Από την εφηβεία στην ενηλικίωση

Η εφηβεία είναι η πιο ορμητική και η πιο ευάλωτη συνάμα ηλικία. Στον άνθρωπο κρατάει έξι πάνω – κάτω χρόνια. Στις χώρες, στις κοινωνίες, η διάρκειά της εξαρτάται από ποικίλους παράγοντες. Συνήθως μάλιστα επανέρχεται κατά τον ρου της Ιστορίας. Σε μια εφηβεία μπήκε η Ελλάδα την άνοιξη του 2010. Απ’ τα Χριστούγεννα στο Πάσχα, εν ριπή σχεδόν οφθαλμού, τερματίσθηκε η παιδική ανεμελιά, η χαρισάμενη εποχή όπου οι επιθυμίες ικανοποιούνταν προτού καν εκφραστούν, όπου οι τράπεζες σου έδιναν διακοποδάνεια χωρίς να τα ζητήσεις και τα λαϊφστάιλ περιοδικά σού μάθαιναν πώς να διαλέγεις πούρα, πώς να τρως σούσι με ξυλάκια, αφού ο πιο μεγάλος κίνδυνος ήταν να σε περάσουν για «βλάχο». Το κράτος – προστάτης και διαφθορέας – χρεοκόπησε. Το καταναλωτικό χρήμα εξαερώθηκε. Οι Ελληνες προσγειώθηκαν στα κατσάβραχα. Επρεπε πλέον να επιβιώνουν με τον πετσοκομμένο τους μισθό ή χάρη στο ταμείο ανεργίας ή ενθυλακώνοντας τη σύνταξη του παππού τους. Επόμενο ήταν το θυμικό τους να χτυπήσει κόκκινο.

Στην εφηβεία καταργείται η λογική. «Ενας άλλος κόσμος είναι εφικτός!» ισχυρίζονται – άνευ λόγου γνώσεως – οι ιδεαλιστές. «Θέλουμε τον κόσμο και τον θέλουμε τώρα!» κραυγάζουν οι βουλιμικοί. Κι όλοι μαζί ξεχύνονται στους δρόμους, για να σαρώσουν ό,τι τούς τη σπάει. Για να ανατρέψουν κάθε αρχή και αυθεντία. Για να φιμώσουν όποιον δεν τους χαϊδεύει με τα λόγια του τα αφτιά.

Η φάση εκείνη, η «επαναστατική», ξεκίνησε το 2011 στις πλατείες των Αγανακτισμένων και διήρκεσε μια τετραετία γεμάτη.

Γιατί βάζω την επανάσταση σε εισαγωγικά; Διότι οι Ελληνες -μοσχαναθρεμμένοι γαρ – λαχταρούσαν να εκτονωθούν επί δικαίους και αδίκους, δεν εννοούσαν όμως να σαλπάρουν στο άγνωστο με βάρκα την αντιμνημονιακή ελπίδα. Και στο βαθύτερο ακόμα σημείο της κρίσης ήξεραν ότι είχαν πολλά ακόμα να χάσουν. Εμοιαζαν στους εφήβους εκείνους που τα κάνουν γυαλιά – καρφιά στις διαδηλώσεις και στα γήπεδα, έπειτα όμως επιστρέφουν σπίτι όπου τους περιμένει το ζεστό φαΐ της μανούλας. Για αυτό και η κωλοτούμπα του Αλέξη, την επομένη κιόλας του δημοψηφίσματος, ενδόμυχα τους ανακούφισε. Το 2015 δεν ήταν 1945. Η υπογραφή του Τρίτου Μνημονίου δεν βιώθηκε, παρά στη φαντασία των ελάχιστων πιο θερμοκέφαλων, σαν άλλη Συμφωνία της Βάρκιζας. Κανείς δεν βγήκε στο βουνό.

Ακολούθησαν τα άχαρα χρόνια της απομάγευσης. Οι αστέρες που είχαν λάμψει στις πλατείες ξεθώριαζαν μέρα με τη μέρα. Η «Πρώτη Φορά Αριστερά» παρέμενε πεισματικά αγράβατη, υιοθετούσε ωστόσο τα σουσούμια της Μαντάμ Σουσού. Λαίμαργα απολάμβανε τις πολυτέλειες, πόζαρε στα σαλόνια, «καμαρώστε μας!» σαν να έλεγε στους πολίτες που την είχαν ψηφίσει. Επόμενο ήταν να τους γίνει αντιπαθέστατη.

«Δεν έκανε» θα ρωτήσετε «όσο ήταν στα πράγματα ο ΣΥΡΙΖΑ, τίποτα θετικό;» Ας μην ισοπεδώνουμε. Μπορεί σε βάθος χρόνου να μην πιστωθεί ούτε τον γιαλαντζί διαχωρισμό κράτους – Εκκλησίας ούτε τη χωλή διευθέτηση του Μακεδονικού που υπέγραψε καθ’ υπαγόρευσιν των μεγάλων συμμάχων, βγάζοντας – να το αναφέρουμε – την επόμενη κυβέρνηση από πολύ δύσκολη θέση. Ισως να μείνει ως θετικό αποτύπωμα και παρακαταθήκη του το νιάξιμο για τις κοινωνικές μειονότητες. Καθώς και για όσους δεν έχουν καμιά στον ήλιο μοίρα. Αμελητέο; Ποσώς. Αρκετό; Ουδόλως.

Αύριο – όπως όλα δείχνουν – γυρίζουμε σελίδα. Αποφασίζουμε να ενηλικιωθούμε. Να επωμιστούμε τις ευθύνες μας και να προχωρήσουμε στηριζόμενοι στις δικές μας δυνάμεις. Δίχως να προσδοκούμε μάννα εξ ουρανού, χαριστικά προνόμια ως κληρονόμοι της ένδοξης αρχαιότητας, ως έθνος ανάδελφον, ως άλας της γης. Βρίσκουμε επιτέλους τη δύναμη να κοιτάξουμε την πραγματικότητα κατάματα. Να μην καταδεχθούμε άλλο βολικές, παρηγορητικές δικαιολογίες. Να βγούμε οριστικά από τις ονειρώξεις μας.

Αυτό θα είναι το μήνυμα της λαϊκής ψήφου, η οποία αίρεται πάνω από την Αριστερά κι από τη Δεξιά. Που αποτελεί ψήφο όχι ιδεολογίας αλλά ανάγκης. Ανάγκης να κρατάμε εφεξής το τιμόνι της ζωής μας. Να κουμαντάρουμε το κοινό μας καράβι διαβάζοντας τους χάρτες και όχι το φλιτζάνι του καφέ.

Αλίμονό τους εάν κάποιοι παρερμηνεύσουν το αποτέλεσμα της Κυριακής. Εάν το εκλάβουν σαν επιστροφή στην προ του ΣΥΡΙΖΑ εποχή. Σαν προσωπική τους παλινόρθωση. Η πλάνη τους θα αποδειχθεί, προτού ο πετεινός λαλήσει, αυτοκτονική.

Καλοί ενήλικοι πολίτες!