Ξύπνησε το κορόιδο

Ξύπνησε το κορόιδο

Μία και σήμερα. Μετά τέλος. Ο,τι ακούσατε ακούσατε, ό,τι διαβάσατε διαβάσατε, ό,τι είδατε είδατε. Σήμερα είναι ημέρα σιωπής και περίσκεψης. Για την ψήφο την αυριανή. Διότι η κάλπη είναι σαν το ταμείο. Μετά την απομάκρυνση ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Την έδωσες εκεί που την έδωσες, δεν υπάρχει περίπτωση να επιστρέψεις πίσω και να πεις «συγγνώμη το μετάνιωσα, θέλω να ψηφίσω κάτι άλλο». Δεν έχει άλλο. Αυτό που ψήφισες, αυτό θα μείνει. Σε αυτή τη διαδικασία, δεν υπάρχει επιστροφή. Είναι δρόμος μόνο για το πήγαινε. Οχι για το επέστρεφε. Τούτων δοθέντων, σήμερα σιωπή, και περίσκεψη. Μέτρα, ξαναμέτρα, δες τα δεδομένα, εξέτασε τις καταστάσεις, άκου το μυαλό και την ψυχή σου, και μετά αποφάσισε. Αλλά κάν’ το. Οχι όπως την προηγούμενη φορά, που ψήφισες με το θυμικό, που είχες θυμώσει με την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, και σε έπιασε κορόιδο ο άλλος, τάζοντάς σου λαγούς και πετραχήλια. Και μετά έλεγες πότε θα φύγει και πότε θα φύγει, άντε σε τρεις μήνες θα κάνει εκλογές, ε δεν μπορεί σε έξι θα κάνει, αλλά εκείνος είχε κατσικωθεί στην καρέκλα και δεν έφευγε με τίποτε. Διότι είναι γλυκιά η ρημάδα η εξουσία και δεν έλεγε να ξεκουνηθεί, μέχρι που τον χαστούκισες άσχημα στις ευρωεκλογές, και κατάλαβε ότι ξύπνησε το κορόιδο, και δεν μασάει πια…

Απολογισμός

Οπως είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις, μάλλον δεν θα καταφέρω να αποφύγω τον πειρασμό να κάνω μια μικρή αποτίμηση αυτού του φαινομένου που ονομάζεται «Αλέξης Τσίπρας», το οποίο βρέθηκε στην εξουσία επειδή καβάλησε το κύμα της πλατείας την κατάλληλη στιγμή, και έγινε πρωθυπουργός εκεί που κανείς δεν το περίμενε.

Γιατί «φαινόμενο»; Διότι αν και πολύ νέος στην πολιτική, μεταβλήθηκε γρήγορα σε κανονικό δημαγωγό, εκμεταλλεύτηκε την οργή και τον θυμό του κόσμου, που είχε απηυδήσει εξαιτίας των Μνημονίων και των επιπτώσεών τους, υποσχέθηκε τα πάντα σε όλους, και βρέθηκε να κληρονομεί το μεγαλύτερο μέρος του εκλογικού σώματος του ΠΑΣΟΚ.

Τους πρώτους έξι μήνες της πρωθυπουργίας του, με απίθανους χειρισμούς και αδιανόητους ερασιτεχνισμούς έφερε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού – μισό βήμα πριν από την ολοσχερή καταστροφή. Από μια ευτυχή συγκυρία και από τις προσπάθειες πολλών ανθρώπων, η χώρα δεν χρεοκόπησε.

Και κάπως έτσι ο ίδιος εξασφάλισε την ανοχή (αρχικά) και εν συνεχεία την αμέριστη συμπαράσταση και στήριξη της ευρωπαϊκής ηγεσίας. Το προχθεσινό «αντίο» του Σόιμπλε δεν είναι τίποτε περισσότερο από την επιβεβαίωση ότι ο σκληρός αριστερός νέος έγινε το αγαπημένο τους παιδί – εξού και τα «στραβά μάτια» κάθε φορά που έπαιρνε μέτρα με τα οποία απομυζούσε τη μεσαία τάξη για να συντηρήσει τη φαύλη παροχολογία του…

Ταυτόχρονα σχεδόν, εκεί προς τα τέλη του 2015, ο νέος άρχισε να ανακαλύπτει ότι εκτός από τη ζωή υπάρχει και η «ζωάρα» – εν προκειμένω τα αγαθά τού να είσαι πρωθυπουργός. Παρέες με την ελίτ, κότερα, πούρα, βόλτες με το πρωθυπουργικό αεροσκάφος, δείπνα στις βίλες της διαπλοκής, δουλειές, «δουλίτσες», αλλά και σχέδια. Για την εξόντωση των πολιτικών του αντιπάλων και για τον έλεγχο των μέσων ενημέρωσης.

Οι παρέες με την ελίτ του πλούτου και τη διαπλοκή τού παρείχαν την (απαραίτητη) νομιμότητα που ήθελε έναντι του οικονομικού κατεστημένου. Η εξόντωση των πολιτικών του αντιπάλων και ο απόλυτος έλεγχος του Τύπου θα του εξασφάλιζε την παρατεταμένη παραμονή στην εξουσία. Ακόμη και αν για να συμβούν όλα αυτά έπρεπε να περιορίσει τις συνταγματικές ελευθερίες.

Ο Αλέξης Τσίπρας εγκαταλείπει αύριο την εξουσία. Αφήνει όμως πίσω του ένα σοβαρό μήνυμα: πόσο ανίσχυρη είναι η Δημοκρατία 45 χρόνια μετά την παλινόρθωσή της απέναντι στη δημαγωγία και τον λαϊκισμό…

Δύο στοιχήματα

Ο ίδιος τώρα, ο Αλέξης ο «άχαστος», που είναι μάγος στο «ψηστήρι» και βλάκα δεν τον λες, το ξέρει τι τον περιμένει αύριο. Ολες μου οι πληροφορίες αναφέρουν ότι όχι μόνο το ξέρει, αλλά και έχει συμβιβαστεί κιόλας με την ιδέα ότι φεύγει από την εξουσία. Απλώς κατά τις πληροφορίες που έχω, από τους τελευταίους συνομιλητές του, δυο πράγματα τον απασχολούν:

●      ένα, το τι ποσοστό θα συγκεντρώσει ο ΣΥΡΙΖΑ ως δεύτερο κόμμα, και

●      δεύτερον, αν η ΝουΔου του Κυριάκου θα καταφέρει να κερδίσει την αυτοδυναμία.

Εις ό,τι αφορά το πρώτο, ο Τσίπρας θα είναι ευχαριστημένος οτιδήποτε σε ποσοστό είναι πάνω από το 23,5% που πήρε στις ευρωεκλογές. Αν μάλιστα επιβεβαιωθούν και οι δημοσκοπήσεις που τον φέρουν να είναι στο 27% ή και στο 28% ακόμη, θα είναι το καλύτερό του. Αδιαμφισβήτητος αρχηγός, με μια εδραία βάση, ουδείς θα μπορεί να του πει οτιδήποτε, διότι θα έχει πλέον βεβαιωμένα πάει το μικρό κόμμα του 4% στο 27% ή 28%. Θα έχει πολλαπλασιάσει τη δύναμή του κατά 7 φορές…

Εις ό,τι αφορά το δεύτερο, ο Αλέξης ο «άχαστος» μου λένε ότι έχει βάλει τα ρέστα του. Πιστεύει, και το υποστηρίζει με θέρμη, ότι «μπορεί να αποτραπεί η αυτοδυναμία» της ΝουΔου και εκτιμάει πως με αυτόν τον τρόπο ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να παίξει ρόλο στις εξελίξεις. Οχι μόνος του – αυτό δεν μπορεί να γίνει – αλλά στο πλαίσιο μιας πλατιάς προοδευτικής συμμαχίας, στην οποία έχουν θέση τόσο το ΚΙΝΑΛ όσο και το ΜέΡΑ 25 του Γιάνη Βαρουφάκη. Εξ αυτού του λόγου, και μετά τις αρχικές επιθέσεις, τις τελευταίες ημέρες του προεκλογικού του αγώνα, ο Τσίπρας έριξε τους τόνους της κριτικής τόσο κατά του ΚΙΝΑΛ όσο και κατά του ΜέΡΑ 25. Ακραίο; Μπορεί. Αλλά πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει ότι στην απελπισία του ο άνθρωπος που πνίγεται πιάνεται από τα μαλλιά του;

Προσωποκεντρική καμπάνια

Το άλλο που μου ανέφεραν οι πηγές μου σχετικά με τις τελευταίες ημέρες της καμπάνιας του προέδρου Αλέξη είναι ότι ακολούθησε απολύτως τις συμβουλές των επικοινωνιολόγων του, περί αποκλειστικά προσωποκεντρικής καμπάνιας. «Πάρε το παιχνίδι πάνω σου – μόνο εσύ βγαίνεις, κανείς άλλος από τα στελέχη της κυβέρνησης και του κόμματος», ήταν η σύσταση των επικοινωνιολόγων – μεταξύ των οποίων και μιας γαλλίδας συμβούλου… Στο πλαίσιο αυτό, όπως παρατηρήσαμε όλοι, «χάθηκαν» ως διά μαγείας όλα τα κομματικά και κυβερνητικά στελέχη από τα μέσα ενημέρωσης. Σποραδικά και για ελάχιστο χρόνο εμφανίστηκαν ορισμένα, μόνο και μόνο για να (υπο)στηρίξουν την προσωπική τους υποψηφιότητα – για τον σταυρό τον επιούσιο που λέμε.

Υπάκουος στις οδηγίες των επικοινωνιολόγων, ο άνθρωπος τράβηξε το κάρο μέχρι την τελευταία μέρα, μέχρι χθες το βράδυ στο Σύνταγμα, και πρέπει να του αναγνωρίσει κανείς ότι το τράβηξε με επιτυχία. Διότι ενώ τον πρώτο, μετά τις ευρωεκλογές, καιρό, το κόμμα έδειχνε να αποσυσπειρώνεται ραγδαία, λόγω της μεγάλης απογοήτευσης για τη συντριπτική ήττα, η προσωπική του επιρροή κατάφερε να επανασυσπειρώσει και αυτούς τους απογοητευμένους, άλλα και τμήμα εκείνων που δεν είχαν ψηφίσει στις εκλογές της 26ης Μαΐου.

Με δεδομένα όλα τα προηγούμενα, νομίζω ότι πρέπει να είναι ικανοποιημένος από τον εαυτό του…

Εκανε ό,τι ήταν δυνατόν, και κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει…