Για την προοδευτική διέξοδο από την κρίση, για μια ψήφο ευθύνης και λογικής

Η διακυβέρνηση της «πρώτη φορά Αριστεράς», που ξεκίνησε και πορεύτηκε με το ιδεολόγημα του «ηθικού πλεονεκτήματος», θεωρώντας ότι αυτό τής έδινε το δικαίωμα να επικρίνει τους πάντες, να παραβιάζει και να ευτελίζει κάθε αξία ήθους και αισθητικής, φθάνει εμφανώς στο τέλος της.

Η «πρώτη φορά Αριστερά» εξελίχθηκε εν τέλει σε «πρώτη φορά Αριστεροδεξιά», καθώς τα χρόνια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ εξελίχθηκαν σε άτυπη τριτοκομματική κυβέρνηση και συγκεκριμένα σημαδεύτηκαν από τη συνεργασία με την Ακροδεξιά των ΑΝΕΛ, την άτυπη συγκυβέρνηση με την καραμανλική Δεξιά και την προσπάθεια ξεπλύματος της καραμανλικής τετραετίας 2004-2009 της ΝΔ από την πολιτική ιστορία της χώρας.

Σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας, την τετραετία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ χαρακτηρίζει η τακτική της μυστικής και εν κρυπτώ διπλωματίας, με αποκορύφωμα το εθνικό ζήτημα των Σκοπίων με τη Συμφωνία των Πρεσπών, καθώς οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ διαπραγματεύθηκαν χωρίς εθνική συνεννόηση αλλά σύμφωνα με τις εντολές των «φίλων» πια Αμερικανών.

Στο πεδίο της οικονομίας, με fast-track διαδικασίες επιχείρησε και κατάφερε να εξαφανίσει τη μεσαία τάξη των ελεύθερων επαγγελμάτων, με την επιβολή υπέρογκων φόρων και ασφαλιστικών δαπανών, να αυξήσει τις κρατικές δαπάνες διορίζοντας χιλιάδες μέλη της κυβερνητικής συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, υποβαθμίζοντας παράλληλα όλες τις παρεχόμενες από το Δημόσιο υπηρεσίες (Υγεία, εκπαίδευση, δημόσια διοίκηση κ.λπ.).

Συνεχίζει ο Πρωθυπουργός να ομιλεί εξ ονόματος των «πολλών», τη στιγμή που αφήνει πίσω του τεράστια προβλήματα σε όλους τους τομείς, μεγάλες φορολογικές και ασφαλιστικές επιβαρύνσεις για τη μεσαία τάξη, και βεβαίως ζητήματα σοβαρής και αξιοπρεπούς διαβίωσης των ασθενέστερων στρωμάτων.

Στοχεύοντας στα πιο ταπεινά ένστικτα των πολιτών και εκμεταλλευόμενος τις συνθήκες δευτερογενούς οικονομικής κρίσης, που ο ίδιος δημιούργησε με την ανερμάτιστη οικονομική του πολιτική κατά το πρώτο εξάμηνο του 2015, επιδίδεται σε μια άνευ ετέρου επιδοματική πολιτική, αφενός μεν αδειάζοντας τα δημόσια ταμεία, αφετέρου δε διαπαιδαγωγώντας την κοινωνία σε μοντέλα εξομάλυνσης κοινωνικών ανισοτήτων περασμένων δεκαετιών, τη στιγμή που το κρίσιμο στοιχείο είναι η επίτευξη θετικών ρυθμών ανάπτυξης και η αύξηση της ανταγωνιστικότητας, ώστε να παραχθεί νέος πλούτος και να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας

Ταυτόχρονα προσπάθησε να χειραγωγήσει τη Δικαιοσύνη με την αήθη στοχοποίηση πολιτικών αντιπάλων της, με συνεχείς παρεμβάσεις θεσμικών και εξωθεσμικών κύκλων στην ηγεσία της Δικαιοσύνης και με κορυφαίο παράδειγμα την υπόθεση Novartis.

Την ύπαρξη του παγκοσμίου σκανδάλου της Novartis επιχείρησε με χυδαίο τρόπο να εκμεταλλευτεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, προκειμένου να διασύρει πολιτικούς αντιπάλους, τη στιγμή που μέρα με τη μέρα αποκαλύπτονται οι σκοτεινές μεθοδεύσεις του παρακράτους των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και καταρρέει η σκευωρία κατά των πολιτικών προσώπων.

Η εικόνα του Παναγιώτη Πικραμμένου, δακρυσμένου στο βήμα της Βουλής, με τον κ. Πολάκη να χασκογελάει στα έδρανα, αποτελεί ακριβή αποτύπωση της αξιακής και αισθητικής αβύσσου που μας χωρίζει με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Οι ευθύνες έχουν ονοματεπώνυμο και πολιτική καταγωγή. Εκτός από την αυταπόδεικτη ευθύνη και την εγκληματική διακυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, η Ιστορία θα αναδείξει ότι σε αυτή τη δεκαετή περιπέτεια και στο πρώτο μνημόνιο μας έφεραν κυρίαρχα η κυβέρνηση Καραμανλή και το κόμμα της ΝΔ, αλλά και ο Αντώνης Σαμαράς με τα διάφορα «Ζάππεια», όπου κατ’ αρχήν ηρνείτο να αντιμετωπίσει την ουσία των προβλημάτων με εθνική συνεννόηση και συναίνεση.

Επειδή όμως η Ιστορία επαναλαμβάνεται μεν ως φάρσα (αλλά με τραγικές συνέπειες για τη χώρα και την κοινωνία), ο κ. Σαμαράς και η ΝΔ την ανεύθυνη στάση τους ως αντιπολίτευση τη βρήκαν μπροστά τους ως κυβέρνηση από τον σημερινό πρωθυπουργό, ο οποίος δεν ήταν βέβαια στο Ζάππειο αλλά στην πλατεία Συντάγματος με τους Αγανακτισμένους.

Η επικράτηση του εθνικισμού και ο κυνικός εναγκαλισμός με την εξουσία, παραγκωνίζοντας την ανάγκη για εθνική συνεννόηση και συναίνεση, χώρισαν τους πολίτες σε ανούσια δίπολα και τραυμάτισαν τους θεσμούς και τη δημοκρατία μας.

Ετρώθη η αξιοπιστία των θεσμών, προσβλήθηκε βάναυσα η κοινοβουλευτική τάξη και πρακτική, επλήγη η αξιοπιστία σύσσωμου του πολιτικού συστήματος.

Τώρα, περισσότερο από ποτέ είναι αναγκαιότητα η «θεσμική αντεπίθεση», προκειμένου να αποκατασταθεί η αξιοπιστία της πολιτικής στη συνείδηση των πολιτών και να πειστούν ότι η πολιτική είναι ο προνομιακός χώρος για την επίλυση των κρίσιμων θεμάτων μας.

Το Κίνημα Αλλαγής και το ΠαΣοΚ, στις δύσκολες στιγμές δήλωσε «παρών». Δεν κρύφτηκε, δεν φυγομάχησε, δεν πολιτεύθηκε ανεύθυνα, αντιθέτως προέταξε το εθνικό συμφέρον από το κομματικό, έβαλε τη χώρα πάνω από τον κομματικό του χώρο και πλήρωσε πολύ μεγαλύτερο βάρος από αυτό που του αναλογούσε.

Εν τέλει κράτησε ψηλά την ευθύνη, χαράσσοντας και υλοποιώντας τη μόνη υπεύθυνη – αν και πολύ επώδυνη – εθνική γραμμή, στην οποία άπαντες εν τέλει προσέτρεξαν.

Σήμερα, το Κίνημα Αλλαγής, πιο ώριμο, με ανανεωμένο στελεχικό δυναμικό, με αιχμή του δόρατος το «Πρόγραμμα Ελλάδα», κοιτά και πάλι με ευθύτητα και ειλικρίνεια τους Ελληνες και τις Ελληνίδες στα μάτια και τους καλεί να το ενισχύσουν, για την προοδευτική διέξοδο από την κρίση, για μια ψήφο ευθύνης και λογικής.

Ο Στέλιος Μανουσάκης είναι τ. πρόεδρος ΔΣΠ