Η δίκη της ντροπής {LF}για τη France Telecom

Ιστορική δίκη που αφορά κατηγορίες κακομεταχείρισης και εκφοβισμού εργαζομένων οδηγώντας 35 από αυτούς στην αυτοκτονία ολοκληρώνεται αυτές τις μέρες στη Γαλλία. Η δίκη αυτή, που έχει διαρκέσει ήδη δύο μήνες και αναμένεται να τελειώσει αύριο 12 Ιουλίου, έχει προκαλέσει σοκ στη χώρα – και όχι μόνο – λόγω των καταθέσεων συγγενών πρώην υπαλλήλων της εταιρείας τηλεπικοινωνιών France Telecom. Οι γάλλοι εισαγγελείς μάλιστα ζήτησαν από το δικαστήριο να κηρύξει ένοχους τους κατηγορουμένους, όλοι πρώην κορυφαία στελέχη της εταιρείας, επιβάλλοντάς τους ποινές φυλάκισης έως ενός έτους και μεγάλα πρόστιμα. Οι εισαγγελείς βάσισαν τις προτάσεις τους στις καταθέσεις εργαζομένων και συγγενών εργαζομένων που οδηγήθηκαν σε αυτοκτονία, οι οποίες έδειξαν, σύμφωνα με την κατηγορούσα Αρχή, ότι υπήρξαν τακτικές εκφοβισμού από τη διοίκηση. Στόχος ήταν, σύμφωνα με τους εισαγγελείς, να αναγκαστεί μεγάλη μερίδα εργαζομένων να εγκαταλείψει την εταιρεία. Ολοι οι κατηγορούμενοι αρνούνται σθεναρά τις κατηγορίες αυτές.

Η τελική απόφαση αναμένεται να βγει έπειτα από αρκετές εβδομάδες. Ομως η υπόθεση μπορεί να δημιουργήσει σημαντικό δεδικασμένο, ειδικά εάν οι μάνατζερ της εταιρείας καταδικαστούν τελικά για συμμετοχή σε οργανωμένες παρενοχλήσεις με στόχο να κάνουν χιλιάδες εργαζομένους να παραιτηθούν.

Από το 2008 έως το 2009 αυτοκτόνησαν 35 εργαζόμενοι, σε μια χρονική περίοδο που η εταιρεία υιοθετούσε σχέδιο ιδιωτικοποίησης και αναδιάρθρωσης των λειτουργιών της. Τότε ο στόχος ήταν να αποχωρήσουν 22.000 εργαζόμενοι, περίπου το 20% του προσωπικού της εταιρείας.

Οι καταθέσεις συγγενών όσων αυτοκτόνησαν προκάλεσαν μεγάλη αίσθηση, σε συνδυασμό με την παρουσίαση στο δικαστήριο σημειωμάτων που είχαν αφήσει οι αυτόχειρες.

Ανάμεσα στους μάρτυρες ήταν και η Noemie Louvradoux, η οποία κατέθεσε πως ο πατέρας της Remy αυτοκτόνησε λίγες μέρες πριν κλείσει τα 18 της χρόνια. «Αγαπούσαμε τον πατέρα μου. Τον σκοτώσατε. Κι όλα αυτά γιατί;» είπε στο δικαστήριο απευθυνόμενη στους κατηγορουμένους.

Οι δικηγόροι των εργαζομένων έκαναν λόγο για τη σκόπιμη δημιουργία τοξικού κλίματος στην εταιρεία, με στόχο να πιεστούν εργαζόμενοι ώστε να εξαναγκαστούν σε παραίτηση. Μια από τις τακτικές που χρησιμοποιήθηκαν από τη διοίκηση, λένε οι κατήγοροι, ήταν ότι άλλαξε τα καθήκοντα εργαζομένων, ώστε άτομα που έκαναν εξωτερικές εργασίες να αρχίσουν να δουλεύουν σε γραφεία μπροστά σε υπολογιστές. Τεχνικοί μετατέθηκαν στις πωλήσεις. Αλλοι πήραν πόστα μακριά από το σπίτι τους. Και άλλοι έμειναν χωρίς αντικείμενο εργασίας, σύμφωνα πάντα με τους δικηγόρους τους.

Η France Telecom αποδείχθηκε απροετοίμαστη ενώπιον της ψηφιακής επανάστασης που συντελέστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Εκείνη την εποχή οι συνδρομητές σταθερής τηλεφωνίας άρχισαν να εγκαταλείπουν την εταιρεία κατά χιλιάδες. Το κράτος κίνησε διαδικασίες για την ιδιωτικοποίηση της εταιρείας το 2003, η οποία μέχρι το 2005 είχε χρέη που ξεπερνούσαν τα 50 δισ. ευρώ. Από το 2013 και μετά η εταιρεία είναι γνωστή ως Orange.

Η διοίκηση της εταιρείας θεώρησε τότε σκόπιμο να περικόψει 22.000 θέσεις εργασίας από τις 130.000 συνολικά. Η πολύ αυστηρή εργατική νομοθεσία της Γαλλίας δεν της άφηνε πολλά περιθώρια, υποστήριξαν οι δικηγόροι των κατηγορουμένων. Σε αυτούς περιλαμβάνονται ο πρώην διευθύνων σύμβουλος Didier Lombard, ο υπαρχηγός του Louis Pierre Wenes, ο πρώην επικεφαλής του Τμήματος Ανθρώπινου Δυναμικού Olivier Barberot και άλλα τέσσερα στελέχη.

Ο Lombard κατηγορήθηκε ότι σε συνάντηση υψηλόβαθμων στελεχών κάλεσε τους μάνατζερ της εταιρείας να κάνουν τους εργαζομένους «να φύγουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είτε από το παράθυρο είτε από την πόρτα». Ο ίδιος αρνήθηκε ότι έχει πει κάτι τέτοιο. Αυτό όμως δεν εμπόδισε εκπροσώπους εργαζομένων να εμφανιστούν στο δικαστήριο με μπλουζάκια που έγραφαν «Από το παράθυρό ή από την πόρτα». Οι κατηγορούμενοι, που αρνούνται ότι υπήρχε τέτοιο σχέδιο, έκαναν λόγο για μεγάλες προκλήσεις που αντιμετώπιζε τότε η εταιρεία από τον ανταγωνισμό.

Η δίκη δείχνει ακόμη τα προβλήματα που υπήρχαν στην αγορά εργασίας της Γαλλίας. Οι εργαζόμενοι λόγω των συνθηκών δεν μπορούσαν να βρουν εύκολα άλλη δουλειά και αναγκάζονταν να υπομένουν πολλά στους χώρους εργασίας. Επίσης τότε δεν συνηθιζόταν να αλλάζουν εύκολα τα στελέχη εργασία, και πολλοι προσλαμβάνονταν σε μεγάλες εταιρείες με στόχο να συνταξιοδοτηθούν από αυτές.