Το μεροκάματο της ορκωμοσίας

Δεν ήταν εκεί, όπως επέβαλλαν οι περιστάσεις, μόνο η πατρίδα στη θεσμική της εκδοχή. Ηταν και η θρησκεία και ήταν και η οικογένεια. Στο προεδρικό μέγαρο εμφανίστηκε χθες σε πλήρη ανάπτυξη όλο το τρίπτυχο όπου υποτίθεται πως συμπυκνώνεται η συντηρητική ιδεολογία. Αν υπογραμμίζει κάτι αυτό το γεγονός είναι πως σε αυτήν τη χώρα η αφοσίωση στην ιδεολογία κατισχύει της αυστηρότητας του πρωτοκόλλου. Μας υπενθυμίζει πως αν υπάρχουν αριστερά και δεξιά κόμματα, υπάρχουν και αριστερές και δεξιές ορκωμοσίες. Δεν ήταν ο Αλέξης Τσίπρας που πριν από τέσσερα χρόνια ορκίστηκε στο Σύνταγμα; Τώρα είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης που επαναφέρει την ορκωμοσία στην παραδοσιακή κοίτη. Η αίθουσα του προεδρικού μεγάρου πλημμυρίζει από εκκλησιαστικές ψαλμωδίες, ο αρχιεπίσκοπος χοροστατεί φορώντας τα επίσημά του άμφια και ο νέος Πρωθυπουργός ορκίζεται στο Ευαγγέλιο επαναλαμβάνοντας τον θρησκευτικό όρκο που εκφωνεί και πάλι ο αρχιεπίσκοπος. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο θεσμικός εκπρόσωπος της πατρίδας, στέκει στην άκρη σεπτός και αμέτοχος.

Θρησκεία

Θα έβλεπε κανείς πολύ επιφανειακά το βάθος της σχέσης ανάμεσα στο Κράτος και την Εκκλησία εάν την αποτύπωνε σε αυτή τη σκηνή και μόνο. Δεν είναι το τυπικό της πρωθυπουργικής ορκωμοσίας που περιγράφει την ουσία. Την ουσία την περιγράφει η ευελιξία της Εκκλησίας να υπάρξει σε αυτή τη σχέση ως Αριστερά του Κυρίου όταν το απαίτησαν οι συνθήκες. Την περιγράφει το γεγονός πως η σχέση αυτή σπανίως διαταράχθηκε την προηγούμενη τετραετία και πως τη μοναδική φορά που συνέβη σε αυτά τα τέσσερα χρόνια, το θύμα της σύγκρουσης δεν ήταν οι ρασοφόροι αλλά ο υπουργός.

Οικογένεια

Για να αποκτήσει επομένως η ορκωμοσία το ιδεολογικό της πρόσημο, ήταν απαραίτητη η οικογένεια. Η πληθωρική, πληθυντική παρουσία της οικογένειας. Δεν είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσήλθε στο προεδρικό μέγαρο με τη σύζυγο και τα τρία παιδιά του. Είναι η σημειολογία της άφιξης. Είναι το χέρι της μικρής κόρης που κρατάει, είναι η κάπως δραματουργική αν όχι δραματική αγκαλιά αμέσως μετά την ορκωμοσία στη σύζυγο και σε κάθε ένα από τα παιδιά. Και είναι το χειροφίλημα των παιδιών στον αρχιεπίσκοπο με την επίκυψη που επιβάλλει η θρησκευτική ευλάβεια. Είναι αυτή η αναζήτηση της αρχιεπισκοπικής ευλογίας.

Προκοπή

Εύκολα ανιχνεύεται ο γενικότερος συμβολισμός. Αν στην ορκωμοσία με το τρίπτυχο σε πλήρη ανάπτυξη προσθέσει κανείς την πρώτη δήλωση που έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως Πρωθυπουργός, τότε αντιλαμβάνεται πως η πρώτη εικόνα που επιχείρησε να εκπέμψει ο νέος Πρωθυπουργός είναι αυτή του σκληρά εργαζόμενου οικογενειάρχη. Είναι αυτή του ανθρώπου που φιλάει την οικογένειά του, κάνει τον σταυρό του κι έπειτα σηκώνει τα μανίκια για να δουλέψει. Ετσι ξεκινάει κανείς. Από το μεροκάματο της ορκωμοσίας. Είναι αυτή η Ελλάδα της προόδου; Είναι οπωσδήποτε η Ελλάδα της προκοπής.

ΜΟΝΤΕΛΟ

Τρίπτυχο; Και λοιπόν; Δεν είναι οι αμερικανοί πρόεδροι, όχι μόνο οι συντηρητικοί αλλά και οι φιλελεύθεροι όπως ο Μπαράκ Ομπάμα, που εμπιστεύονται τις τύχες του έθνους στον Θεό; Δεν κρατούσε κι εκείνος το χέρι της Μισέλ; Δεν έσφιγγε στην αγκαλιά του τις κόρες του; Είναι. Αλλά δεν χρειαζόταν η ορκωμοσία για να καταλάβει κανείς πως ο έλληνας Πρωθυπουργός θέλγεται από το αμερικανικό μοντέλο. Μπορούσε να το δει από την εμφάνισή του σε νυχτερινό σόου της τηλεόρασης. Και μάλλον θα το ξαναδεί στον τρόπο που οργανώνει το Μαξίμου.