«Παίζουμε έναν ρόλο χωρίς όρια»

Από τη φύση του, είναι ένας έπαινος του δημοκρατικού πνεύματος και των ικανών ηγετών και χρηστών πολιτών. Η συγκυρία το έφερε να παρουσιαστεί πριν από τις εθνικές εκλογές δίνοντάς του μια «επίκτητη» αίσθηση επικαιρότητας. Οι «Ικέτιδες», ωστόσο, του Ευριπίδη που στις 5 και 6 Ιουλίου θα κάνουν πρεμιέρα στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου είναι ένα κείμενο με διαχρονική αξία. Πενήντα τρία χρόνια μετά τη μοναδική παρουσίασή του στον συγκεκριμένο χώρο, το Εθνικό Θέατρο συμπράττει με τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου για να αναδείξει την τραγωδία.

Ο Στάθης Λιβαθινός, στην τελευταία του σκηνοθεσία ως καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού, αξιοποιεί τη μετάφραση του Γιώργου Κοροπούλη, στήνοντας ένα θέαμα για τον πόλεμο, τους νεκρούς του, την αξιοπρέπεια και τη γυναικεία αντοχή. Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους έχουν η Κάτια Δανδουλάκη και ο Ακης Σακελλαρίου, ενώ στον Χορό δίνουν τη δική τους ιδιαίτερη ερμηνεία μεταξύ άλλων οι Κόρα Καρβούνη, Τάνια Τρύπη και Κωνσταντίνα Τάκαλου.

Η Ανδρη Θεοδότου, διαρκώς παρούσα στη σκηνή, θα υποδυθεί μία από τις μητέρες των αργείων στρατηγών που έχασαν τη ζωή τους στη Θήβα και τώρα μένουν άταφοι. «Καταλαβαίνετε πόσο δύσκολο είναι μια μητέρα εν ζωή να απαιτεί το νεκρό σώμα του παιδιού της που δεν της το δίνουν. Οι οδηγίες που είχαμε από την αρχή και οι συζητήσεις που κάναμε με τον Στάθη Λιβαθινό ήταν ότι δεν ήθελε έναν Χορό που να κλαίει μόνο, από την αρχή μέχρι το τέλος. Είναι ένας Χορός με εννιά διαφορετικές γυναίκες, με εννιά διαφορετικούς χαρακτήρες, οι οποίες απαιτούν να τους φέρουν πίσω τα νεκρά παιδιά τους. Δεν μπορώ να φανταστώ και το απεύχομαι για κάθε μάνα. Ξέρω ότι δεν υπάρχουν όρια σ’ αυτόν τον ρόλο που καλούμαστε εμείς να κάνουμε, η καθεμιά από τις εννιά. Δεν υπάρχει όριο στο πού μπορεί να φτάσει μια μάνα αφού δεν μπόρεσε να σώσει το παιδί της, πού θα φτάσει για να μπορέσει να το έχει, να το περιποιηθεί και να το θάψει. Οπότε είναι ακραία κατάσταση αυτή που καλούμαστε να αποδώσουμε» επισημαίνει η ηθοποιός στο «Νσυν».

Για την κατεύθυνση του Λιβαθινού παρατηρεί: «Εχει πιο σύγχρονη ματιά. Μάλλον θα μπορούσα να το πω εγώ άχρονο, αν μου επιτραπεί αυτή η λέξη. Μπορεί να σταθεί και σήμερα. Εξάλλου έχουμε τόσα παραδείγματα από μητέρες της Συρίας που δυστυχώς βίωσαν αυτό το πράγμα προσπαθώντας να περάσουν τα σύνορα. Το βιώσαμε κι εμείς, τρία χρόνια πριν, έντονα» προσθέτει η καλλιτέχνις.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Εφόσον το έργο του Ευριπίδη συμπίπτει με τις εθνικές εκλογές, συνειρμικά δημιουργούνται γέφυρες ανάμεσα στη δημοκρατία που υμνεί το θέατρο και την εφαρμογή της στην καθημερινή ζωή. «Ο πολιτισμός είναι ένα μέσο το οποίο μπορεί να δομήσει κοινωνίες. Δυστυχώς, τον παραμελήσαμε εν μέρει. Σίγουρα θα έλεγα ότι ξεχάσαμε μάλλον αυτό που στήσαμε αιώνες πριν, το παραγκωνίσαμε και γίναμε εγωιστές χωρίς να έχουμε την ευκαιρία να ξανασυστήσουμε τον εαυτό μας στην κοινωνία που μας περιβάλλει. Αρα πρέπει να επαναπροσδιοριστούμε. Αυτό νομίζω ότι πρέπει να έχουμε κατά νου για να μπορέσουμε να είμαστε ξανά βαθιά δημοκρατικοί μ’ εμάς και με τους άλλους γύρω μας» επισημαίνει η Θεοδότου και καταλήγει: «Αν μας δοθεί η ευκαιρία να σκεφτούμε πώς ζούμε και γιατί είμαστε έτσι όπως είμαστε, τότε θα καταλάβουν οι ηγέτες και τι τους ζητάει ο λαός. Μην ξεχνάτε ότι προφανώς βγήκαμε (;) από μια κρίση πολύ δύσκολη. Ο κόσμος μαζεύτηκε στο σπίτι του, μιζέριασε, δεν σκεφτόταν, δεν είχαμε χαρά. Αρα χτύπησε κάποια στιγμή το καμπανάκι ο κόσμος. Βέβαια, είναι αυτοί οι ηγέτες που εκλέγουμε εμείς, άρα είναι η φωνή του λαού. Ορίστε η δημοκρατία, η φωνή λαού. Κάτι γίνεται. Εύχομαι να έχουν τη σύνεση και την εξυπνάδα να χειριστούν το μέσο που τους δίνει ο λαός, το μέσο της δημοκρατίας, της ελευθερίας, να ηγηθούν μιας κατάστασης ή πολλών καταστάσεων».