Απολογισμός

Το βράδυ της 25ης Ιανουαρίου 2015 η ελπίδα ερχόταν. Χθες το βράδυ ο ΣΥΡΙΖΑ έφυγε. Τεσσεράμισι χρόνια μετά πώς θα μπορούσε να αποτιμήσει κανείς την πρώτη φορά Αριστερά; Εντάξει, για να είμαστε ακριβείς, τα τέσσερα πρώτα ήταν μια αριστερή κυβέρνηση στηριζόμενη στις έδρες του Ανεξάρτητου λληνα – και πολύ συχνά μιμούμενη το καμμενικό ύφος του πολιτεύεσθαι. Αρα μια κατ΄ όνομα αριστερή κυβέρνηση. Τον υπόλοιπο μισό χρόνο ήταν ένα κόμμα που συνέχισε να κυβερνά χάρη στις ψήφους βουλευτών που είχαν εκλεγεί με την αντιπολίτευση αλλά αποφάσισαν μόνοι τους να περάσουν στη συμπολίτευση. Επομένως, η αριστερή διακυβέρνηση αγνόησε επιδεικτικά τη θεσμική τάξη. Σε αυτό το συμπέρασμα οδηγούν κι άλλες συριζαϊκές συμπεριφορές. Οπως, ας πούμε, ο τρόπος που αντιμετώπισε τη Δικαιοσύνη. Ή η νομοθετική της απόπειρα να σφετεριστεί τις αρμοδιότητες που το Σύνταγμα δίνει σε μια Ανεξάρτητη Αρχή, το ΕΣΡ. Από την Κουμουνδούρου διατείνονται ότι αφήνουν μια πλούσια παρακαταθήκη, μια χώρα με ρυθμισμένο δημόσιο χρέος, απαλλαγμένη από Μνημόνια και ΔΝΤ.

Οπτιμισμός

Στην κληρονομιά, βέβαια, ξέχασαν να συμπεριλάβουν τα 200 δισ. ευρώ που – κατά τον πρώην πρόεδρο του EWG Τόμας Βίζερ – κόστισε στην ελληνική οικονομία το πρώτο εξάμηνο του 2015, τότε που διαπραγματεύονταν υπερηφάνως. Ή την τρίτη κατά σειρά ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών για την οποία το Δημόσιο έδωσε αρχικά 5,4 δισ. ευρώ που δεν είχε αλλά τα δανείστηκε από τον ESM/EFSF, ενώ οι μικρομέτοχοι των τραπεζών έχασαν γύρω στα 15 δισ. ευρώ. Αλλά και τα περίπου 9,5 δισ. ευρώ επιπλέον μέτρων λιτότητας που ψήφισαν. Ή τις παρεμβάσεις τους σε τομείς όπως την Παιδεία, που φρόντισαν να ξηλώσουν μεταρρυθμίσεις σαν τον νόμο Διαμαντοπούλου, ο οποίος είχε περάσει με 255 ψήφους. Ολα τα παραπάνω διαβάζονται πάντως και οπτιμιστικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ βοήθησε να καταρριφθούν όλες οι αυταπάτες του εκλογικού σώματος. Συνέβαλε έτσι στην επιστροφή σε μια κανονικότητα, αφού οδήγησε τους ψηφοφόρους να απαρνηθούν τις λαϊκίστικες κορώνες για ένα συστημικό κόμμα. Προσέφερε, δηλαδή, τη βιωματική εμπειρία και τα λάθη που προϋποθέτει ο αγγλοσαξονικός ιδιωματισμός «learn the hard way».