Μια φορά ήταν ένας κότσυφας…

Η Νέα Δημοκρατία προσπαθούσε σε όλο το διάστημα της μικρής προεκλογικής εκστρατείας να κρατήσει χαμηλά τους τόνους για να αποφύγει κάποιο στραβοπάτημα: ό,τι είχε να πει το είχε πει πριν από τις ευρωεκλογές. Το ΚΙΝΑΛ, χωρίς ορατό στόχο αυτή τη φορά, αφού έμοιαζε να έχει την τρίτη θέση στο τσεπάκι, ασχολήθηκε με τα εσωτερικά του και κάποια στιγμή άρχισε να καθησυχάζει τον κόσμο (του) ότι η χώρα δεν θα μείνει ακυβέρνητη, αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν πιάσει τον στόχο της αυτοδυναμίας. Το ΚΚΕ συνέχισε την κριτική του, αναλαμβάνοντας και την υπεράσπιση των προδομένων ιδεών της Αριστεράς. Το μόνο ενδιαφέρον στις μέρες που ακολούθησαν την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές και τις περιφερειακές του Μαΐου ήταν η απόλυτη μετάλλαξη του Αλέξη Τσίπρα. Ακόμα κι αν όσα έλεγε στην τελευταία προεκλογική περίοδο έμοιαζαν με όσα έλεγε στην προηγούμενη, νόμιζες ότι τα λέει άλλος άνθρωπος! Ακόμα και αν οι λέξεις που χρησιμοποιούσε ήταν οι ίδιες κι ακόμα κι να συνέχισε να ψάχνει συνθήματα που θα ξυπνήσουν αντιδεξιά ένστικτα, ο τρόπος του ήταν ολότελα διαφορετικός: ακόμα και στην περίφημη συνέντευξη στον ΣΚΑΪ το μόνο που μας έδειξε ήταν ένα κουρασμένο παράπονο. Οχι μόνο. Ξαφνικά άφησε στην άκρη τους πολλούς, εκ μέρους των οποίων μιλούσε πριν από τις ευρωεκλογές, και θυμήθηκε τη μεσαία τάξη. Τον ενδιέφερε να αλλάξει πολιτικό ακροατήριο; Κατάλαβε πως οι Γέφυρες δεν συγκινούν και η επίθεση στον νεοφιλελευθερισμό δεν τρομάζει; Δεν νομίζω. Πιστεύω ότι του συνέβη κάτι απλό: διαπιστώνοντας την ήττα της πολιτικής του πρότασης, επιχείρησε να δείξει μια αυτοκριτική συγγνώμη, όχι ως πολιτικός, αλλά ως άνθρωπος. Δεν ξέρω αν το έκανε για να συγκινήσει τους ψηφοφόρους του. Τον είδα όμως να κάθεται ύστερα από καιρό στο κλαδί μονάχος.

Η διπλή εκλογική αναμέτρηση που προηγήθηκε, η ιστορία των εκλογών του 2019 για να το πω αλλιώς, θα μου φέρνει πάντα στο μυαλό τη γνωστή παρλάτα του Διονύση Σαββόπουλου, για τον κότσυφα που τον λέγαν Σταύρο, που λες και γράφτηκε για μια τέτοια ακριβώς περίσταση: ό,τι συνέβη γέμισε με εικόνες το γλυκό αυτό παραμύθι που ο εθνικός μας τραγουδοποιός εντάσσει σε κάθε του εμφάνιση. Θέμα του φυσικά δεν είναι ούτε οι εκλογές, ούτε οι κυβερνήσεις, αλλά το ότι για να αποβάλει (;) κάποιος το μικρόβιο της έπαρσης πρέπει να γνωρίσει ήττες και συμφορές που δεν περιμένει, ενώ θα έπρεπε, αφού κανείς δεν έχει υπογράψει συμβόλαια με την επιτυχία. Ο Σταύρος δεν είναι ο ύμνος μια προσποιητής ταπεινότητας, αλλά μιλά για την ανάγκη της μετριοπάθειας – αυτή που χάνουν συχνά και οι κυβερνήτες.

Ας το ξαναθυμηθούμε το παραμύθι για να χαρούμε την επικαιρότητά του την επόμενη μιας εκλογικής αναμέτρησης, που μας προέκυψε σε συνέχεια μιας προηγούμενης. «Μια φορά ήταν ένας κότσυφας που τον λέγαν Σταύρο. Απέκτησε φωλιά και κοτσυφόπουλα και τόσο περήφανος αισθάνθηκε που βγήκε και καθόταν στο κλαδί καμαρωτός καμαρωτός. Από μακριά έρχονται όλα τα πουλιά του δάσους. Μπεκάτσες, τσίχλες, αηδόνια, τσαλαπετεινοί και παγώνια από μακριά τον χαιρετάνε κι από κοντά του λένε «γεια σου Σταύρο». «Δεν με λένε Σταύρο, μον’ με λένε Σταύρο και κυρ Σταύρο και αφέντη τσουτσουλομίτη». Αλλάζει όμως ο καιρός και να βροχές, να χαλάζια, να κεραυνοί, να ευρωεκλογές, να Περιφερειακές, πάει η φωλιά, παν’ τα κοτσυφόπουλα! Παν’ όλα.

Βγήκε και κάθονταν στο κλαδί μονάχος. Και από μακριά έρχονται όλα τα πουλιά του δάσους: μπεκάτσες, τσίχλες, αηδόνια, τσαλαπετεινοί και παγώνια. Από μακριά τον χαιρετάνε και από κοντά του λένε: «γεια σου Σταύρο και κυρ Σταύρο και αφέντη τσουτσουλομύτη!». «Δεν με λένε Σταύρο και κυρ Σταύρο και αφέντη τσουτσουλομύτη, μόνο Σταύρο με λένε. Μόνο Σταύρο…»».

Ενίοτε και Αλέξη…