Σκευωρία

Η υπόθεση Novartis είχε αποκληθεί το μεγαλύτερο σκάνδαλο από τη μεταπολίτευση. Αλλά πριν ο ΣΥΡΙΖΑ μας αφήσει χρόνους, πήρε τα χαρακτηριστικά ενός μεγάλου φιάσκου και μιας μεγάλης πολιτικής σκευωρίας εναντίον και προσώπων και πολιτικών οργανισμών.

Αργά και τελετουργικά, η αρχειοθέτηση της δικογραφίας και για τον Αντώνη Σαμαρά δείχνει ξεκάθαρη μεθόδευση. Η καταγγελία του εκπροσώπου Τύπου του πρώην πρωθυπουργού, ότι στην προσπάθεια εξεύρεσης στοιχείων για να στοιχειοθετηθούν κατηγορίες εναντίον του παραβιάστηκαν οι τραπεζικές θυρίδες της συζύγου του και του αδελφού του, αποδεικνύει ακόμα μια φορά ότι έγινε μεγάλη προσπάθεια να βρεθούν στοιχεία προκειμένου να σταθούν κάποιες κατηγορίες και ενώπιον ακροατηρίου.

Κι ότι η προσπάθεια εξευτελισμού δέκα προσωπικοτήτων της δημόσιας ζωής, που σύρθηκαν ουσιαστικά απολογούμενες στο βήμα της Βουλής, είχε σαφή πολιτικό στόχο: έπρεπε να σπιλωθούν οι παλαιοί, για να μπορούν να λάμπουν «οι καθαροί» που παρίσταναν ότι εκπροσωπούν το καινούριο. Στόχος ήταν να στηθεί στο πάνθεον της ηθικολογίας, άμεμπτος κήνσορας της ηθικής και απηνής πολεμιστής της διαφθοράς, ο Τσίπρας, επικεφαλής του καθεστώτος που προσπαθούσε να στήσει.

Ακουσα προχθές στη Βουλή τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης πλέον να ισχυρίζεται ότι τον έριξε ο Τύπος. Μόνιμη επωδός του ήταν, και συνεχίζει να είναι ο ισχυρισμός ότι τα ΜΜΕ που τον πολέμησαν διέδιδαν συστηματικά fake news. Προφανώς, την αλήθεια την έλεγε ο Τύπος που τον στήριζε.

Εχω μπροστά μου μερικά πρωτοσέλιδα του φιλικού στον Τσίπρα Τύπου της εποχής που όλοι προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι το παλαιό πολιτικό σύστημα ήταν διεφθαρμένο και ένοχο. Δεν έχει νόημα να γράψω ποιες είναι οι εφημερίδες, αρκεί να παραθέσω μερικούς κεντρικούς τίτλους:

«Βαλίτσες με μίζες σε 5 πρώην υπουργούς». «Σκάνδαλο: Φάκελοι, βαλίτσες και καυτές μίζες». «Αποκάλυψη σοκ στη δικογραφία για το γιγαντιαίο σκάνδαλο της Novartis: Με βαλίτσες μετέφεραν τις μίζες στο Μέγαρο Μαξίμου – Και τις παρέδωσαν σε στενό συνεργάτη του Αντώνη Σαμαρά». «2 πρωθυπουργοί και 8 υπουργοί τα άρπαξαν από τη Novartis». «Πανικός για τις μίζες» – κ.λπ.

Αυτό ήταν το κλίμα. Συχνά, αυτές οι εφημερίδες μιλούν για δημοκρατικούς κανόνες και νοιάζονται για τα δικαιώματα διαφόρων ομάδων πολιτών. Αραγε, το τεκμήριο της αθωότητας, που τα συγκεκριμένα ΜΜΕ παραβίασαν κατάφωρα, δεν περιλαμβάνεται στη δικαιωματική κουλτούρα τους; Μήπως, απλώς, τα συγκεκριμένα φύλλα συνήργησαν εν επιγνώσει τους στη σκευωρία Novartis;

Διότι πλέον ουδείς αμφιβάλλει ότι επρόκειτο για σκευωρία. Μια σκευωρία πολιτική, με τη συνδρομή ενός παραδικαστικού κυκλώματος και μερίδας του Τύπου. Μένει να μάθουμε ποιοι έστησαν όλο αυτό το σκηνικό.

Και φυσικά μένει η τιμωρία των αυτουργών. Δεν είναι ρεβανσισμός. Είναι δικαιοσύνη.