Ο περιορισμός του Εμπολα

Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος τότε που η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό κήρυξε τη δέκατη επιδημία Εμπολα των τελευταίων 40 ετών στη χώρα. Είναι όμως η πρώτη φορά που η επιδημία ξεσπάει σε εμπόλεμη ζώνη, γεγονός που δυσχεραίνει τις προσπάθειες για την καταπολέμηση του ιού. Δεν πρόκειται απλώς για κρίση της δημόσιας υγείας αλλά για ανθρωπιστική κρίση και έτσι πρέπει να την αντιμετωπίσουμε. Ο περιορισμός του Εμπολα σε μια εμπόλεμη ζώνη είναι αποστολή δύσκολη και επικίνδυνη. Η αδυναμία της διεθνούς κοινότητας να αναγνωρίσει τις ιδιαίτερες απαιτήσεις μιας εμπόλεμης ζώνης είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους δεν έχουμε καταφέρει έπειτα από ένα χρόνο να αντιμετωπίσουμε την επιδημία, παρά τις προσπάθειές μας.

Αν θέλουμε να αντιστρέψουμε την κατάσταση  και να αποτρέψουμε την εξάπλωση του ιού σε άλλες εμπόλεμες περιοχές πρέπει να κάνουμε πέντε πράγματα: Πρώτον, πρέπει να χτίσουμε μια σχέση εμπιστοσύνης με την τοπική κοινότητα. Το 68% των ασθενών πέθανε στα σπίτια του και όχι σε κέντρα υγείας, το οποίο σημαίνει πως οι ασθενείς δεν εμπιστεύονται το ιατρικό προσωπικό. Για να χτίσουμε μια σχέση εμπιστοσύνης χρειαζόμαστε ουσιαστικό διάλογο. Δεύτερον, πρέπει να προσεγγίσουμε το ζήτημα της ασφάλειας διαφορετικά. Η παρουσία ένοπλων αστυνομικών και στρατιωτών δημιουργεί αναστάτωση σε μια περιοχή που έχει γνωρίσει πολλά χρόνια βίας και προσελκύει την προσοχή τοπικών ένοπλων ομάδων. Τρίτον, η ηγεσία πρέπει να είναι ξεκάθαρη και δυνατή, ο συντονιστής πρέπει να είναι η καρδιά της επιχείρησης. Τέταρτον, ο κάθε οργανισμός που συμμετέχει σε αυτή την προσπάθεια πρέπει να συγκεντρωθεί στον τομέα ειδίκευσής του.

Οργανισμοί όπως ο Ερυθρός Σταυρός και άλλοι μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί που δραστηριοποιούνται στην περιοχή πρέπει να έχουν ξεκάθαρους ρόλους και ευθύνες που να αντανακλούν τα διαφορετικά προσόντα τους. Πέμπτον, αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι περισσότερα χρήματα, αλλά να ξοδεύουμε πιο συνετά τα χρήματα που μας διατίθενται.

Ο Ντέιβιντ Μίλιμπαντ είναι πρώην υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας