Το ΚΙΝΑΛ και ο μετεκλογικός προβληματισμός

Οι εθνικές εκλογές τελείωσαν. Ο ΣΥΡΙΖΑ βελτίωσε το εκλογικό του αποτέλεσμα των ευρωεκλογών κατά 8 περίπου μονάδες. Με απλά λόγια αύξησε τη δύναμή του σε αριθμό ψήφων ίσο με το σύνολο των ψηφοφόρων που διαθέτει σήμερα το ΚΙΝΑΛ. Ο ΣΥΡΙΖΑ από το 24% περίπου έφτασε στο περίπου 32%.

Ο μετεκλογικός προβληματισμός αρχίζει με το ερώτημα γιατί αυτοί που δεν ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές αποφάσισαν να τον στηρίξουν ένα μήνα μετά στις εθνικές. Αυτοί αναμφισβήτητα διαμαρτυρήθηκαν στις ευρωεκλογές για τη μη συνέπεια του ΣΥΡΙΖΑ στο ιδεολογικό του πρόγραμμα, αλλά όταν τους ετέθη το ερώτημα ποιος εκφράζει γνησιότερα την Κεντροαριστερά αποφάσισαν ότι την εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Το επιχείρημα ότι υπήρξε πόλωση μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ είναι αναμφισβήτητο. Ομως όλα τα gallops τα οποία αποδείχθηκαν πριν από ένα μήνα στις ευρωεκλογές αξιόπιστα έδειχναν ότι και η νίκη της ΝΔ ακολουθούσε και η αυτοδυναμία. Κατά συνέπεια το επιχείρημα ότι εψήφιζαν τον ΣΥΡΙΖΑ για να μην επανέλθει η ΝΔ είναι πολύ ασθενές. Είναι αναμφισβήτητο ότι το ΚΙΝΑΛ με τη θέση του ότι προχωρεί με αυτοδύναμη πορεία κινούμενο μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ δεν έπεισε αυτούς τους ψηφοφόρους οι οποίοι αριστεροί όντες και προερχόμενοι κυρίως από το ΠΑΣΟΚ ήθελαν να ακούσουν ένα σαφή αριστερό λόγο που να θύμιζε τους γνωστούς λόγους του Ανδρέα Παπανδρέου. Ετσι είχαν συνηθίσει. Με αυτά τα λόγια είχαν ενηλικιωθεί. Αυτά τα λόγια ήθελαν να ακούσουν.

Το ΚΙΝΑΛ πρέπει να προσδιορίσει εάν είναι ένα νέο κόμμα και που ακριβώς κινείται δεξιότερα ή αριστερότερα του ΣΥΡΙΖΑ. Η μεγάλη πιθανότητα των ψηφοφόρων του, σήμερα επιθυμεί το κόμμα αυτό να λέγεται ΠΑΣΟΚ και να ακολουθήσει ένα εκσυγχρονισμένο φυσικά λόγο που να στηρίζεται στις αρχές του ΠΑΣΟΚ με σαφή αντιδεξιά θέση πέραν του ΣΥΡΙΖΑ στην εξωτερική πολιτική, την υγεία και την παιδεία.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έλεγε ότι η συνθηματολογία του ΠΑΣΟΚ ήταν αριστερότερη ακόμα και του ΚΚΕ. Είναι γνωστή η φράση του στη Βουλή

«Οταν μιλώ για αριστερά της αριστεράς εννοώ το ΠΑΣΟΚ». Ο αριστερός ψηφοφόρος σήμερα δεν συγχωρεί ένα κόμμα που μετονομάζεται από ΕΛΙΑ σε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ και τελικώς σε ΚΙΝΑΛ. Δεν συγχωρεί την αμφιθυμία του κόμματος που δεν επιδεικνύει καθαρή ιδεολογική ταυτότητα. Το poco artista, poco tourista δεν ισχύει στην πολιτική. Ποιος θυμίζει άραγε περισσότερο τον Ανδρέα Παπανδρέου στο 48% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, ο κ. Τσίπρας ή η κ. Γεννηματά;

Το θλιβερό φαινόμενο για το ΚΙΝΑΛ να το εγκαταλείπουν επώνυμα στελέχη του και να γίνονται υπουργοί είτε του ΣΥΡΙΖΑ είτε της ΝΔ πώς είναι δυνατόν να σταματήσει; Αραγε στις επόμενες εκλογές θα συγκινηθεί το 8% που στις εθνικές εκλογές στήριξε επιπλέον τον ΣΥΡΙΖΑ και θα αλλάξει γνώμη όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αντιπολιτεύεται τη ΝΔ με καθαρότερα αριστερά συνθήματα; Θα μπορέσει το ΚΙΝΑΛ να σταθεί αυτοδύναμο και να επαναπατρίσει όσους σήμερα έφυγαν προς τα αριστερά και δεξιά;

Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με καθαρά ιδεολογικά προγράμματα και συνθήματα τα οποία να μπορεί να εκφράσει πειστικά ο αρχηγός του. Οσο για την ονομασία του κόμματος ας ρωτήσει με εκλογές τη βάση του τι όνομα τελικά επιθυμεί και ποια πορεία να ακολουθήσει.

Το επιχείρημα ότι αυξήθηκε η δύναμη του ΚΙΝΑΛ από 6,5 σε 8% μέσα σε 4 χρόνια είναι το ολιγότερο αναιμικό. Κόμματα χωρίς καθαρή και σαφή ιδεολογία, χωρίς να συγκινούν τους νέους είναι καταδικασμένα να ακολουθήσουν την τύχη ανάλογων κομμάτων όπως των ΑΝΕΛ, του Ποταμιού, της Ενωσης Κεντρώων.

Ο καθηγητής Δημήτριος Κρεμαστινός είναι πρώην υπουργός Υγείας & αντιπρόεδρος της Βουλής