Δύο πρακτικοί λόγοι {LF}υπέρ της κατάργησης

Είναι πασιφανές ότι η σχετική διάταξη του άρθρου 48 του ν. 4611/2019, που ψήφισε η προηγούμενη κυβέρνηση και προέβλεπε την εγκυρότητα της καταγγελίας εργασιακής σχέσης μόνον αν αυτή οφείλεται σε βάσιμο λόγο, δεν ευθυγραμμίζεται με το πνεύμα και το γράμμα του αρ. 24
του αναθεωρημένου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη που κυρώθηκε με τον ν. 4359/2016.

Πέραν όμως τούτου υπάρχουν και σαφείς, πρακτικοί λόγοι που συνηγορούν υπέρ της κατάργησης της συγκεκριμένης διάταξης και αφορούν πρωτίστως την εύρυθμη λειτουργία της αγοράς εργασίας. Μεταξύ των λόγων αυτών αναφέρουμε δύο (2) σημαντικούς: πρώτον, τη δημιουργία σοβαρού προσκόμματος στην κινητικότητα των εργαζομένων καθώς η παρεμπόδιση απολύσεων προκαλεί περαιτέρω προβλήματα στη διαδικασία νέων προσλήψεων. Και προφανώς σε μια χώρα σαν τη δική μας με δείκτη ανεργίας εξαιρετικά υψηλό αποστερείται αυθαίρετα το δικαίωμα εργασίας ιδιαίτερα σε νέους εργαζόμενους. Δεύτερον, την προφανή αδυναμία στοιχειοθέτησης επιχειρημάτων από πλευράς επιχειρήσεων περί της μη καταλληλότητας π.χ. ενός εργαζομένου, με συνέπεια οι διαδικασίες να χρονίζουν, η αποδοτικότητα να βαίνει μειούμενη και η απόφαση
για νέες προσλήψεις να καθυστερεί σημαντικά.

Η ιδιωτική αγορά εργασίας, γιατί περί αυτής ομιλούμε, έχει αποδείξει ότι μπορεί από μόνη της να αυτορρυθμίζεται καθώς, αντίθετα με την αγορά του δημοσίου, αξιολογείται καθημερινά με βάση συγκεκριμένους δείκτες επίτευξης στοχοθέτησης, αξιολόγησης συμπεριφοράς, προσωπικότητας, διοίκησης προσωπικού και ικανότητας διαχείρισης κρίσεων. Εξάλλου αν κάτι έχει επιτευχθεί σε αυτή τη χώρα έχει επιτευχθεί μέσω της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας, που είναι και η μόνη που παράγει συγκεκριμένα και μετρήσιμα αποτελέσματα. Ας την αφήσουμε λοιπόν να λειτουργήσει.

Ο δρ Aντώνης Ζαΐρης είναι αναπληρωτής αντιπρόεδρος ΣΕΛΠΕ