Εκλογές ρουτίνας

Πρώτες εκλογές που θυμάμαι ήταν αυτές του 1958. Παιδάκι εννιά χρονών στο πατρικό σπίτι στα Ανω Πετράλωνα. Ολη η οικογένεια να ακούει τα αποτελέσματα από το ραδιόφωνο. Και κάθε που έλεγε συγκεντρωτικά, αυτός που είχε το στιλό και το χαρτί να κρατάει σημειώσεις. Τότε που η ΕΔΑ είχε κάνει το μπαμ με ποσοστό 24% κι είχε βγει δεύτερο κόμμα. Αξιωματική αντιπολίτευση, με 79 βουλευτές. Εννιά μόλις χρόνια μετά το τέλος του Εμφυλίου. Τότε που όποιος αγόραζε την «Αυγή» την έπαιρνε από το περίπτερο της άλλης γειτονιάς για να μην τον καρφώσουν στην Ασφάλεια. Στις εκλογές του 1964 ήμουν πλέον 15 ετών. Καταλάβαινα. Παρά ταύτα, δεν είχα ψηθεί για τον θρίαμβο του Γέρου της Δημοκρατίας, που είχε πάρει με την Ενωση Κέντρου (και το κακό συναπάντημα) 52%. Οι μεγάλοι είχαν φροντίσει να με ενημερώσουν ότι επρόκειτο περί «Παπανδρέου – παπατζή».

Τανκς

Οπως τον φώναζαν όταν στη μεγάλη συγκέντρωση το 1944, αμέσως μετά την Απελευθέρωση, δήλωνε στην Πλατεία Συντάγματος «πιστεύομεν και στη λαοκρατίαν». Σημαντικές εκλογές ήταν αυτές του 1974. Οι πρώτες της Μεταπολίτευσης. Νέοι, επαναστάτες, μέσα στο γενικότερο κλίμα που επικρατούσε, πέσαμε από τα σύννεφα. Να δικαιωθεί, δηλαδή, ο Μίκης Θεοδωράκης με το «Καραμανλής ή τανκς» και η Νέα Δημοκρατία να θριαμβεύει με ποσοστό 54%. Ιστορικές χαρακτηρίζονται οι εκλογές του 1981. Με τον Ανδρέα Παπανδρέου να φτάνει το 48% και τη μισή Ελλάδα να τρώει το παραμύθι της Αλλαγής. Οι εκλογές πλέον έχουν χάσει τη γοητεία των παλαιών χρόνων. Οταν υπήρχε η αβεβαιότητα για το αποτέλεσμα. Βροχή έπεφταν τα στοιχήματα για το πρώτο κόμμα. Κι όχι μόνο ανάμεσα στους φανατικούς ψηφοφόρους. Δύο φορές μάλιστα είχαν στοιχηματίσει ο Γ. Κύρτσος (για λογαριασμό του «Ελεύθερου Τύπου» του Αρη Βουδούρη) με τον Κ. Λαλιώτη.

Καφενεία

Το ποσό ήταν 20 εκατομμύρια δραχμές, σαν να λέμε σήμερα κάτι λιγότερο από 60 χιλιάρικα ευρώ. Τότε που ακόμα λεφτά υπήρχαν. Και στις εφημερίδες, και στα κόμματα. Το αποτέλεσμα ήρθε 1-1. Αφού το πρώτο στοίχημα το είχε κερδίσει ο Λαλιώτης και το δεύτερο ο Κύρτσος. Η προεκλογική ένταση και το πάθος, στο αποκορύφωμα. Τα πράσινα και τα μπλε καφενεία. Η «Αυριανή» με τη μονταρισμένη φωτογραφία του Κώστα Μητσοτάκη. Που τον εμφάνιζε χαμογελαστό δίπλα σε γερμανούς στρατιώτες των Ες Ες. Λίγο νωρίτερα, είχε καταργηθεί (σιωπηρά) η νομοθετική διάταξη που απαγόρευε τη διάθεση των οινοπνευματωδών ποτών την παραμονή και την ημέρα των εκλογών. Για να μη μεθάνε και τσακώνονται. Σάββατο βράδυ, πριν από τις εκλογές, τα μπουζούκια ήταν κλειστά και οι ταβέρνες δεν έδιναν κρασί ή μπίρα. Σήμερα, πρώτο κόμμα είναι η αποχή. Η χρεοκοπία της χώρας και η κρίση άμβλυναν τις πολιτικές αντιθέσεις.

Μνημόνια

Μέχρι να καθιερωθούν τα γκάλοπ και τα έξιτ πολ, η κάλπη ήταν, όπως είχε πει ο Χαρίλαος Φλωράκης, σαν την έγκυο. Δεν ήξερες τι θα βγάλει. Εβλεπες, δηλαδή, το 1981 ότι το ΠΑΣΟΚ ερχόταν με φόρα, αλλά το 48% δεν το περίμενε κανείς. Ακόμα κυριαρχούσε το άγνωστο. Οπως ακριβώς πριν από το υπερηχογράφημα υπήρχε η αγωνία για τον τοκετό: αγόρι ή κορίτσι; Αυτό ακριβώς συμβαίνει στις εκλογές με τα γκάλοπ. Και χωρίς την αβεβαιότητα για το αποτέλεσμα, εκλείπουν η ένταση και το πάθος. Η κατάρρευση των ιδεολογιών, τα Μνημόνια έφεραν την πολιτική σε δεύτερη μοίρα. Εξού και η θεαματική αύξηση της αποχής. Η προσπάθεια του Αλέξη να αναβιώσει το Δεξιά – Αριστερά είναι μάταιη. Οταν ο ίδιος με την πολιτική που ακολούθησε απαξίωσε την Αριστερά. Κι έστρωσε το χαλί στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Οι εκλογές ρουτίνας με γνωστό το αποτέλεσμα και, λίγο ή πολύ, τη διαφορά είναι δικό του δημιούργημα.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Οι φίλοι του, οι παράγοντες, τον βοηθάνε τον Βασιλειάδη στην προεκλογική εκστρατεία;