Επαναθεμελιώνοντας τη μεγάλη δημοκρατική – προοδευτική παράταξη

Επρεπε να απολέσουμε τις εκλογές, για να επιχειρήσουμε το άνοιγμα στην κοινωνία; Επρεπε να χαθούν οι εκλογές, για να διαπιστώσουμε την εσωστρέφεια και την αγοραφοβία της οργάνωσής μας; Επρεπε να εκλεγεί Πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης, για να αντιληφθούμε την αναντιστοιχία μελών και ψηφοφόρων;

Επρεπε η πρωτιά με +7,5 μονάδες του 2015 να γίνουν διαφορά -8,5% του 2019, για να κατανοήσουμε πως αν θέλουμε να είμαστε η δημοκρατική -προοδευτική κυβερνητική πρόταση εξουσίας, με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτός ο κορμός οικοδομείται μαζικά, δικτυώνεται συστηματικά, οργανώνεται αποτελεσματικά;

Επρεπε να γίνουμε αξιωματική αντιπολίτευση με την ολιγαρχία του μεγάλου πλούτου απέναντι, με την πλειονότητα των μέσων ενημέρωσης απέναντι, για να αντιληφθούμε ότι αποκλειστικός σύμμαχος – χορηγός μας είναι μόνο ο ενεργός, συμμέτοχος πολίτης από τα δύο εκατομμύρια των ψηφοφόρων, που ψηφίζουν πρώτα Τσίπρα και μετά ΣΥΡΙΖΑ;

Επρεπε να καταρρεύσουμε στις τοπικές και περιφερειακές εκλογές της 26ης Μαΐου, να απολέσουμε ιστορικά δημοκρατικούς – προοδευτικούς δήμους, όπως η Καλαμαριά στη Θεσσαλονίκη (από το 1954 είχε να εκλεγεί δεξιός δήμαρχος – την ίδια μέρα στις ευρωεκλογές ΣΥΡΙΖΑ: 22,09% και ο υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ στον Δήμο Καλαμαριάς: 7,66%) για να αντιληφθούμε την παντελή απουσία στοιχειωδών ερεισμάτων στην Αυτοδιοίκηση, στο συνδικαλιστικό κίνημα, στους συνεταιρισμούς;

Οι δυνάμεις αδράνειας και ισορροπο-ακινησίας στον ΣΥΡΙΖΑ, εκ του αποτελέσματος χωρίς προωθητική προοπτική, δείχνουν να εθελοτυφλούν στο χάσμα που χωρίζει τον κομματικό ΣΥΡΙΖΑ από τον κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ. Φοβάμαι ότι παραγνωρίζουν ότι εκεί έξω 1.781.180 πολίτες αναμένουν, όχι για πολύ, ο ΣΥΡΙΖΑ να καταστεί το αγκωνάρι τους, να βρίσκεται στο πλευρό κάθε εργαζόμενου του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα που θα αμφισβητηθεί το εργασιακό του στάτους, το μεροκάματο και το ψωμί της οικογένειάς του.

Στην Κεντρική Επιτροπή στο «Κάραβελ» τον Μάιο του 2015, ως βουλευτής πλέον του ΣΥΡΙΖΑ, αναφερόμουν διαπιστωτικά και καθόλου επικριτικά για το κόμμα – Zastava, που καλείται να το οδηγήσει ο Τσίπρας – Lauda. Επιχείρησα ανεπιτυχώς τότε, μάλλον με άγνοια κινδύνου, να περιγράψω αυτό που τέσσερα χρόνια αργότερα υπογραμμιζόταν ως ο αναγκαίος συσχετισμός μελών κόμματος προς ψηφοφόρους από 1 προς 10, που έπρεπε να είναι, σε 1 μέλος προς 60 ψηφοφόρους, όπως είναι σήμερα.

Ο Λάουντα πατούσε γκάζι, αλλά το Ζάσταβα μούγκριζε, σήκωνε χειρόφρενο. Σήμερα πού πάμε; Τι θέλουμε; Στην επόμενη μέρα με τη σοφία και την εμπειρία της διακυβέρνησης, τον ενθουσιασμό και την πίστη του 31,5% διεκδικούμε:

n Να ξανασυστηθούμε με το 1.781.180 πολίτες, να επιχειρήσουμε να ξανασυναντηθούμε, εκ νέου να συνεννοηθούμε και να συντονιστούμε με τα μηνύματα, τα προτάγματα, τα όνειρα και τα αφηγήματα. Με ορατή την ιστορική προτροπή προς τους πολίτες «καταλάβατε τα κομματικά επιτελεία».

n Να επανασυσταθούμε, σε ένα ενιαίο, λαϊκό, δημοκρατικό, προοδευτικό, σύγχρονο, ευρωπαϊκό, πολυδικτυακό κίνημα, με τη ριζοσπαστική μετριοπάθεια, άξονα των λόγων και των πράξεών μας, δηλαδή χωρίς υπερβολές, χωρίς φανατισμούς, μετασχηματιζόμαστε σε Κίνημα – δένδρο, όπως οι ίδιοι οι πολίτες μας ζήτησαν. Κίνημα – δένδρο με ρίζες στη ριζοσπαστική, ανανεωτική ευρωπαϊκή Αριστερά και την Αριστερά του βιωμένου παραδείγματος αλλά με κλαδιά στους κεντρώους δημοκράτες του μεσαίου χώρου, στη σοσιαλδημοκρατία, στους οικολόγους – πράσινους και στα κινήματα των δικαιωμάτων.

Αυτός ο κορμός οικοδομείται μαζικά, δικτυώνεται συστηματικά, οργανώνεται αποτελεσματικά για να εκφράσει το νέο, το πρωτοπόρο, το καινοτομικό. Οι τρεις κορυφαίες πρωτοβουλίες: 1. Νέα Διακήρυξη Αρχών από τον πρόεδρο Αλέξη Τσίπρα και κάλεσμα για αυτο-οργάνωση. 2. Απευθείας εκλογή του προέδρου από το σώμα του 1.781.180 πολιτών με την ταυτόχρονη εγγραφή τους στη νέα αρχιτεκτονική της οργάνωσης. 3. Η κορύφωση της όλης διαδικασίας στις 25 Ιανουαρίου του 2020 θα οριοθετεί τη νέα φάση αγώνα και προορισμού, με πυξίδα μας πάντα τις λαϊκές ανάγκες.

O Αλέξανδρος Τριανταφυλλίδης είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Α΄ Θεσσαλονίκης.