«Πες μου, Βρούτε, μπορείς να δεις το πρόσωπό σου;»

Πολ Μέισον, 2019: «Εχουμε μια ευκαιρία να σταματήσουμε αυτή την καταστροφή. Οι βουλευτές πρέπει να πάρουν τον έλεγχο του Κοινοβουλίου, η κυβέρνηση Τζόνσον πρέπει να πέσει. Ολα τα άλλα είναι δευτερεύοντα. Δεν υπάρχει αριστερή, σοσιαλιστική, πράσινη ή ακόμη και φιλελεύθερη δημοκρατική εκδοχή του μέλλοντος αν η προβοκάτσια του Τζόνσον πετύχει».

Πολ Μέισον, 2015: «Η μόνη καταστροφή τώρα θα είναι να μην υπάρξει Grexit […] Θα είναι δύσκολο και θα γίνει πιο δύσκολο αν καθυστερήσει, αν γίνει χωρίς σχέδιο ή αν επιβληθεί. Αλλά πρέπει να γίνει…». «Ευτυχώς ο ελληνικός λαός έχει περισσότερο κουράγιο από τη συμμορία των γερμανοτσολιάδων».

Η Αθήνα το καλοκαίρι του 2015 έγινε το επίσημο κέντρο ριζοσπαστικού εξωτισμού, ένα γαλατικό χωριό με ήλιο, μαυρισμένα μεσογειακά δέρματα, γαλάζιες ακτές και φλογερά νιάτα. Εδώ γνώρισε τη χαρά της αντίστασης ένας δημοσιογράφος, τέκνο μιας πρώην αποικιοκρατικής αυτοκρατορίας, ο Πολ. Ενας μεταμοντέρνος λόρδος Βύρων. Ενας ωραίος, εγγράμματος, bon vivant φιλέλλην.

Ο Πολ τότε ανέλαβε να αφηγηθεί στον υπόλοιπο κόσμο την ιστορία του λαού που «μίλησε» στο δημοψήφισμα εναντίον της βρυξελλιώτικης μπότας που πάταγε τα όνειρά του, της δημοκρατίας που νίκησε χορεύοντας στις πλατείες. Κι ανταποκρίσεις του έπλαθαν ακριβώς αυτό, ένα καλογραμμένο αφήγημα, απολύτως εναρμονισμένο με αυτό που είχε χτίσει μεθοδικά το τότε κυβερνών κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ, με τη βοήθεια του ροκ σταρ του «λιτού βίου» (του λαού, ο δικός του μια χαρά ήταν) Γιάνη Βαρουφάκη. Ηταν δε τόσο τέλεια φτιαγμένο το αφήγημα αυτό, που άφηνε πίσω διάφορες ενοχλητικές λεπτομέρειες της πραγματικότητας, όπως π.χ. το γεγονός ότι η κυβέρνηση των ονείρων του στηριζόταν σε ένα κόμμα της λαϊκίστικης καραδεξιάς, ενός αντισημιτικού, ομοφοβικού, ξενοφοβικού μείγματος, που διαβεβαίωνε τον λαό ότι, π.χ., ο Στρατός διαφυλάσσει την ειρήνη και στο εσωτερικό της χώρας. Ο Πολ δεν ασχολιόταν με τέτοιες «μικρές» λεπτομέρειες. Εβλεπε τη μεγάλη εικόνα. Τη βολική.

Το όνειρο τελείωσε ένα ζεστό βράδυ, με μεταμεσονύχτιες ουρές στα ΑΤΜ και τη μισή Ελλάδα άγρυπνη να περιμένει τι θα βγει έπειτα από μια διαπραγμάτευση που κράτησε 17 ώρες. «This is a coup» είπε τότε. Ενα πραξικόπημα εναντίον της λαϊκής εντολής. Μια χούντα της συμμαχίας των ισχυρών.

Εναν χρόνο μετά, ο λαός του κλήθηκε να κάνει το ίδιο. Το καλοκαίρι του 2016, το δημοψήφισμα που προκήρυξε μια κυβέρνηση των Συντηρητικών στο Ηνωμένο Βασίλειο έβαλε το Grexit στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας και το Brexit στο λεξιλόγιο σχεδόν όλου του πλανήτη. Πέρασαν πάνω από τρία χρόνια και η λαϊκή εντολή παραμένει στον αέρα. Η Βρετανία, μία από τις ισχυρότερες χώρες του κόσμου, με βαρύ κοινοβουλευτισμό, σέρνεται, με κυβερνήσεις και συμφωνίες που δεν στεριώνουν και πολιτικούς που μοιάζουν όλο και πιο μικροί, σαν κουκκίδες στον ορίζοντα. Εφτασε να αφήνει την τύχη της στα χέρια του Μπόρις Τζόνσον, ενός τύπου που δεν δίστασε προχθές να πετάξει στα σκουπίδια ευθύνες ηθικές και τυπικές, ζητώντας να προχωρήσει το Brexit χωρίς το backstop, χωρίς την ειδική συμφωνία για τα σύνορα της Βόρειας Ιρλανδίας.

Το θέμα μας όμως είναι ο φίλος μας ο Πολ. Ο οποίος ξαφνικά, όταν η καταστροφή έφτασε στη δική του πόρτα, αντί του γείτονα, φέρθηκε ακριβώς σαν αυτούς που χαρακτήριζε «γερμανοτσολιάδες», αυτή την όμορφη λέξη που έμαθε στις διακοπές του στην Ελλάδα. Ζήτησε από τους Εργατικούς να κάνουν ένα νέο «Λαϊκό Μέτωπο», να συνεργαστούν με τους Φιλελευθέρους κι όποιον άλλον χρειαστεί για να ανατρέψουν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, τη «λαϊκίστικη Δεξιά» και την, απεχθή και αποτέλεσμα εσωτερικής ρήξης, πλην νόμιμη, κυβέρνηση Τζόνσον.

Το καλό με χώρες με μακρά παράδοση είναι ότι έχουν πνευματικό έργο στο οποίο μπορείς πάντα να ανατρέξεις όταν φοβάσαι πως οι δικές σου λέξεις μπορεί να σε προδώσουν. Στον Πολ Μέισον λοιπόν, εκτός από την ευχή μας για καλό κουράγιο, μπορούμε μόνο να θυμίσουμε ένα απόσπασμα από τον «Ιούλιο Καίσαρα» του Σαίξπηρ, εκεί όπου ο Κάσσιος σπέρνει τον σπόρο της δολοπλοκίας εναντίον του τυράννου:

– «Πες μου, Βρούτε, μπορείς να δεις το πρόσωπό σου;

– Οχι, Κάσσιε, το μάτι δεν μπορεί να δει τον εαυτό του, πάρα μόνο αν ανακλαστεί σε άλλες επιφάνειες.

– Πολύ σωστά. Και δυστυχώς, Βρούτε, δεν έχεις καθρέφτες να σου δείξουν την κρυμμένη σου αξία. Και καθότι δεν μπορείς να δεις την αντανάκλαση του εαυτού σου σε κάποια επιφάνεια, ας γίνω εγώ ο καθρέφτης σου για να σου φανερώσω, χωρίς παραμόρφωση, αυτά μέσα σου που δεν μπορείς να δεις».