Κανονικότητα

Εχει δημιουργηθεί μια μικρή παρεξήγηση. Θεωρούν μερικοί, ή κάνουν πως θεωρούν, ότι η περίφημη επιστροφή στην κανονικότητα, την οποία προσδοκά ο τόπος από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, σημαίνει ότι γυρίζουμε στο σπίτι μας και στον καναπέ μας και περιμένουμε την αυτόματη επίλυση των προβλημάτων μας. Τίποτα δεν είναι πιο μακριά από την πραγματικότητα. Παραμένουμε ενεργοί πολίτες – ο καθένας στο πόστο του ή, όπως θα έλεγαν οι απελθόντες, στο μετερίζι του -, διεκδικούμε, συμμετέχουμε και ασκούμε κριτική. Την ίδια στιγμή, όμως, ξέρουμε ότι οι πιθανότητες να δεχθούμε χτύπημα πίσω από την πλάτη, ή κάτω από τη μέση, έχουν μειωθεί.

Ας πάρουμε τον νέο υπουργό Προστασίας του Πολίτη. Εμπειρος, έντιμος και εργατικός, αναλαμβάνει έναν τομέα που είναι κρίσιμης σημασίας για την καθημερινότητά μας και που επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δέχθηκε ισχυρά πλήγματα. Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης γνωρίζει ότι το πρόβλημα των Εξαρχείων και της γενικότερης ανομίας δεν λύνεται ούτε εύκολα ούτε μόνο με καταστολή.  Γνωρίζει επίσης ότι η δυσπιστία των πολιτών απέναντι στις δυνάμεις της τάξης είναι μεγάλη και δικαιολογημένη.

Δεν περιμένουμε θαύματα από αυτόν. Ξέρουμε όμως ότι αποκλείεται να ακούσουμε από το στόμα του ανόητες θεωρίες περί συσχετισμού της τρομοκρατίας με τις ανισότητες. Οπως ξέρουμε ότι αποκλείεται να ισχυριστεί ο ίδιος ή κάποιος συνάδελφός του ότι οργανώσεις όπως η 17 Νοέμβρη είχαν «ένα ιδεώδες υπέρ του ανθρώπου». Είναι ζήτημα κουλτούρας, είναι ζήτημα πολιτικού πολιτισμού.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο υπουργός είναι υπεράνω κριτικής. Είχε κάθε δικαίωμα να λάβει μέρος σε μια κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, μπορούσε όμως να έχει ενημερώσει νωρίτερα το κόμμα του. Είχε κάθε δικαίωμα να ζητήσει την παραίτηση του αρχηγού της Αστυνομίας, μπορούσε όμως να το ανακοινώσει πριν συγκαλέσει σύσκεψη χωρίς αυτόν. Οι παραλείψεις αυτές δεν είναι από μόνες τους σημαντικές. Αποκτούν βαρύτητα μόνο όταν προαναγγέλλουν μια πολιτική στάση.

Ερωτήματα γεννιούνται επίσης από την απόφαση του Πρωθυπουργού να θέσει υπό την «εποπτεία» του (;) τα δημόσια μέσα ενημέρωσης. Και σε μια δημοκρατία ο καθένας δικαιούται να σχολιάζει αυτή την εξέλιξη όπως θέλει – ακόμη και με τον τίτλο «Βόρεια Κορέα». Είναι όμως τουλάχιστον διασκεδαστικό να εκτοξεύουν τέτοιες κατηγορίες εκείνοι που μέχρι πρόσφατα είτε πρωταγωνιστούσαν στις επιθέσεις εναντίον δημοσιογράφων που τους ενοχλούσαν είτε τις δικαιολογούσαν όταν προέρχονταν από κυβερνητικά στελέχη.

Σε ό,τι αφορά λοιπόν το δικό μας ταπεινό επάγγελμα, αυτό σημαίνει κανονικότητα: να θεωρεί η κυβέρνηση τον ρόλο του Τύπου καταλυτικό και πολύτιμο, όχι να χωρίζει τις εφημερίδες σε «δικές μας» και «δικές τους». Να μπορείς να ελέγχεις την εξουσία χωρίς να σου λένε ότι είσαι βαλτός από τον εκδότη σου, από τα οργανωμένα συμφέροντα, από το παλαιό καθεστώς ή από σκοτεινά ξένα κέντρα. Να είναι ανοιχτό το παιχνίδι, να μην εκτοξεύονται βέλη από τα υπόγεια του Μαξίμου.