Ας έλεγε ψέματα

Στη διάρκεια της περίφημης μάχης του Σκάι, την οποία η Ιστορία θα μνημονεύει με χρυσά γράμματα και θα τιμά με δάφνινο στεφάνι, ο Αλέξης Τσίπρας απάντησε και στις ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν για το Μάτι. Είπε ότι επιστρέφοντας από το Μόσταρ, πριν προσγειωθεί, πέταξε με το αεροπλάνο πάνω από τον τόπο της καταστροφής. Κι ότι όταν, αργότερα, βρέθηκε στη σύσκεψη για την καταστροφή και εμφανίστηκε να τη συντονίζει, δεν ήξερε ότι εκείνη τη στιγμή αυτή η διαδικασία μεταδιδόταν live. Εμφάνισε τον εαυτό του να κάνει το χρέος του απέναντι στην ευθύνη που είχε. Και συνεπώς δεν αποδέχτηκε τις κατηγορίες ότι συμμετείχε σε ένα θέατρο της Δευτέρας για τις ανάγκες της επικοινωνίας. Αθώος.

Ας υποθέσουμε ότι τα πράγματα έγιναν ακριβώς όπως ο Πρωθυπουργός τα περιγράφει κι ότι, στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν λέει ψέματα αλλά όλη την αλήθεια. Ας υποθέσουμε, δηλαδή, ότι οι τηλεοράσεις που υπάρχουν στους τοίχους, πίσω από τις κάμερες, απέναντι από εκεί που κοιτούσε ο Πρωθυπουργός, ήταν κλειστές και δεν μπορούσε να δει ότι εκείνη τη στιγμή μετέδιδαν ό,τι έλεγε. Κι ας υποθέσουμε ότι του είχαν πει για έναν-δυο νεκρούς από αναθυμιάσεις (έναν ή δυο; Περισσεύουν οι άνθρωποι στο μέτρημα του Πρωθυπουργού;). Συνομιλώντας με τους επιτελείς, και γνωρίζοντας ότι αυτά που λένε θα μείνουν στην αίθουσα κι ότι δεν θα ακούσει κανείς τίποτα και δεν θα ανησυχήσει για τίποτα, δεν σκέφτηκε να ρωτήσει τι έχει συμβεί με τους ανθρώπους;

Πόσω μάλλον όταν είδε ο ίδιος από ψηλά την καταστροφή, όταν είδε ότι στην περιοχή που κάηκε ήταν εκατοντάδες κατοικημένα σπίτια. Δεν του γεννήθηκε άραγε η επιθυμία να ρωτήσει τι έγιναν οι άνθρωποι σ’ αυτά τα σπίτια; Αν λειτούργησαν οι μηχανισμοί, αν εκκενώθηκαν με ασφάλεια, πού βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι – κι αν υπάρχει περίπτωση να μεγαλώσει ο αριθμός των ενός-δυο που πέθαναν από αναθυμιάσεις;

Ενας οποιοσδήποτε άνθρωπος, ο πιο άσχετος, αυτό θα ρωτούσε αν έβλεπε όχι μια ολόκληρη κατοικημένη περιοχή να καίγεται, αλλά αν έβλεπε έστω ένα σπίτι. Ο Αλέξης Τσίπρας, που είναι και Πρωθυπουργός, δεν είχε τίποτα να ρωτήσει για τους πολίτες που βρέθηκαν σε κίνδυνο; Δεν του γεννήθηκε καμία απορία; Το μόνο που βρήκε να πει ήταν αν θα πετάξουν το πρωί τα αεροπλάνα;

Τελικά, καλύτερα να έλεγε ψέματα.