Σαν φάρσα της παλιάς τραγωδίας

Πάλι συνέβη; Πάλι παραδόθηκε ξαφνικά η εξουσία σε εκείνους που είχαν συνηθίσει να τη νικούν με την ήττα τους; Και πάλι η διαχείριση της εξουσίας από τους ηττημένους εξελίχθηκε σε τραγωδία για τους ίδιους; Αποδείχθηκε ο Διονύσης Σαββόπουλος, εκτός από οξυδερκής παρατηρητής του καιρού του, και αξιόπιστος προφήτης του μέλλοντος; Δεν είναι το αποτέλεσμα της κάλπης που δίνει την απάντηση. Είναι ό,τι συνέβη μέχρι το αποτέλεσμα. Τραγωδία δεν είναι ποτέ μια εκλογική ήττα. Είναι όμως ό,τι έφερε την ήττα. Είναι όλα αυτά που συμποσούνται στο ήθος και το ύφος της εξουσίας που νικούσαν οι ηττημένοι μέχρι να την αναλάβουν για να κατατροπωθούν.

Hταν μάλλον η φυσική εξέλιξη για μια εκδοχή της Αριστεράς που ψώνισε από την υπεραγορά του λαϊκισμού για να κατακτήσει την εξουσία και κυβέρνησε διαγράφοντας έναν πλήρη εκλογικό κύκλο όχι μόνο με τον φόβο μιας αριστερής παρένθεσης αλλά με ένα σχέδιο αποτροπής του φόβου, πρώτο θύμα του οποίου ήταν το υποτιθέμενο ηθικό πλεονέκτημα. Αυτό που θα αποτελούσε το βασικό πολιτικό κεφάλαιο της συριζαϊκής Αριστεράς δεν εξαερώθηκε απλώς. Εξαερώθηκε για να αποκαλυφθεί ένας αμοραλισμός άλλοτε επιθετικός και εριστικός και άλλοτε βουλιμικός και προκλητικός. Ηταν ένας αμοραλισμός που διεκδικήθηκε ως απορρέον δικαίωμα από εκείνη την παλιά ήττα.

Eτσι και ο φόβος της παρένθεσης. Πώς επιχειρήθηκε η αποτροπή της; Με τα βοσκοτόπια ενός νέου συστήματος διαπλοκής, τις πολακικές απειλές, τους παραδικαστικούς ρασπουτινισμούς. Η συριζαϊκή Αριστερά κατήγγειλε το παλαιό καθεστώς για να παλινορθωθεί η ίδια όχι απλώς ως ομοίωμά του, αλλά ως ανερμάτιστος κλώνος του. Ακόμη χειρότερα, το παλαιό καθεστώς αυτή τη φορά ήταν η πρώτη τραγωδία που τραγούδησε πριν από τριάντα χρόνια ο Σαββόπουλος. Και πώς έζησε τη δική της τραγωδία η συριζαϊκή Αριστερά; Σαν φάρσα εκείνης της πρώτης.