Mυθικός τελικός

Αυτό το ματς θα μνημονεύεται για μεγάλο χρονικό διάστημα. ‘Η ακόμη καλύτερα, για πάντα. Διότι η ραψωδία που πρόσφεραν χθες το απόγευμα και έως το βράδυ οι Νόβακ Τζόκοβιτς και Ρότζερ Φέντερερ, δεν έχει προηγούμενο.

Επρόκειτο για μάχη γιγάντων. Ο Ελβετός, ένα καλοκουρδισμένο ρολόι στα κορτ του τένις, ήθελε στα 38 του χρόνια να πανηγυρίσει ακόμη ένα grand slam. Το άξιζε. Εχει πατήσει σε αμέτρητες κορυφές, ζητούσε μία ακόμη. Με την παροιμιώδη ψυχραιμία που τον χαρακτηρίζει να τον συνοδεύει σε όλες του τις κινήσεις. Ακόμη και όταν έχανε εύκολο πόντο, όταν τον… δώριζε στον καταπληκτικό του αντίπαλο, δεν κατέφευγε σε θεατρινισμούς και προβλεπόμενες εκρήξεις. Εβγαζε την μπάλα από την τσέπη, την πετούσε ήρεμα και έπαιρνε θέση για τον επόμενο πόντο. Κύριος μέσα και έξω από τον αγώνα ο Φέντερερ, με τη σύζυγό  του να αποτελεί τον πλέον φανατικό θεατή-υποστηρικτή του. Και όταν έκρυψε με τα χέρια το πρόσωπό της, εκεί που η ήττα πλησίαζε, μπορεί και να άφησε να κυλήσει μέσα από τα δάχτυλα-χαραμάδες ένα δάκρυ για την τεράστια ευκαιρία που χάθηκε. Γιατί ναι, ο ελβετός τενίστας είχε τη δυνατότητα, δύο match ball έμεναν και θα χάιδευε το βαρύτιμο τρόπαιο.

Από την άλλη, αυτός ο μοναδικός Νόβακ Τζόκοβιτς. Εκεί που έλεγες «πάει, δεν είναι η μέρα του», εκεί που γλιστρούσε και έπεφτε στο γρασίδι κάπως ατσούμπαλα, λες και ανακτούσε δυνάμεις από τις χαμένες «απαντήσεις» και έφτανε σε έξοχες μπάλες και πόντους. Γύρισε ένα σχεδόν χαμένο παιχνίδι. Αυτά έχει το τένις. Αυτός είναι ο σέρβος πρωταθλητής, ένα από τα τρία μέλη της σπουδαίας τριανδρίας (ο Ναδάλ, ο άλλος της παρέας) του καιρού μας. Χαίρεσαι να βλέπεις τέτοια ματς. Να ξεπερνούν τις πέντε ώρες και να μην αισθάνεσαι διόλου κουρασμένος από ένα ματς που κάποτε οι κινήσεις επαναλαμβάνονται, αλλά οι συγκινήσεις αλλάζουν κατεύθυνση σε κάθε φάση. Ο ψύχραιμος Τζόκοβιτς, λοιπόν, νικητής της μεγάλης μονομαχίας. Ισως κόντρα και στο κοινό που δεν έκρυψε τη συμπάθειά του για τον Φέντερερ. Χθες, έμοιαζε με αουτσάιντερ ο Ελβετός. Ο κόσμος πάει με αυτόν που θεωρεί αδύναμο. Αλλά όταν αυτό λέγεται για τον ίσως μεγαλύτερο τενίστα όλων των εποχών, τον άνθρωπο που με τη διάρκειά του καταρρίπτει όλα τα ρεκόρ, συνιστά βλασφημία. Ο Φέντερερ μπορεί να είναι υπερήφανος για την καριέρα και τα τρόπαια που σήκωσε. Χθες, καμαρώνει γιατί μας χάρισε τώρα στο λυκόφως μιας αναπανάληπτης εποχής μια εντυπωσιακή, γεμάτη συναισθήματα, παράσταση.