Ο νέος Ολυμπιακός της Ευρώπης

Πιθανότατα το τελικό σκορ να είναι… σύμπτωση. Δεν είναι όμως ο τρόπος. Και το σχέδιο. Σαν να ταξίδεψε στον χρόνο ο Ολυμπιακός του Πέδρο Μαρτίνς. Πέρσι, πρώτο ματς στο Καραϊσκάκη με τη Λουκέρνη: 4-0. Φέτος με τη Βικτόρια του Πλζεν: 4-0. Πέρσι με τον Γκερέρο (36′) και τον Λάζαρο (10′, 33′) να καθαρίζουν την… μπουγάδα της πρόκρισης μέσα σε είκοσι έξι λεπτά, σχηματίζοντας δεδικασμένο μποξέρ που στριμώχνει τον αντίπαλο στα σχοινιά μέχρι το νοκάουτ. Φέτος με τον Γκερέρο (70′), τον Γκιγιέρμε (51′) και τους δύο μαζί (73′) να χρειάζονται άλλο τόσο για να στείλουν τους Τσέχους στην πτήση της επιστροφές δίχως τις αποσκευές τους.

Οι τελικές

Σε εκείνο το περσινό ματς οι τελικές του Ολυμπιακού ήταν 26. Το βράδυ της Τρίτης έφτασαν τις 24. Ολες μαζί 50. Παράλληλα ούτε τότε, ούτε τώρα προέκυψε η παραμικρή απειλή. Σαν να λέμε: Το τέλειο σχέδιο. Λες και ο Θρύλος έβαλε ανάμεσα «καρμπόν» εκτελώντας το πρώτο μεγάλο ευρωπαϊκό βήμα της σεζόν. Και αν Αύγουστο του 2018, οι Πειραιώτες ξεκινούν από την αρχή, έχοντας νέο προπονητή, νέο ρόστερ και αναπόφευκτα μπόλικη υπομονή, τώρα ο Αύγουστος του 2019 μοιάζει στα αλήθεια διαφορετικός. Αν δεν ήταν μάλιστα και ο τραυματισμός του Κώστα Φορτούνη (11/7) να έχει φέρει από το πουθενά μια απώλεια μεγέθους, τότε η προσδοκία θα τρυπούσε το ταβάνι.

Οχι απαραίτητα για την «επιτυχία» που σε τελική ανάλυση σε ένα παιχνίδι όπως το ποδόσφαιρο είναι πάντα σχετική. Για την εικόνα, κυρίως. Για το επίπεδο ποδοσφαίρου, που παρουσιάζεται στο Καραϊσκάκη. Για τη βελτίωση όσο ο καιρός περνά. Και τελικά για αυτή την ερυθρόλευκη «βιομηχανία θεάματος» που έχει καταφέρει σε μια συγκυρία δίχως τίτλους, να κάνει τον κόσμο της να… ερωτευτεί ξανά. Τριάντα Ιούλιου ήταν την Τρίτη και στις κερκίδες του φαληρικού γηπέδου δεν έπεφτε καρφίτσα. Με ένα κοινό προικισμένο με όλες τις αρετές που απαιτούσε η περίσταση. Με παλμό, αλλά και υπομονή. Με τόση θετική ενέργεια που ανάγκασε τον Πέδρο Μαρτίνς για πολλοστή φορά να «υποκλιθεί» στην προσφορά του. Γιατί είναι αλήθεια πως και σε αυτή τη μάχη, η ομάδα του παρουσιάστηκε με αριθμητικό πλεονέκτημα. Με παίκτη παραπάνω που λένε και στο πόλο. Με τον επιπλέον που προσφέρει η δύναμη της έδρας.

Αλλη νοοτροπία

Εχει αλλάξει σελίδα ο Ολυμπιακός την τελευταία διετία. Μια γενναία και πολυδάπανη απόφαση του Βαγγέλη Μαρινάκη, που για πολλοστή φορά ανέβασε τον πήχη πιο ψηλά. Σε μια εποχή… «εξυγίανσης» – εγχώρια – που φωνάζει από χιλιόμετρα πως δεν είναι ο κατάλληλος καιρός για «επενδύσεις». Σε μια περίοδο που οι Πειραιώτες επιμένουν να μη θυμίζουν στον τρόπο τους ελληνική ομάδα. Στη συνέπεια, αλλά και στη «συγκέντρωση» στο πλάνο που τρέχει πλέον από τον Απρίλη του ’18 και έχει καταφέρει πολλά περισσότερα από ό,τι σημειώνει κανείς στο χαρτί του. Η δημιουργία ενός νεανικού συνόλου, η ανάδειξη νέων πρωταγωνιστών, η «επιβολή» ενός αγωνιστικού μοντέλου απολύτως ταιριαστό στη φιλοσοφία του κλαμπ. Σε τελική ανάλυση το κατόρθωμα να παίζεις το ίδιο, είτε στην Ελλάδα, είτε στις ευρωπαϊκές σου υποχρεώσεις. Κάτι που συνέβαινε στα χρόνια του Ερνέστο Βαλβέρδε. Στην απαρχή της εποχής Μαρινάκη στο μεγάλο λιμάνι.

Επτά ευρωπαϊκά ματς

Και μιας και οι αριθμοί ταιριάζουν πάντα στην περίσταση: Σε αυτό το διάστημα, στον καιρό του Πέδρο Μαρτίνς οι Ερυθρόλευκοι μετρούν πλέον επτά ευρωπαϊκά ματς στο Καραϊσκάκης. Με την τρίτη του ελβετικού πρωταθλήματος Λουκέρνη (4-0). Με την έβδομη της αγγλικής Πρέμιερ Λιγκ, Μπέρνλι (3-1). Με την Μπέτις (0-0) που πέρσι έδωσε την εντύπωση πως σχηματίστηκε για να μπει σφήνα στην τετράδα της ισπανικής Πριμέρα. Με την Ντουντελάνζ (5-1). Με τη Μίλαν (3-1) και ένα όνομα βαρύ σαν ιστορία που έφερε μια από τις μεγαλύτερες προκρίσεις όλων των εποχών για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Με την Ντιναμό Κιέβου (2-2) σε μια νύχτα ατυχίας και… προνομιακής μεταχείρισης από Σούπερ Λιγκ και ΕΠΟ (ο Ολυμπιακός τον περασμένο Φλεβάρη έδωσε σε έντεκα νύχτες τέσσερα ματς: ΠΑΟΚ εκτός, Ντιναμό εντός, ΑΕΚ εντός, Ντιναμό εκτός). Και τώρα με τη δευτεραθλήτρια Τσεχίας Βικτόρια Πλζεν (4-0). Με ένα κλαμπ που πέρσι έφτασε στους επτά βαθμούς στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ συγκατοικώντας με Ρεάλ Μαδρίτης, Ρόμα και ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Απολογισμό: Πέντε νίκες, δύο ισοπαλίες, 21 γκολ υπέρ – 5 κατά. Τέσσερις προκρίσεις στις πέντε.

Είναι τέτοιο πλέον το δείγμα που δεν πρέπει κάθε ματς να κρίνεται ξεχωριστά, αλλά σαν συνέχεια μιας «αλυσίδας» που οι Πειραιώτες σχηματίζουν με συνέπεια. Είναι τέτοιο το δείγμα που δικαίως μπορούν να καμαρώνουν και κατά το moto τους να συνεχίζουν να ονειρεύονται. Γιατί το κέρδισαν και το αξίζουν.