Λάθη

Με πολλούς ξένους δημοσιογράφους υπάρχει ένα πρόβλημα: έπεσαν έξω σε όλα!

Είτε από άγνοια, είτε από ανοησία, είτε από ιδεολογική προκατάληψη, μετέδιδαν τα τελευταία χρόνια από την Ελλάδα την εικόνα ενός Πρωθυπουργού που μοιάζει με Σούπερμαν, μιας κυβέρνησης που κάνει θαύματα κι ενός «παλιού πολιτικού συστήματος» που «χρεοκόπησε τη χώρα».

Καμία αντίρρηση- αν όλα αυτά τα δημοσίευαν στην «Αυγή», την «Εφημερίδα των Συντακτών» ή τον «Δρόμο της Αριστεράς»…

Αλλά συνήθως τα δημοσίευαν σε μεγάλες σοβαρές εφημερίδες κι έγκυρες ενημερωτικές ιστοσελίδες, των οποίων οι χρήστες αποκλείεται να συμμερίζονταν τη γενικά καλή γνώμη των δημοσιογράφων τους για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η υστερία απογειώθηκε με τις Πρέσπες, όταν ο Τσίπρας πιστώθηκε από μεγάλη μερίδα του διεθνούς Τύπου κάτι ηρωικό ή κάτι ιστορικό ή και τα δυο.

Φυσικά οι περισσότεροι από αυτούς τους δημοσιογράφους έπεσαν έξω. Ο Τσίπρας έφαγε 9,5 μονάδες στις ευρωεκλογές, 8,5 στις βουλευτικές κι έχασε ακόμη και στην πρέφα.

Πώς όμως να το εξηγήσουν ή να το δικαιολογήσουν στους αναγνώστες τους εκείνοι που έβλεπαν τον Τσίπρα να πετάει από θρίαμβο σε θρίαμβο; Πώς να παραδεχτούν ότι την πάτησαν;

Οι πιο έξυπνοι το είχαν δει νωρίτερα να έρχεται κι έστριψαν εγκαίρως.

Οι πιο άσχετοι ή οι πιο στόκοι προσπάθησαν να καλύψουν την αποτυχία τους με σπαρακτικές ιστορίες του τύπου «πόσο αδικείται ο Τσίπρας», «οι Ελληνες δεν αναγνωρίζουν όσα πέτυχε» και «με ένα Αρλεκιν ξεχνιέσαι».

Τέτοια παραμύθια διάβασα το τελευταίο διάστημα στη «Libération» (πιο καθαρά), στην «El Pais» (πιο συγκρατημένα), στην «Zeit», στο «Politico» – και στους «New York Times» που θεωρούνται υπόδειγμα δημοσιογραφίας.

Δεν θα μπω στην αντιδικία, δεν με ενδιαφέρει άλλωστε. Τα γεγονότα έκριναν.

Θα κάνω όμως τρεις παρατηρήσεις, νομίζω χρήσιμες.

Πρώτον, στη δημοσιογραφία όλοι κάνουν λάθη, ακόμη και οι καλύτεροι.

Δεύτερον, υπάρχουν λάθη που είναι απλώς λάθη χωρίς κανένα παρασκήνιο ή άλλη εξήγηση. Δεν χρειάζονται θεωρίες συνωμοσίας.

Τρίτον, δεν υπάρχει χειρότερος εχθρός της δημοσιογραφίας από τα στερεότυπα και την προκατάληψη. Η ιδεολογική επεξεργασία των γεγονότων είναι κατάρα για πολλούς δημοσιογράφους που δεν στερούνται κατά τα άλλα ικανοτήτων.

Διότι όταν η αγαπητή μας «Libération» μιλάει με αφορμή τον «μικρό Κούλη» για «ανάσταση των πολιτικών δυναστειών» που κυβέρνησαν μισό αιώνα «συνήθως για κακό» και «έγιναν σύμβολα της οικογενειοκρατίας και του πελατειασμού που κατέστρεψαν τη χώρα» δεν καταγράφει προφανώς τι συμβαίνει την Ελλάδα.

Διατυπώνει την (καθ’ όλα σεβαστή) άποψή της – που θα μπορούσε να έχει δημοσιευτεί και στην «Αυγή».