών μας ερώτων που έχουν γεμίσει με μπιτς μπαρ. Είναι, τέλος πάντων, κάτι που μπορούμε να διαχειριστούμε. Δεν ξέρω πώς θα είναι το εκ διαμέτρου αντίθετο. Να βλέπεις ερειπωμένα, θλιβερά, «φαντάσματα» μίας εποχής αυτά που κάποτε υπήρξαν λαμπερά και φαντασμαγορικά.

Και έπειτα σκέφτομαι την «πολυτέλεια» των δικών μου αναστολών – ίσα ίσα για να μη θαμπώσουν οι αναμνήσεις μου – σε σχέση με τους ανθρώπους που άφησαν εκεί όχι δύο καλοκαίρια αλλά ολόκληρη τη ζωή τους. Σε σχέση με τους στίχους της Νίκης Κατσαούνη που μελοποίησε ο Μιχάλης Χριστοδουλίδης: «Πόλη που παίζαμε παιδιά / μεσ’ στην πλατιά ποδιά σου / με ψάρια και λεμονανθούς / χαμήλωσ’ τη ματιά σου [….] Σφάλειξε, κλείσε, δίπλωσε / παράπονο στα χείλη / χώσουν στην άμμο Αμμόχωστος / σαν σπάνιο κοχύλι».