Κάν’ το αν τολμάς

Στο PC είναι απλό, σχεδόν όλοι το ξέρουν. Μόνο τρία κουμπάκια είναι αρκετά: Control-Alt-Delete και το πολυπόθητο restart – ελληνιστί, επανεκκίνηση – γίνεται αβίαστα. Κατά τα άλλα, ποτέ και πουθενά δεν φτάνουν μόνο τρία πλήκτρα, δεν υπάρχουν καν καλώδια και πρίζες, τίποτε δεν γίνεται αυτόματα. Δεν ξημερώνει ξαφνικά μια άλλη μέρα, δεν γυρίζει η σελίδα από μόνη της, δεν επιστρέφει η κανονικότητα έτσι απλά. Και ας λένε. Οι προσδοκίες μεγαλώνουν, ναι, όπως και η ελπίδα για καλύτερες μέρες. Ετσι πρέπει, να υπάρχουν και ελπίδες και αισιοδοξία και κίνητρα, αλλά και κριτική και απαιτήσεις για το καθετί την επομένη κιόλας της οποιασδήποτε (πολιτικής) αλλαγής. Την ίδια μέρα που ένας πρωθυπουργός μπαίνει για πρώτη φορά στο Μέγαρο Μαξίμου, όλοι οι άλλοι επιστρέφουν στα δικά τους: Στο δυάρι στην Κυψέλη, στην πολυεθνική, στα καράβια, στην αίθουσα αναμονής του ΟΑΕΔ, στο γραφείο του μπαμπά, στο κρεβάτι του γηροκομείου, στην ουρά για το ταμείο του σουπερμάρκετ, στο μποτιλιάρισμα της Κηφισίας, στον γείτονα που βάζει ελαφρολαϊκά μεσημεριάτικα, στα υπόγεια, στα ισόγεια και στα ρετιρέ.

Η σκληρή δουλειά που ξεκινά αμέσως, όπως είπε ο Πρωθυπουργός, δεν φαίνεται να αρκεί για να γίνουν μονομιάς όλοι νορμάλ Ευρωπαίοι. Εκείνος τη δουλειά του (πρέπει να την κάνει προφανώς, καθώς και να κρίνεται για τις αποφάσεις του και το αποτέλεσμα), αλλά και οι υπόλοιποι τη δική τους. Το μεγάλο στοίχημα για εκείνον μάλλον είναι να καταφέρει να κάνει τους πολίτες να αγωνιούν λιγότερο για τα δικά του, να ασχολούνται δηλαδή με την πολιτική με την ένταση και τον τρόπο του προηγούμενου διαστήματος της κρίσης (που φυσικά δεν ήταν μόνο οικονομική). Τότε θα υπάρξει μια πραγματική ευκαιρία για όλους, ανεξαρτήτως της ψήφου των εθνικών εκλογών και της οποιασδήποτε ιδεολογίας.

Τώρα που οι προσδοκίες ξεπηδούν από κάθε μεριά, ίσως είναι ευκαιρία για την… εκκίνηση της επανεκκίνησης από τον καθένα χωριστά, ή με λίγα λόγια για το αναγκαίο restart στην (πολύ) απλή καθημερινότητα. Εκεί όπου κατά κανόνα χάθηκαν και ακόμη αναζητούνται η καλοσύνη και, κυρίως, η στοιχειώδης ευγένεια. Στα καθημερινά στιγμιότυπα η «κανονικότητα» ήταν άφαντη πριν από την Κυριακή των εκλογών και, βεβαίως, άρχισε να ποδοπατιέται και μετεκλογικά:

– Από τον φουριόζο (με το χέρι κρεμασμένο χαλαρά από το παράθυρο του οδηγού) στη Λωρίδα Εκτακτης Ανάγκης της πηγμένης εθνικής οδού.

– Από τον μουλωχτό καπνιστή στο κλειστό δημόσιο γκαράζ.

– Από τον εξυπνάκια που δεν «βλέπει» την ουρά στη ΔΕΗ.

– Από τον τύπο που αφήνει στο πλατύσκαλο της γειτόνισσας τις ακαθαρσίες του λαμπραντόρ αφού κάποιος άλλος (ποιος;) θα τις μαζέψει.

– Από τον πατέρα που αφήνει τον έφηβο γιο του να πετάει το κουτάκι του αναψυκτικού στο παρτέρι (απέναντι από τον κάδο απορριμμάτων) ή ακόμη και να οδηγεί το τζιπ «εδώ τριγύρω, μωρέ, στο τετράγωνο του σπιτιού».

– Από άλλους ενήλικους οδηγούς που κάθε Σαββατόβραδο καβαλούν πεζοδρόμους και ράμπες αναπήρων για να πιουν ένα ποτήρι κρασί στα Πετράλωνα ή στο Κολωνάκι.

– Από διάφορους σκληροπυρηνικούς που κοιτάζουν με μισό μάτι τον παχύσαρκο, τον κοντό, τον ψευδό, τον ομοφυλόφιλο, την καθαρίστρια της πολυκατοικίας, την τριαντάρα που περπατά χέρι-χέρι με τον 45άρη και το αντίστροφο.

Θέλει σκληρή δουλειά σε όλα αυτά. Μαζί με τη χώρα, είναι βέβαιο ότι χρειάζεται γενναίο restart (και) η καθημερινότητα. Κάν’ το (αν τολμάς). Αν θέλεις να γίνεις επιτέλους λίγο… Ευρωπαίος.