Ναι, ο Κόρμπιν είναι διχαστικός. Και λοιπόν;

Αν υπάρχει κάτι στο οποίο συμφωνούν όλοι όταν πρόκειται για τον Τζέρεμι Κόρμπιν, είναι ότι αποτελεί μια διχαστική προσωπικότητα. Η κριτική είναι σωστή. Από την εποχή της Μάργκαρετ Θάτσερ, λίγοι πολιτικοί είναι τόσο διχαστικοί. Και λοιπόν; Η πολιτική δεν είναι κάτι εξ ορισμού διχαστικό; Δεν είναι μια σύγκρουση αντίπαλων δυνάμεων που προσπαθούν να αρπάξουν εξουσία η μία από την άλλη;

Πριν από είκοσι χρόνια υπήρχε μια συναίνεση μεταξύ των διανοητών της δυτικής ελίτ. Τα μεγάλα πολιτικά ζητήματα είχαν λυθεί. Η οικονομική ανάπτυξη οδηγούσε στην άνθηση των φιλελεύθερων ιδεών, που με τη σειρά της τόνωνε την ανάπτυξη. Μπορεί να γινόταν κανένας πόλεμος ή καμιά τρομοκρατική επίθεση, αλλά το μέλλον ήταν λαμπρό.

Μόνο που τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν έτσι. Και αυτό που έκαναν οι «διχαστικές» προσωπικότητες δεν ήταν να σπάσουν αυτόν τον ενάρετο κύκλο, αλλά να αποκαλύψουν ότι ήταν ψευδής. Η αύξηση της παραγωγικότητας και η πρόοδος της τεχνολογίας δεν εμπόδισαν τους πολιτικούς να λένε ότι πρέπει να δουλεύουμε μέχρι τα 75. Οι πολίτες δικαίως ρωτούν πού πήγε όλος αυτός ο πλούτος και γιατί δεν έμεινε τίποτα γι’ αυτούς.

Το να είσαι διχαστικός δεν σημαίνει εν τέλει να προκαλείς διχασμό, αλλά να προσελκύεις την προσοχή σε διχασμούς που ήδη υπάρχουν. Ο Κόρμπιν είναι διχαστικός, αλλά το ίδιο είναι και ο Τζόνσον, όπως ήταν  η Μέι, ο Κάμερον και ο Μπλερ. Μόνο που εκείνοι που διαφωνούσαν μαζί τους δεν ήταν σημαντικοί. Ηταν φτωχοί, ήταν αδύναμοι, ήταν ξένοι, κι έτσι δεν μετρούσαν. Οπότε οι άλλοι έλεγαν «βλέπετε πόσο ενωμένοι είμαστε;».

Ο διχαστικός χαρακτήρας του Κόρμπιν είναι αυτός που εξηγεί και τη γοητεία του. Γι’ αυτό και οι εκκλήσεις να αποσυρθεί υπέρ μιας πιο ενωτικής προσωπικότητας είναι άτοπες. Αν ο Κόρμπιν ήταν αποδεκτός από αυτούς που κατέχουν σήμερα την εξουσία στη Βρετανία, θα ήταν άχρηστος για όλους εμάς.