Απόγευμα {LF}της Κυριακής

Τέλη δεκαετίας ’70, εφηβική ηλικία, Κυριακή απόγευμα. Το ραντεβού κανονισμένο από το Σάββατο. Οι κοντινές επιλογές ήταν αρκετές. Καραϊσκάκης, Νέα Σμύρνη, Καλλιθέα, αλλά και Λεωφόρος για να κάνουμε το χατίρι κάποιου από την παρέα. Κι αν δεν έπαιζε στο Καραϊσκάκης ο Ολυμπιακός, θα βλέπαμε τον Εθνικό.

Ηταν οι εποχές που όλα μας φαίνονταν αγνά. Η Κυριακή όχι μόνο για εμάς, αλλά και για κάθε ηλικία, είχε ταυτιστεί με το ποδόσφαιρο, καθώς μόνο εκείνη την ημέρα διεξάγονταν οι αγώνες. Ακόμα κι αν δεν είχαμε προγραμματίσει να πάμε στο γήπεδο, το ραδιόφωνο ήταν ο σύντροφός μας. Και το βράδυ, τι άλλο; Η «Αθλητική Κυριακή» στην ΕΡΤ με τον Γιάννη Διακογιάννη. Οσο για το πρωί της Δευτέρας, στη διαδρομή προς το σχολείο κυριαρχούσαν οι αναλύσεις από τα ματς της Κυριακής.

Το ποδόσφαιρο είχε μια ιδιαίτερη μαγεία εκείνα τα χρόνια. Ισως επειδή δεν είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθούμε τόσο συχνά αγώνες στην τηλεόραση. Βλέπετε, η τηλεοπτική κάλυψη των αγώνων του πρωταθλήματος μπορεί τότε να μην υπήρχε ούτε ως ιδέα. Αντε κάποια ματς των ελληνικών ομάδων στην Ευρώπη ή ο Μάιος, ο καλύτερός μας μήνας, με τους τελικούς των τριών ευρωπαϊκών διοργανώσεων, αλλά και τα Κύπελλα Ελλάδας και Αγγλίας.

Το ποδόσφαιρο μπορεί να μας μάγευε ίσως και επειδή τότε οι άνθρωποι ήταν πιο κοντά. Πήγαινες μόνος στο γήπεδο και ήταν σίγουρο πως θα έπιανες κουβέντα με κάποιον διπλανό σου στην εξέδρα.

Πόσο έχουν αλλάξει πλέον όλα… Σε όλο τον πλανήτη βέβαια. Τα πάντα καθορίζονται από την τηλεόραση. Η ημέρα διεξαγωγής των αγώνων, η ώρα έναρξης. Ο κόσμος προτιμά τον καναπέ του σπιτιού του για να δει την ομάδα του ή στην καλύτερη περίπτωση κάποια καφετέρια. Η προσμονή για γήπεδο φαίνεται μακρινή. Ξέρω ανθρώπους που ήταν μόνιμοι στην εξέδρα και πλέον θα επιλέξουν το γήπεδο για διασκέδαση άντε δύο – τρεις φορές τον χρόνο. Με τις σημερινές συνθήκες, θα πρέπει να σε βολεύει και η ώρα του αγώνα…