Να αξίζει κανείς {LF}ή να μην αξίζει;

Βαθμιαία κατάπτωση αξιών, υποβάθμιση της παιδείας, της έρευνας και επικράτηση μικροπολιτικών – κομματικών κριτηρίων παρατηρείται από της αρχές της δεκαετίας του 1980. Για όσους έχουν ζήσει στο εξωτερικό, ή συναναστρέφονται με ανθρώπους εκτός Ελλάδος, η επικράτηση του μέτριου έναντι του άξιου φαίνεται το λιγότερο ακατανόητη, αδιανόητη και επαίσχυντη. Ασχετοι με το αντικείμενο και χωρίς καμία σχετική προετοιμασία συμπολίτες μας, διορίζονται σε διάφορες θέσεις ή ακόμα ως πρόεδροι οργανισμών, υφυπουργοί, υπουργοί, εκπροσωπούν την Ελλάδα στο εξωτερικό χωρίς να γνωρίζουν επαρκώς κάποια ξένη γλώσσα ή το αντικείμενο και το τελικό αποτέλεσμα είναι τραγικό για τη χώρα μας.

Είναι μάλιστα λυπηρό για εμάς, πως χώρες που πολύ πρόσφατα έγιναν ανεξάρτητες, και χωρίς να έχουν μεγαλύτερο φυσικό ή άλλο πλούτο, κατάφεραν ταχύτατα να καλύψουν το όποιο μειονέκτημα είχαν έναντι της Ελλάδος, βασιζόμενες στη βελτίωση δεικτών σχετικών με την εκπαίδευση, έρευνα, αξιοκρατία κ.λπ. Την ίδια περίοδο στην Ελλάδα, έχουμε το αλλόκοτο φαινόμενο να απουσιάζει ο γενικός σχεδιασμός, να λείπει ένα μακρόπνοο πλάνο στην Παιδεία, την Ερευνα κ.ο.κ., οδηγώντας σε ανασφάλεια και ακινητοποίηση λόγω των διαρκών – συνηθέστατα ανούσιων – αλλαγών.

Θα αλλάξει κάτι όταν άνθρωποι ικανοί, άξιοι, μετριόφρονες και με όραμα αποκτήσουν φωνή και όλοι μαζί αρχίσουμε να φερόμαστε στη χώρα σαν αν ήταν το δικό μας μαγαζί. Αν, δηλαδή, ο καθένας από εμάς δει το μέρος που εργάζεται και λαμβάνει αποφάσεις, ως δικό του και το «πονέσει» ως δικό του. Οταν αποκτήσουμε τη συναίσθηση πως αυτή η χώρα είναι το σπίτι μας και όλοι φερθούμε ανάλογα, τότε αργά και σταθερά, θα δούμε να συντελείται το θαύμα που όλοι επιθυμούμε!

Επιπλέον, εδραιώνοντας την αξιοκρατία θα αυξηθεί ο βαθμός εμπιστοσύνης των πολιτών προς το κράτος και την ορθή λειτουργία των θεσμών, καθώς θα είναι προφανή τα θετικά οφέλη από την αρτιότερη διοίκηση του κράτους και των υποθέσεών του, δηλαδή του λαού και των υποθέσεών του, δηλαδή των πολιτών και των υποθέσεών τους, δηλαδή των δικών σου υποθέσεων…

Οφείλουμε ήδη κατά την πρώιμη σχολική διαδικασία να εκπαιδεύσουμε τη νέα γενιά καλύτερα, στοχεύοντας περισσότερο στην ειλικρίνεια και τη φιλομάθεια, παρά στη διατήρηση δεισιδαιμονιών, προκαταλήψεων και πασαλείμματος κενής γνώσης. Πρέπει να δοθεί έμφαση στην προσπάθεια για αλλαγή νοοτροπίας, για χτίσιμο του χαρακτήρα, ώστε να μην υπάρχει φόβος ανάληψης προσωπικής ευθύνης, αλλά φυσικά και της διεύρυνσης των εφοδίων, των γνωστικών οριζόντων, αλλά και κινήτρων για αυτοβελτίωση. Η παραπάνω διαδικασία οφείλει να είναι επιμελής και άρτια για το σύνολο των παιδιών ανεξαρτήτως οικονομικής ή κοινωνικής θέσης. Οφείλουμε να κάνουμε την Ελλάδα μια χώρα στην οποία μπορούν να αναγνωριστούν οι δυνατότητες του καθενός και της καθεμίας ξεχωριστά, προκειμένου να επιδιώκουν την πραγματοποίηση των στόχων τους και τοποθετώντας τους/τις σε σχετικές με το αντικείμενο και τις ικανότητες τους θέσεις, χωρίς να παραγνωρίζεται πως είναι αναγκαίο να ληφθεί ειδική μέριμνα προκειμένου συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες που χρήζουν ειδικής βοήθειας να τη λαμβάνουν με δίκαιο και άμεμπτο τρόπο.

Σε κάθε περίπτωση, ας γίνουμε εμείς πρώτοι η αλλαγή που θέλουμε να συμβεί!

Ας αγαπήσουμε την ευθύνη και ας φωνάξουμε, όπως προστάζει ο Καζαντζάκης, ότι έχουμε χρέος να σώσουμε τον κόσμο, αλλά κυρίως ας το κάνουμε αυτό πράξη.

«Μια αστραπή η ζωή… μα προλαβαίνουμε».

Ο Μιχάλης Χουρδάκης είναι επ. καθηγητής Ιατρικής, ΑΠΘ