Τρεις μοναδικές περιπτώσεις πρωταθλητών

Μια εβδομάδα σχεδόν έχει περάσει από τον καταπληκτικό τελικό του Γουίμπλεντον ανάμεσα στον Νόβακ Τζόκοβιτς και στον Ρότζερ Φέντερερ και τα δημοσιεύματα του Τύπου σε όλο τον κόσμο δεν λένε να σταματήσουν. Το λιγότερο που συζητήθηκε είναι η νίκη του Τζόκοβιτς – ο κόσμος την αντιμετώπισε ως ένα είδος επιλόγου μια καταπληκτικής ιστορίας, κάτι σαν ας πούμε, αναγκαίο φινάλε: αφού δεν μπορούσε το ματς να λήξει ισόπαλο κάποιος έπρεπε να κερδίσει. Οι συζητήσεις και τα δημοσιεύματα αφορούν πολλά άλλα – η πιο συνηθισμένη επισήμανση είναι το πόσο έχει αλλάξει το άθλημα. Και οι τρεις μεγάλοι βρίσκονται σε ηλικίες που οι πιο πολλοί σημαντικοί παίκτες του παρελθόντος είχαν αποσυρθεί. Γίνεται φυσικά μεγάλη συζήτηση για τα 37 χρόνια του Φέντερερ, αλλά και τα 32 του Τζόκοβιτς και τα σχεδόν 34 του Ναδάλ δεν είναι λίγα. O μεγάλος Μποργκ σταμάτησε στα 30 του. Ο Σάμπρας στα 31 του. Ο Αγκάσι όταν σταμάτησε ήταν μικρότερος από όσο είναι σήμερα ο Τζόκοβιτς. Ο Λεντλ αποσύρθηκε στα 33. Ο Μπέκερ είχε σταματήσει πριν γίνει 32. Ο Κόνορς έπαιξε πιο πολύ από όλους – κατέβηκε στο USA Open σε ηλικία 38 χρόνων – σχεδόν 39. Αλλά αυτό του το κατόρθωμα ήταν μια επιστροφή. Είχε σταματήσει να παίζει επαγγελματικά στα 34 του και είχε πάψει να κερδίζει από τα 30 του. Το σημειώνω αυτό γιατί είναι το δεύτερο καταπληκτικό της ιστορίας. Οι σημερινοί τρεις υπέροχοι μονομάχοι δεν παίζουν απλά σπουδαίο τένις σε μια ηλικία που οι πιο πολλοί από τους άλλους μεγάλους είχαν αποσυρθεί, αλλά κερδίζουν κιόλας! Και κυρίως η παρουσία τους είναι τόσο πολύ επιβλητική ώστε κανείς νεότερος τα τελευταία χρόνια δεν μπορεί να τους στερήσει ένα Γκραν Σλαμ. Από το 2016 που ο Σταν Βαβρίνκα κέρδισε το USA Open κανείς δεν έχει να στερήσει από την τρομερή τριάδα ένα μεγάλο τρόπαιο. Ο πρώτος που θα το κάνει θα γράψει ιστορία, αλλά δεν φαίνεται ποιος μπορεί να είναι.

Βετεράνοι

Είναι αλήθεια ότι η μοντέρνα προπονητική επιτρέπει με διάφορους τρόπους την επιμήκυνση της καριέρας των αθλητών. Δεν συμβαίνει μόνο στο τένις αλλά και γενικότερα: οι 35άρηδες που διαπρέπουν δεν είναι λίγοι και ένας παίκτης 32 χρόνων σε κανένα σπορ σήμερα δεν θεωρείται βετεράνος. Αλλά από την άλλη μόνο στο τένις οι τρεις καλύτεροι είναι πάνω από 32 χρόνων και η πρωτοκαθεδρία τους δεν απειλείται από κανένα – αρκεί να δει κανείς την παγκόσμια κατάταξη. Γιατί αυτό συμβαίνει; Γιατί μιλάμε για τρεις εντελώς διαφορετικές περιπτώσεις αθλητών, με διαφορετικές αρετές και ειδικότητες, διαφορετικά στυλ και διαφορετικά χαρακτηριστικά. Είναι σαν και οι τρεις να αποτελούν την καλύτερη εκδοχή μιας σειράς καταπληκτικών αθλητών που προηγήθηκαν. Είναι σαν το εξελιγμένο μοντέλο που προέκυψε ύστερα από μια σειρά εργαστηριακών δοκιμών – σαν να μιλάμε για αυτοκίνητα π.χ. κι όχι για ανθρώπους! Αυτό νομίζω είναι το καταπληκτικό της υπόθεσης.

Ισπανός

Ο Ναδάλ είναι ο καλύτερος αριστερόχειρας όλων των εποχών και συγχρόνως ο καλύτερος παίκτης που έχει παίξει στο χώμα. Είναι κρίμα που δεν συνυπήρξε με τον Σέρτζι Μπρουγκέρα, τον Ιβάν Λεντλ, τον Γουστάβο Κουερτέν: έχει το μπακ χαντ του πρώτου, την αντοχή και τα χτυπήματα του δεύτερου, τη δύναμη και τα πόδια που το χώμα απαιτεί του τρίτου. Αλλά σε σχέση με όλους αυτούς έχει μεγαλύτερο πείσμα: κανείς τους δεν ήταν εξίσου ανταγωνιστικός σε άλλες επιφάνειες ενώ ο Ναδάλ έχει κερδίσει δυο φορές το Γουίμπλεντον – το χόρτο του οποίου αυτοί δεν πλησίαζαν.

Νόλε

Ο Τζόκοβιτς από την πλευρά του είναι ο απόλυτα μοντέρνος παίκτης του καιρού μας: παίζει ένα τένις που πριν από το 1995 δεν έπαιζε κανείς. Το πολύ αποτελεσματικό μπακ χαντ με τα δυο χέρια σε συνδυασμό με ένα καταπληκτικό με ένα σπουδαίο σερβίς του δίνουν τη δυνατότητα να είναι επιθετικός από το βάθος του γηπέδου σε κάθε επιφάνεια. Το παιχνίδι του θυμίζει αυτό του Αγκάσι και του Τζίμι Κούριερ, που άλλαξαν το τένις τη δεκαετία του ’90, αλλά σε σχέση με αυτούς ο Σέρβος διαθέτει και κάτι περισσότερο: μια τρομακτική ευστροφία που σε συνδυασμό με μια μοναδική ψυχραιμία τον καθιστούν κάτι μοναδικό. Σε όλα αυτά πρέπει να προσθέσουμε την ικανότητά του να ξεπεράσει μια μαύρη χρονιά – το 2016 είχε χάσει το μυαλό του. Οποιος έχει βρεθεί σε ανάλογους λαβύρινθους (ο μεγάλος Μακ Ενρόου, ο Μπέκερ, ο Αγκάσι, ο Κούριερ) δεν κατάφερε να επιστρέψει στο νούμερο 1 της παγκόσμιας κατάταξης. Ο Σέρβος το έκανε. Κι όπως είπε κι ο Μπέκερ θα παίζει μέχρι να ξεπεράσει τα τρόπαια και τα ρεκόρ του Φέντερερ.

Συνέχεια

Ο οποίος Φέντερερ είναι η πιο εξαιρετική περίπτωση. Ο Ελβετός είναι η συνέχεια μεγάλων επιθετικών παικτών, το παιχνίδι των οποίων τελειοποίησε. Το σερβίς του θυμίζει τον Σάμπρας, η γρήγορη κίνησή του στο φιλέ τον Εντμπεργκ και τον Μακ Ενρόου, η γενική του επιθετικότητα των Κόνορς και τον Μπέκερ, που ποτέ δεν έβλεπαν τον αντίπαλο. Αλλά ο Φέντερερ παίζει το τένις που έπαιζαν όλοι αυτοί σε τρεις ταχύτητες παραπάνω (!) και επιπλέον η διάρκεια της καριέρας του είναι εξωπραγματική. Ο Φέντερερ δεν συγκινεί γιατί παίζει το ίδιο όμορφο τένις που έπαιζε 21 χρόνων και σήμερα που είναι κοντά στα 38, αλλά εντυπωσιάζει κυρίως γιατί παίζοντας αυτό το σπάνιο πλέον τένις (κανείς σχεδόν δεν παίζει όπως αυτός…), καταφέρνει ακόμα να είναι απίστευτα αποτελεσματικός. Φέτος μπορεί να μην τα κατάφερε στα Γκραν Σλαμ αλλά κανείς νεότερος δεν έπαιξε ημιτελικό στο Ρολάν Γκαρός και τελικό στο Λονδίνο.

Αρετές

Οι τρεις αυτοί απίθανοι παίκτες έχουν όλες τις αρετές που θα έπρεπε να έχει κάποιος τενίστας για να κάνει καριέρα, αλλά το ενδιαφέρον είναι πως μοιάζουν να τις έχουν μοιραστεί (!) με τρόπο δίκαιο ώστε να είναι όλοι χαρούμενοι. Ο Φέντερερ πήρε το σπουδαίο σερβίς, ο Τζόκοβιτς την ικανότητα να απαντά σε κάθε χτύπημα, ο Ναδάλ ένα απίθανο πείσμα. Ο Φέντερερ διάλεξε την κλάση, ο Τζόκοβιτς τη στρατηγική, ο Ναδάλ τη μαχητικότητα. Ο Φέντερερ κράτησε για αυτόν τη νοοτροπία του νικητή, ο Τζόκοβιτς βολεύτηκε με την ικανότητα να ξεπερνά τραυματισμούς κι ο Ναδάλ το χάρισμα του να μπορείς να αλλάξεις παιχνίδι στα 32! Κοινό χαρακτηριστικό; Η ακόρεστη δίψα για νίκες κι ο σεβασμός στον αντίπαλο.

Τρεις

Μιλάμε για τρεις διαφορετικούς πρωταθλητές. Θα ήμασταν τυχεροί να είχαμε δει έναν από αυτούς. Το ότι τους απολαμβάνουμε και τους τρεις για τόσα χρόνια σημαίνει ότι κι ο Θεός αγαπάει το τένις…