Η πικρή αλήθεια που δεν λένε τα κόμματα

Με τις εκλογές και, δεδομένη, πολιτική μεταβολή να βρίσκονται επί θύραις, είμαστε στο τέλος μιας περιόδου και στην αρχή μίας άλλης. Την πρώτη, την είδαμε: τους ανθρώπους, τα έργα, τα αποτελέσματά της. Η τύχη της είναι πλέον στα χέρια του εκλογικού σώματος (και των ιστορικών). Τη δεύτερη θα την κρίνει και εκείνη ο λαός όταν έρθει ξανά η στιγμή του. Πάντως κάθε έλληνας που έχει σώας τα φρένας πρέπει να ελπίζει και να εύχεται, ανεξάρτητα από πολιτικές τοποθετήσεις, εκείνη τη στιγμή η Ελλάδα να βρίσκεται σε καλύτερη κατάσταση από ό,τι σήμερα. Η δημοκρατία δεν υπάρχει για τα κόμματα. Τα κόμματα υπάρχουν για να υπηρετούν τη χώρα και τους πολίτες. Μακάρι να μπορέσουν να το κάνουν. Το ένα είχε την ευκαιρία του. Τώρα ήρθε η ώρα του άλλου.

Ομως, τα κόμματα αυτά που τόσο έντονα συγκρούστηκαν το τελευταίο διάστημα, έχουν ένα «κρυφό» κοινό: κάτι που κάνουν σιωπηρά με τον ίδιο τρόπο. Δεν το ομολογούν, αλλά είναι θεμελιώδες. Μία πικρή αλήθεια, η κρισιμότερη όλων που για τους δικούς του λόγους το καθένα ομονοούν ουσιαστικά στην απόκρυψή της. Οτι η Ελλάδα εξακολουθεί να παραμένει πτωχευμένη. Και θα παραμένει για πολύ καιρό, που ξεπερνά κατά πολύ, κατά δεκαετίες, κάθε πιθανότατα επιβίωσης οποιασδήποτε κυβέρνησης.

Η Ελλάδα έχει μπροστά της ακριβώς μισό αιώνα δεσμεύσεων για την αποπληρωμή των δανείων της πτώχευσης. Αυτό είναι το δεδομένο. Σε αυτό το διάστημα, ότι κι αν λένε τα κόμματα, τελεί και θα τελεί υπό τον διεθνή δημοσιονομικό έλεγχο των δανειστών. Η κυβέρνηση δεν θέλει να ακούγεται αυτή η σκληρή πραγματικότητα γιατί της χαλάει το παραμύθι ότι δήθεν έβαλε τη χώρα στην κανονικότητα, δήθεν «διώχνοντας» τους δανειστές. Ουδέν ψευδέστερο. Απλώς ολοκληρώθηκε εκείνο το τμήμα του προγράμματος που απαιτούσε τη συχνότατη φυσική τους παρουσία στην Αθήνα και τις διαρκείς αναπροσαρμογές που εκείνοι επιτόπου επέβαλλαν. Ολα αυτά τελείωσαν όχι επειδή εξέλειπαν, αλλά επειδή περάσαμε στο επόμενο στάδιο της πλήρους και οριστικής ενσωμάτωσής τους. Ο έλεγχος παραμένει συνεχής, απλώς ασκείται πια με άλλες νόρμες.

Η αντιπολίτευση, από την άλλη, επίσης δεν θέλει να ακούγεται αυτή η αλήθεια. Γιατί τότε θα περιοριστεί δραματικά η φυσική ανάγκη ελπίδας που τη συνδέει με την έλευση στην εξουσία. Μιλά για μειώσεις φόρων – και μακάρι να τα καταφέρει να τις κάνει πραγματικότητα. Ομως, τόσο οι υποχρεώσεις των αποπληρωμών όσο και εκείνες των θηριωδών δημοσιονομικών πλεονασμάτων της χώρας παραμένουν στο ακέραιο και προηγούνται κάθε τι άλλου. Κάθε τέτοια πρωτοβουλία λοιπόν, που είναι απολύτως αναγκαία για να εκκινήσει και πάλι η Ελλάδα, τελεί υπό την απόλυτη εξουσία των δανειστών, οι οποίοι μέχρι στιγμής ουδέποτε έδωσαν αντίστοιχο πράσινο φως. Ούτε υπάρχει κάποια ένδειξη ότι θα το πράξουν στο μέλλον. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για το τερατώδες δημόσιο χρέος. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Που ό,τι κι αν λένε τα κόμματα δεν αλλάζει.