Να είσαι γονιός, χωρίς διακρίσεις

Η εικόνα του προέδρου του κοινοβουλίου της Νέας Ζηλανδίας έκανε τον γύρο του κόσμου και όχι αδίκως, γιατί είναι εντελώς περίεργη μέσα στην απόλυτη κανονικότητά της. Πόσω μάλλον όταν ο τροφός είναι άντρας, καθώς και τις εικόνες με βουλευτές γένους θηλυκού και μωρά στα κοινοβούλια έχουμε αρχίσει πια να μην τις θεωρούμε είδηση (μέχρι να συμβεί σε εμάς δηλαδή). Η είδηση, όμως, στην πραγματικότητα ξεκινάει πιο πριν, γι’ αυτό έχει σημασία να τη δούμε ολόκληρη. Ο πατέρας του παιδιού είναι ο Ταμάτι Κόφεϊ, βουλευτής των Εργατικών της Νέας Ζηλανδίας. Είναι Μαορί και ομοφυλόφιλος. Ο άλλος πατέρας του παιδιού είναι ο σύντροφός του Τιμ, ο οποίος ήταν και ο δωρητής σπέρματος για την τεχνητή γονιμοποίηση, με παρένθετη μητέρα μια προσωπική φίλη του ζευγαριού. Μετά τη γέννα του παιδιού ο Κόφεϊ πήρε την άδεια πατρότητας που δικαιούται. Μετά τη λήξη της, όταν επέστρεψε ο σύντροφός του στην εργασία του κι αυτός στα καθήκοντά του ως βουλευτής, χρειάστηκε να κρατήσει μία μέρα το μωρό, παρότι είχε μια σημαντική συνεδρίαση στη Βουλή, στην οποία ήταν προγραμματισμένο να μιλήσει. Το πήρε, λοιπόν, μαζί του. Οταν ήρθε η ώρα να ανέβει στο βήμα, ο πρόεδρος Τρέβορ Μάλαρντ προσφέρθηκε να βάλει ένα χεράκι κρατώντας αυτός τον μικρό και να ολοκληρώσει και το τάισμά του.

Αν δεχτούμε, χάριν συντομίας, ότι ως «περίεργο» ορίζεται αυτό που δεν συνηθίζεται στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, στο κοινωνικό περιβάλλον και τη δημόσια σφαίρα όπου κινείται ο καθένας μας, πόσα «περίεργα» μετράτε στην παραπάνω είδηση; Ανοιχτά γκέι βουλευτής, ιθαγενής και εκλεγείς σε μια περιοχή που κατοικείται κυρίως από κοινότητες με πληθυσμούς ευάλωτους σε οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα, πατέρας με παρένθετη γέννα, με δικαίωμα να λάβει άδεια πατρότητας από την πολιτεία, με το ελεύθερο να πάει στα έδρανα με το μωρό του στα χέρια γιατί δεν ήθελε ή δεν είχε κάποιον να το αφήσει. Μήπως τελικά ότι ο πρόεδρος τον βοήθησε εκείνη την ώρα είναι το λιγότερο αξιοσημείωτο σε αυτή τη μικρή, μα τόσο μεγάλη, ιστορία;

Σε αντίθεση με όσα ίσως υποψιάζονται κάποιοι από την παραπάνω είδηση, η Νέα Ζηλανδία δεν είναι ένας παράδεισος του κοινωνικού προοδευτισμού. Είναι μια μικρή χώρα, στην οποία οι διαφορετικές εκκλησίες και τα θρησκευτικά πιστεύω του πληθυσμού παίζουν ρόλο στα δημόσια πράγματα, είναι μια χώρα που έχει καταγγελθεί από τον ΟΗΕ για τη νομοθεσία της για την άμβλωση. Κι όμως είναι η χώρα που εξέλεξε τον Ταμάτι Κόφεϊ και την Τζασίντα Αρντερν.

Η πρωθυπουργός, η οποία έχει επιλέξει να παραμείνει ανύπαντρη, έγινε θέμα συζήτησης και αναλύσεων σε όλα τα μεγάλα ΜΜΕ του κόσμου, όταν ανακοίνωσε, πολύ λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, ότι είναι έγκυος, και πέρασε τη μισή εγκυμοσύνη της απαντώντας σε κριτικές για το γιατί δεν το είχε ανακοινώσει νωρίτερα, για το αν θα μπορεί, όντας έγκυος και, στη συνέχεια, μητέρα βρέφους, να τελέσει πλήρως κι απερίσπαστη τα καθήκοντά της και άλλα τέτοια συμπαθητικά. Η Αρντερν, η οποία έκλεινε τις συζητήσεις αυτές χωρίς πολλά πολλά, με ατάκες του τύπου «έγκυος είμαι, όχι ανήμπορη», έγινε η πρώτη γυναίκα που γέννησε ενώ ήταν αρχηγός (αιρετή) δυτικού κράτους, με, μοναδικό μάλλον, προηγούμενο, παγκοσμίως, την Μπεναζίρ Μπούτο. Στη συνέχεια, έγινε η πρώτη αρχηγός κράτους που πήρε άδεια μητρότητας (και, μαντέψτε, μια χαρά το άντεξε η χώρα της, πάρα τις κραυγές) και η πρώτη που πήγε σε Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ με το μωρό στην αγκαλιά.

Παρά την κριτική που υπέστη, το παράδειγμά της άνοιξε και μερικές πολύ θετικές συζητήσεις στη Νέα Ζηλανδία και διεθνώς. Η χώρα της, που είναι διάσημη για το καταπληκτικό στατιστικό στοιχείο της αναλογίας του πληθυσμού προβάτων ανά άνθρωπο, καταγράφει μια σταθερή και συνεχή μείωση του ετήσιου αριθμού γεννήσεων, κι αυτό παρότι είναι μια χώρα με υποδειγματική κοινωνική πολιτική για τη στήριξη της γονεϊκότητας. Αυτό το οποίο κάνουν πολιτικοί όπως η Αρντερν, λένε οι υποστηρικτές της, αλλά και ο Κόφεϊ και ο Μάλαρντ, θα μπορούσαμε να πούμε πλέον, είναι μια δημόσια κανονικοποίηση της γονεϊκότητας, χωρίς καμία δραματικότητα γύρω από αυτήν, ως μια ανθρώπινη κατάσταση, χωρίς διακρίσεις, μη περιοριστική για τη ζωή, τις δραστηριότητες και τις επιλογές μας, σε μια πολιτεία που παρέχει τις διευκολύνσεις που μπορεί να παρέχει σε όποιον το επιθυμεί και το χρειάζεται. Κι η δημιουργία δημόσιου παραδείγματος, άλλωστε, είναι πάντοτε πολιτική.