Φιλίες και δολοφονίες

«To αριστούργημά μου» (Mi obra maestra, Αργεντινή / Ισπανία). Κομεντί του Γκαστόν Ντουπρά. Το ενδιαφέρον αυτό φιλμ – του οποίου βέβαια ο τίτλος δεν ταυτίζεται με την ίδια την ταινία – κινείται πάνω στη σχέση ενός γκαλερίστα (Γκιγέρμο Φρανσέγια) και ενός δύστροπου γερο-ζωγράφου (Λουίς Μπραντόνι) που έχει την ικανότητα να προκαλεί διαρκώς προβλήματα και στους δύο. Περιέργως η αντίθεσή τους δεν κλονίζει τη βαθιά φιλία τους, και αυτό είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της ταινίας, στην οποία κρύβεται επίσης μια μεγάλη απάτη, μια δυνατή έκπληξη, ακριβώς την ώρα που νομίζεις ότι η ταινία λίγο θέλει να τελειώσει. Η χημεία των δύο καλών αργεντινών ηθοποιών (τον Φρανσέγια είδαμε προσφάτως στο «Ενστικτο της ζωής») είναι το μόνο αντίδοτο στις σεναριακές ευκολίες των δημιουργών της ταινίας, κάποια σοβαρά ατοπήματα του σεναρίου, τα οποία δεν πρέπει να αναφερθούν για να μην προδοθεί η εξέλιξη της ιστορίας. Αλλά και πάλι, αυτή η χαμηλότονη αλλά έξυπνη κομεντί είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε κανείς να συστήσει μέσα σε μια μάλλον άνευρη κινηματογραφική εβδομάδα.
Βαθμολογία: 5,5

«Θεέ μου, τι σου κάναμε; 2» (Qu’ est-ce qu’ on a encore fait au bon Dieu?, Γαλλία, 2019). Κομεντί του Φιλίπ ντε Σοβερόν. Στη «συνέχεια» του γαλλικού εισπρακτικού θριάμβου «Θεέ μου, τι σου κάναμε;» (2010) παρακολουθούμε τα προβλήματα των τεσσάρων γαμπρών των θυγατέρων ενός σούπερ πατριώτη γάλλου συγγραφέα (Κριστιάν Κλαβιέ) και της συμπαθέστατης συζύγου του (Σαντάλ Λομπί). Οι τέσσερις σύζυγοι (Αφρικανός, Εβραίος, Παλαιστίνιος, Κινέζος, πάντως ουδείς βέρος Γάλλος) προσπαθούν να καταξιωθούν επαγγελματικά στη Γαλλία, αλλά βλέπουν ότι η χώρα τούς «κλωτσά», ίσως επειδή κανείς τους δεν είναι βέρος, καθαρόαιμος Γάλλος όπως ο πεθερός τους. Πάνω σε αυτό το μοτίβο η ταινία έχει μια χάρη, κυρίως με τα επιμέρους μικροανέκδοτα που από μόνα τους στέκονται καλά, όχι και τόσο όμως ως σύνολο. Και ανάμεσά τους αυτός ο άμοιρος ο Κλαβιέ που κάνει το μόνο που τον βλέπουμε να κάνει στο σινεμά τα τελευταία χρόνια: ιδρώνει και φυσά, φωνάζει, λουφάζει, θυμώνει, αλλά με καλή καρδιά. Σαν να βλέπεις τον Λάμπρο Κωνσταντάρα παρότι είναι φτυστός ο Σπύρος Καλογήρου…
Βαθμολογία: 2

«Τεντ Μπάντι: Ενας γοητευτικός δολοφόνος» (Extremely Wicked Shockingly Evil and Vile, ΗΠΑ, 2019). Βιογραφικό δράμα του Τζο Μπέρλινγκερ. Μια βιογραφική ταινία για έναν serial killer δεν είναι ακριβώς το θέαμα που επιδιώκεις να δεις, εκτός βέβαια αν είσαι φαν του Λαρς Φον Τρίερ. Ακόμα χειρότερο ακούγεται όταν το πρόσωπο είναι πραγματικό, όπως ο Τεντ Μπάντι (1946-1989), διάσημος κατά συρροή δολοφόνος γυναικών στη δεκαετία του 1970 και με υψηλότατο IQ. O Tζο Μπέρλινγκερ που ασχολείται μαζί του, με πρωταγωνιστή τον (επίσης παραγωγό) Ζακ Εφρον, πολύ μακριά από τους γλυκανάλατους ρόλους του, έκανε κάτι έξυπνο: ασχολήθηκε από ελάχιστα ως καθόλου με αυτές καθαυτές τις ανομολόγητες εγκληματικές ενέργειες του Μπάντι και εστίασε στο χάρισμα της γοητείας και ευστροφίας του (υπερασπίστηκε ο ίδιος τον εαυτό του καθότι δικηγόρος). Το πιο ενδιαφέρον σημείο της ταινίας πάντως δεν είναι τόσο ο ίδιος ο Μπάντι όσο η ανταπόκριση που είχε στις γυναίκες, τις οποίες γοήτευε ακόμα και ως συλληφθείς και υπόδικος. Πώς γίνεται αυτό; Μακάρι να ‘ξερα. Αλλά και πάλι, ποιος μπορεί να ξέρει το πώς σκέφτονται οι γυναίκες;
Βαθμολογία: 2

«Η κούκλα του Σατανά» (Child’s Play, ΗΠΑ, 2019). Θρίλερ του Λαρς Κλέβμπεργκ. Ακόμη δεν έχουμε συνέλθει από την Αναμπέλ στην τρίτη της «περιπέτεια» («Anabelle comes home») και να που τώρα έχουμε ξανά μανά τον Τσάκι, που στις δεκαετίες του 1980 και 1990 είχε γίνει πρώτη φίρμα σε έναν σιδηρόδρομο απαίσιων ταινιών φρίκης. Ο ίδιος κούκλος – ή σχεδόν ο ίδιος – εν προκειμένω μετονομάζεται σε Buddi και αυτή θα πρέπει να είναι η μοναδική διαφορά του σε σχέση με τον original Τσάκι, ο οποίος είχε το… ταλέντο να πραγματοποιεί κάθε εφιαλτική επιθυμία του φίλου του, δηλαδή του παιδιού που για κακή του τύχη τον απέκτησε και μέσα στα νεύρα του λέει μια κουβέντα παραπάνω για όσους δεν χωνεύει (οπότε τώρα το μόνο που το παιδί μπορεί να κάνει είναι να μετρά πτώματα αφού ουδείς το πιστεύει). Ολη αυτή η κατάσταση βέβαια θα δώσει την ευκαιρία στους «δημιουργούς» της ταινίας να βάλουν τα δυνατά τους για να παρουσιάσουν όσο το δυνατόν πιο σαδιστικά (και εμετικά) έναν οργασμό αλόγιστης βίας που προσωπικά τοποθετώ εις τον κάλαθο των αχρήστων.
Bαθμολογία: 1